ΒΙΒΛΙΟ:ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΠΑΠΛΩΜΑΤΟΥΣ

Συγγραφέας: Τζεφ Μπριμπό

«…τα παπλώματα εκείνης της γυναίκας είχαν πάνω τους τα πιο όμορφα χρώματα που μπορούσε ανθρώπινο μάτι να θαυμάσει. Τα γαλάζια λες και έρχονταν κατευθείαν από τα βάθη των ωκεανών, τα λευκά από τα απάτητα χιόνια του παγωμένου βορρά, τα πράσινα και τα πορφυρά από τα πιο σπάνια αγριολούλουδα, τα κόκκινα από, τα πορτοκαλιά και τα ροζ από τα πιο εξαίσια ηλιοβασιλέματα.»

Και η εικονογράφος απέδωσε τα εξαίσια αυτά χρώματα στις ζωγραφιές που έφτιαξε για αυτό το απλό, τρυφερό και διακριτικά διδακτικό παραμύθι. Όπως η παπλωματού υφαίνει το πάπλωμά της με τέχνη, φαντασία και αγάπη, έτσι και η εικονογράφος ιστορεί ξανά την ιστορία με τέχνη, λεπτομέρεια και «αφηγηματική δεινότητα». Όπως οι αγιογράφοι ιστορούν τη Βίβλο στους τοίχους του ναού ώστε να λειτουργούν ως εικονο-κείμενα, έτσι και η Γκέιλ ντε Μάρκεν σέβεται το παιδί (αλλά και τον ενήλικα) και του προσφέρει τη χαρά να «διαβάσει» το βιβλίο μέσα από τις εικόνες της.

Η ιστορία είναι απλή. Μια παπλωματού που ζει ψηλά σε ένα βουνό φτιάχνει θαυμάσια παπλώματα που τα δίνει μόνο στους φτωχούς. Ένας πλεονέκτης βασιλιάς που συσσωρεύει δώρα και υλικά αγαθά από τους υπηκόους του –χωρίς ωστόσο να έχει βρει την ευτυχία– ακούει για τα ξεχωριστά αυτά παπλώματα και απαιτεί από την παπλωματού να του δωρίσει ένα. Εκείνη όμως αρνείται. Τα παπλώματά της είναι μόνο για αυτούς που τα έχουν ανάγκη. Ο βασιλιάς εξοργίζεται και υποβάλει την παπλωματού σε σκληρές δοκιμασίες που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή της. Θα γλιτώσει η παπλωματού; Θα λυγίσει ο βασιλιάς; Θα καταλάβει το νόημα της ζωής της παπλωματούς; Και πως η τελευταία θα χειριστεί έναν βασιλιά με εξουσία και δύναμη;

Η χαρά του να δίνεις, το άνοιγμα του εαυτού στον άλλον, αυτό είναι το μήνυμα του παραμυθιού. Απλό και σαφές αλλά οι διαστάσεις του πολλαπλές, αφού αφορά όλα τα πλάσματα του κόσμου, τους ανθρώπους άλλων θρησκειών και πολιτισμών, και όλη τη φύση. Πάντα υπάρχει ένα μυστικό στη γραφή των καλών παραμυθιών. Να μαθαίνουν στο παιδί, χωρίς όμως διδακτισμό! Σε αυτή την περίπτωση, το μυστικό βρίσκει εφαρμογή μέσα από την παραχώρηση του κυρίαρχου ρόλου στην εικόνα, μια εικόνα που μαγεύει με το χρώμα, τη σαφήνεια στο πλάσιμο των χαρακτήρων, το χιούμορ, την ελευθερία στη σύνθεση και την παραμυθένια του διάσταση. Δίκαια Το Δώρο της Παπλωματούς.απέσπασε πέντε βραβεία (ανάμεσα στο οποία το βραβείο Cuffie του Καλύτερου Εικονογραφημένου Βιβλίου της Χρονιάς).
Ο Tζεφ Μπριμπό ζει στο Σικάγο και στο Τάος με τη γυναίκα του τη Μάρισα και τις γάτες του, τη Λου και τον Σάμ. Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του, στόχος του οποίου είναι να αποδώσει με φρεσκάδα και να ανανεώσει τα ηθικά διδάγματα των κλασικών παραμυθιών του Άντερσεν και των αδερφών Γκριμ. «Το πάπλωμα είναι σύμβολο της ζεστασιάς και της αισθητικής απόλαυσης» λέει ο ίδιος.
Η εικονογράφος Γκέιλ ντε Μάρκεν λατρεύει τη ζωγραφική. Περνά τα καλοκαίρια της στα δάση κοντά στο Έλι της Μινεζότα, ενώ τους χειμώνες προτιμά να κάνει μακρινά ταξίδια με τον άντρα της. Πηγή έμπνευσης για τις μορφές των ηρώων της είναι συγγενείς και φίλοι. Η παπλωματού της δεν είναι μια νέα και πεντάμορφη γυναίκα αλλά μια ώριμη γυναίκα, ευτυχισμένη ή τουλάχιστο σε αρμονία με τον εαυτό της. Η μετάφραση της Κώστια Κοντολέων ρέει σε καλά Ελληνικά.

(Για παιδιά από 4 ετών)

Πηγή:www.diavasame.gr

troxaia atiximata

ΒΙΒΛΙΟ: Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

Περιγραφή:

Απαλάχια όρη, Τενεσή. Στα χρόνια της Μεγάλης Κρίσης. Ένα πεντάχρονο αγόρι πηγαίνει να ζήσει με τους παππούδες του, Ινδιάνους Τσεροκί, μετά το θάνατο των γονιών του. Είναι πλέον το Μικρό Δέντρο και ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα από τη σοφία της ινδιάνικης παράδοσης. Μαθαίνει να σέβεται τη Φύση και να παίρνει από εκείνη μόνο ό,τι χρειάζεται να είναι τίμιος με τα αισθήματά του και να μοιράζεται με τους άλλους ό,τι αξίζει να προσανατολίζεται στις αληθινές αξίες της ζωής, την αγάπη και την κατανόηση να αγαπά το διάβασμα μέσα από τις βραδιές ανάγωσης που οργανώνει η γιαγιά του, η Όμορφη Μέλισσα, με τις ιστορίες του «κυρίου Σαίξπηρ».
Σ΄έναν κόσμο λεηλατημένο από την αδηφαγία των λευκών, το Μικρό Δέντρο εκπαιδεύεται σ’ έναν τρόπο ζωής άγνωστο στους περισσότερους ανθρώπους.

Αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Φόρεστ Κάρτερ, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Έιζα Ερλ Κάρτερ, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1977 και έγινε ένα από τα κλασικά έργα της αμερικανικής λογοτεχνίας με παγκόσμια απήχηση. Βιβλίο αναφοράς για γενιές αναγνωστών που συγκινήθηκαν από το διαχρονικό, πανανθρώπινο μήνυμά του και ανακάλυψαν σ? αυτό μια εναλλακτική οπτική σ’ έναν μηχανιστικό και υλιστικό κόσμο. Η εκπαίδευση του Μικρού Δέντρου διακρίθηκε το 1991 με το βραβείο American Booksellers Association Book of the Year, ενώ το 1997 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Richard Friedenberg.

Πηγή:www.greekbooks.gr/BookDetails.as

Ακολουθώντας τα ινδιάνικα μονοπάτια
Ενα βιβλίο που προκάλεσε αντιδράσεις όχι τόσο για το περιεχόμενο, όσο για τον συγγραφέα του

Οταν πρωτοκυκλοφόρησε η «Εκπαίδευση του μικρού δέντρου» το 1976 στην Αμερική, παρουσιάστηκε ως αυτοβιογραφία. Μισός Τσερόκι, ο Φόρεστ Κάρτερ αφηγούνταν τάχα την παιδική του ηλικία στα Απαλάχια. Οι λευκοί κάτοικοι της πόλης λάτρεψαν την ιστορία του ορφανού πεντάχρονου αγοριού που μαθαίνει τον κόσμο μέσα από κώδικες εντελώς διαφορετικούς από τους δικούς τους, στους οποίους ενδεχομένως κρύβεται η πολυπόθητη αλήθεια και αρμονία που και οι ίδιοι αναζητούν. Στην πορεία, αποκαλύφθηκε ότι ο Φόρεστ Κάρτερ ήταν ο Εϊσα Ερλ Κάρτερ που ουδεμία σχέση είχε με τους Τσερόκι και ήταν κατά πάσα πιθανότητα ρατσιστής, αν όχι μέλος της Κου Κλουξ Κλαν. Η Οπρα Γουίνφρι που είχε λατρέψει το βιβλίο, το αποκήρυξε. Η μετα-αποικιακή κριτική ανέλαβε να ξετινάξει μετά τον συγγραφέα και το βιβλίο του: ήταν ανακριβές, με βάση τις μαρτυρίες των Τσερόκι, σχηματικό, στερεοτυπικό και ρατσιστικό, γραμμένο από την οπτική του λευκού που βλέπει τους Ινδιάνους ως «καλούς άγριους».

Μεγάλη επιτυχία

Ολα αυτά δεν εμπόδισαν το βιβλίο να συνεχίσει να πουλάει χιλιάδες αντίτυπα, να βραβευτεί, να γίνει ταινία και θεατρικό – αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά το χάσμα που χωρίζει τα ευπώλητα από την κριτική, άλλοτε δικαίως και άλλοτε αδίκως. Σήμερα, λοιπόν, ο Ελληνας αναγνώστης, που συχνά έχει ήδη διαβάσει άλλες ινδιάνικες αφηγήσεις και παραμύθια, προερχόμενα είτε από Ινδιάνους είτε από λευκούς, μπορεί να κρίνει αν η ιστορία αυτή, που σίγουρα δεν διεκδικεί δάφνες αφηγηματικής καινοτομίας, έχει κάτι να πει σ’ αυτόν και τα παιδιά του – καθώς είναι αδιαμφισβήτητο ότι το βιβλίο ξεφεύγει από τον συγγραφέα και ακολουθεί τη δική του, αυτόνομη διαδρομή.

Στην περίοδο της Μεγάλης Υφεσης του 1930, λοιπόν, ένα πεντάχρονο αγόρι, το «Μικρό δέντρο», όταν πεθαίνουν οι γονείς του πηγαίνει να ζήσει με τον Σκωτσέζο – Τσερόκι παππού και την Τσερόκι γιαγιά του στο βουνό. Αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία του (στη μεγάλη αμερικανική παράδοση του «Χωκ Φιν»)· και το γεγονός ότι παρακολουθούμε την παιδική συνείδηση εξηγεί την απλή δομή του λόγου, αλλά και στηρίζει την προφανή επιλογή του συγγραφέα να απευθυνθεί στο θυμικό του αναγνώστη. Το αγόρι μεγαλώνει μέσα στη φύση, σε απόλυτη αρμονία μαζί της, εφαρμόζοντας τον «τρόπο» των Τσερόκι, τη φιλοσοφία τους δηλαδή ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να κατέχει περισσότερα από όσα χρειάζεται και πρέπει να παίρνει από τη φύση με άξονα τις ανάγκες του και με σεβασμό και έγνοια για τη ζωή στην οποία και ο ίδιος μετέχει.

Οιονεί μυθιστόρημα μαθητείας, στο βαθμό που παρακολουθεί τη διαμόρφωση της κοσμοαντίληψης του νεαρού Ινδιάνου, το βιβλίο παρακολουθεί την ιδιότυπη εκπαίδευσή του, καθώς η γιαγιά του διαβάζει «Μάκβεθ» και ιστορία, του μαθαίνει λέξεις από το λεξικό που συχνά ο παππούς του καταριέται, ένας φίλος του μαθαίνει τους αριθμούς, ενώ, το κυριότερο, ζει στο ρυθμό των εποχών και μαθαίνει από την ίδια του την εμπειρία – και σίγουρα κάποιοι αναγνώστες θα δυσκολευτούν να μην αναχθούν είτε στον Μοντεσκιέ και τον «καλό άγριο» είτε στην εκδοχή του των Φώτων, στον «Αιμίλιο» λόγου χάρη του Ρουσσώ.

Η αντιπολιτική

Χωρίς να προδίδει την ιστορική αλήθεια, της εξόντωσης των Ινδιάνων, της απελπισίας τους, του ρατσισμού που αντιμετώπιζαν και της επιλογής τους να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, ο Κάρτερ δεν επιμένει σ’ αυτήν, ούτε όμως το κείμενο επιβεβαιώνει τις ρατσιστικές προθέσεις που του προσδίδει η πανεπιστημιακή ως επί το πλείστον κριτική. Αντιθέτως, πολλά από τα στοιχεία του βιβλίου, όπως η υποτιθέμενη οκνηρία των Ινδιάνων και η ιδιαίτερη οικονομία τους, αλλά και η σχέση τους με την εξουσία, η αντιπολιτική τους, περνάνε με τέτοιο τρόπο που παρακινούν τον αναγνώστη να ανατρέξει ενδεχομένως και σε άλλες πηγές, δοκιμιακές και μη. Είναι σημαντικό δε ότι αυτό το στοιχείο, της αντιπολιτικής, μαζί με την ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κατευθύνσεις του βιβλίου και σίγουρα εξηγεί σε ένα βαθμό την τεράστια επιτυχία του σε ένα αστικοποιημένο κοινό, που διατηρεί με τη φύση μια σχέση αγάπης – μίσους, τη νοσταλγεί την ώρα που την καταστρέφει.

Από την άλλη, οι σημερινές εξελίξεις στη Λατινική Αμερική (Τσιάπας, Βολιβία, Βενεζουέλα) φέρνουν ενδεχομένως στην επιφάνεια, μεταξύ άλλων, και την καταγωγική αυτή δυσπιστία των Ινδιάνων προς την εξουσία. Ετσι, το μυθιστόρημα, είτε αποδίδει πιστά τις δοξασίες και τα έθιμα των Τσερόκι είτε όχι, είτε εμπεριέχει σκηνές ενδεχομένως αναληθοφανείς, όπως το γεγονός ότι ο διευθυντής του ορφανοτροφείου αφήνει τον μικρό να φύγει επειδή τον απειλεί ένας Ινδιάνος, είναι παρ’ όλα αυτά αξιανάγνωστο. Διότι πέρα από κάθε εξωκειμενική αναφορά κατευθύνει, δυνάμει πάντα, τον αναγνώστη σε ενδιαφέροντα μονοπάτια, ενώ εισηγείται πειστικά, ειδικά για τους μικρότερους, μια άλλη στάση απέναντι στο οικοσύστημα και τον Αλλον.

Παρ’ όλα αυτά πραγματικά είναι ένα βιβλίο που αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κάθε ενήλικος και ανήλικος αναγνώστης. Είναι ένα βιβλίο γεμάτο όμορφα μηνύματα, συγκίνηση και πραγματικά σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν ο συγγραφέας που έγραψε αυτήν την υπέροχη ιστορία να υπήρξε ρατσιστής!!!

Πηγή:news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_21/09/200

Το παιδικό βιβλίο στην προσχολική ηλικία

Πόσο είναι σημαντική η συμβολή του παιδικού βιβλίου στην ωρίμανση και ανάπτυξη του παιδιού και ιδίως του παιδιού της προσχολικής ηλικίας ;

“Σήμερα” σε όλες τις χώρες γιορτάζουν τα παιδιά, οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι, οι μεταφραστές, οι βιβλιοθηκάριοι, οι εκδότες και οι εκπαιδευτικοί με διάφορες εκδηλώσεις. Κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Είναι η ημέρα που καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα το 1966. Είναι η ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν ΄Αντερσεν

Τι είναι παιδικό βιβλίο , τι παιδική λογοτεχνία , θα έλεγα ότι είναι δύσκολο να το ορίσουμε γιατί για κάθε χαρακτηρισμό ενός βιβλίου ως Παιδικού ο ρόλος των ενηλίκων είναι καθοριστικός αφού αυτοί το γράφουν , το εκδίδουν , το κρίνουν , το προβάλουν , το διαθέτουν , το αγοράζουν , το διδάσκουν. Αυτό που απομένει για τα παιδιά είναι η τελική επιλογή , και η ποιο σπουδαία , για το εάν το έργο θα διαβαστεί , θα αγαπηθεί , και θα καταξιωθεί ως παιδικό βιβλίο , ανεξάρτητα από το πώς θα το κρίνουν και θα το προβάλουν οι ενήλικοι.

Αν κάνουμε μία αναδρομή θα διαπιστώσουμε ότι η ιστορία της παιδικής λογοτεχνίας ξεκίνησε τον 18ο αιώνα όταν αναγνωρίστηκε η παιδική ιδιαιτερότητα με το κίνημα του Διαφωτισμού ( Ρουσσώ – Αιμίλιος ).Στην Ελλάδα βέβαια «εντύπωση» προξενεί το ότι η παιδική λογοτεχνία απουσιάζει από την ιστορία της Λογοτεχνίας και ότι αποτελεί ένα «μοντέρνο φαινόμενο» .Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσουμε την άμεση σχέση της παιδείας με την ανάπτυξη της Παιδικής λογοτεχνίας καθώς προϋπόθεση για την ύπαρξη της δεύτερης είναι η δημιουργία ενός αναγνωστικού κοινού , παιδιών που μπορούν να διαβάσουν. Επομένως στην Ελλάδα με την καθιέρωση του νόμου του 1834 και την γενίκευση της εκπαίδευσης (υποχρεωτικό το δημοτικό ), δημιουργήθηκε αυτό το αναγνωστικό κοινό , που είναι προϋπόθεση για να γράψουν οι συγγραφείς.

Πρώτη συγγραφέας Ελληνικών Παιδικών βιβλίων θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την Πηνελόπη Δέλτα χωρίς να ξεχνάμε και τον Ξενόπουλο που έγραφε για τα παιδιά παράλληλα με τα άλλα έργα του . Οι συγγραφείς του παιδικού βιβλίου όμως εξαιτίας του ειδικού κοινού που απευθύνονται , υπόκεινται σε ορισμένους περιορισμούς και κανόνες . Οι περιορισμοί αυτοί αφορούν κυρίως το λεξιλόγιο , το ύφος , και το περιεχόμενο. Χρησιμοποιούν απλή γλώσσα , σαφήνεια , συγκεκριμένη θεματολογία. Πολλές φορές η επιλογή των θεμάτων και η αντιμετώπισή τους χαρακτηρίζετε από έντονο διδακτισμό που ευτυχώς οι σύγχρονοι συγγραφείς κάνουν αξιότιμες προσπάθειες να τον αποφύγουν.

Η πλοκή της ιστορίας , και οι χαρακτήρες αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο .Οι λογοτεχνικοί χαρακτήρες στα παιδικά αναγνώσματα είναι άνθρωποι , δράκοι, μάγισσες , γίγαντες , γοργόνες , λύκοι . Η παρουσία ζώων και πραγμάτων σε πρωταγωνιστικό ρόλο και η παρουσίαση χαρακτήρων με λίγα και ξεκάθαρα χαρακτηριστικά είναι ένα «προνόμιο» της παιδικής λογοτεχνίας και ένα σημαντικό διαφοροποιό στοιχείο με την Λογοτεχνία. Χρονικά μια παιδική ιστορία μπορεί να αναφέρεται στο παρελθόν , στο παρόν , στο μέλλον , σε έναν κόσμο εντελώς φανταστικό και να ασχολείται με σχέσεις και προβλήματα των παιδιών , με την ιστορία , την οικολογία , την ειρήνη .

Πόσο όμως είναι σημαντική η συμβολή του παιδικού βιβλίου στην ωρίμανση και ανάπτυξη του παιδιού και ιδίως του παιδιού της προσχολικής ηλικίας ;

Ευτυχώς σήμερα η πρώτη επαφή του παιδιού με το βιβλίο γίνεται από πάρα πολύ νωρίς , συνήθως , από την βρεφική ηλικία με τα πάνινα και τα πλαστικά «βιβλία « που κυκλοφορούν στο εμπόριο. Ο γονιός διαβάζει και ξαναδιαβάζει ένα εικονογραφημένο βιβλίο έχοντας αγκαλιά το παιδί του , πράγμα που όπως έχουν δείξει επιστημονικές έρευνες συμβάλει ποικιλοτρόπως στην μεταγενέστερη γλωσσική ,νοητική και συναισθηματική ανάπτυξη του.

Παιδιά των οποίων οι γονείς διάβαζαν βιβλία , έδιναν πολλές ευκαιρίες στα παιδιά τους για διάβασμα , επισκέπτονταν βιβλιοθήκες και δανείζονταν από αυτές , απόκτησαν πολλές αναγνωστικές εμπειρίες που τα βοήθησαν στο σχολείο καθώς πολλά από αυτά , είχαν μάθει να διαβάζουν και να γράφουν πριν την είσοδό τους στο σχολείο, χωρίς να υπάρχει πρόθεση να διδάξουν οι γονείς οι ίδιοι , γραφή και ανάγνωση.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσω την σημασία για την μάθηση και την πρόοδο των παιδιών τους , που έχει η συμπεριφορά των ίδιων των γονιών απέναντι στα βιβλία .Για να τα αγαπήσουν και να ασχοληθούν μαζί τους τα παιδιά πρέπει να τα αγαπάνε πρώτα οι γονείς.

Πόσο όμως είναι δύσκολη η επιλογή του «σωστού « βιβλίου για αυτήν την ηλικία ;

Στο εμπόριο κυκλοφορεί ετησίως ένας μεγάλος αριθμός προσχολικών βιβλίων που όμως λίγα από αυτά είναι κατάλληλα για παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της ηλικίας είναι ότι τους ενδιαφέρει πολύ ο εαυτός τους ,το σπίτι τους , οι φίλοι τους και η οικογένειά τους . Aρα αγαπημένα τους βιβλία είναι αυτά που περιγράφουν μία κατάσταση που τους είναι οικεία , που μπορούν να ταυτιστούν με τον ήρωα της ιστορίας. Βιβλία που περιέχουν ιστορίες με ζώα είναι ιδιαίτερα αγαπητά.

Τα βιβλία που θα επιλέξουνε οι γονείς θα πρέπει να έχουν λέξεις που θα ξεχωρίζουν και θα είναι ενδιαφέρουσες. Λέξεις με ομοιοκαταληξία , ονοματοποιημένες , αστείες . Μερικές φορές τους αρέσει ένα βιβλίο απλά και μόνο επειδή στην ιστορία υπάρχει μία αστεία λέξη. Στην ηλικία αυτή επειδή μαθαίνουν την γλώσσα , οι λέξεις και ο ήχος τους τα συναρπάζει.

Επίσης προτιμούν βιβλία που παρουσιάζουν φανταστικές καταστάσεις και χαρακτήρες , επειδή σε αυτήν την ηλικία υποδύονται ρόλους , παίζουν διάφορα φανταστικά παιχνίδια , βιβλία που έχουν καλό τέλος.

Τα βιβλία βέβαια που απευθύνονται σε μικρά παιδιά είναι εικονογραφημένα .Ένα βιβλίο που είναι εικονογραφημένο δεν σημαίνει ότι είναι κατάλληλο πάντα για παιδιά προσχολικής ηλικίας . Πρέπει λοιπόν όσο ποιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο ποιο απλές και ξεκάθαρες να είναι οι εικόνες. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τους αρέσουν τα έντονα και τα φωτεινά χρώματα.

Πως όμως θα μπορέσουμε να διαβάσουμε ένα παραμύθι ή μια ιστορία στα παιδιά ;

Πριν την ανάγνωση μπορούμε να δείξουμε στα παιδιά το εξώφυλλο του βιβλίου και να τους ρωτήσουμε για το ποια ιστορία φαντάζονται ότι γράφει το βιβλίο. Να τους διαβάσουμε τον τίτλο και να τα ρωτήσουμε αν αναγνωρίζουν λέξεις ή γράμματα . Να τους παρουσιάσουμε τους κεντρικούς χαρακτήρες , να τους μιλήσουμε για τον συγγραφέα .

Κατά την διάρκεια της ανάγνωσης , μπορούμε να παροτρύνουμε τα παιδιά να σχολιάζουν , να τα ρωτάμε που και που για να ελέγχουμε αν κατανοούν την ιστορία , και αν όχι να την ξαναδιατυπώνουμε, αναλύοντας όπου είναι απαραίτητο ,έννοιες του κειμένου . Να ζητάμε από αυτά να προβλέψουν σε ορισμένα σημεία την εξέλιξη της ιστορίας και να εκφράσουν την άποψή τους.

Αφού τελειώσουμε την ανάγνωση μπορούμε να επαναλάβουμε τα στοιχεία της ιστορίας , να προτείνουμε στα παιδιά να ζωγραφίσουν εικόνες σχετικές με την ιστορία που άκουσαν ή να δημιουργήσουν μία δικιά τους.

Αν τα παιδιά σας ζητούν να επαναλάβετε ένα παραμύθι που το έχετε διαβάσει πολλές φορές μαζί , μην διστάσετε να τους το ξαναδιαβάσετε, μια και σε αυτήν την ηλικία τους αρέσει η επανάληψη και να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι διαβάζουμε για την ευχαρίστησή μας.

Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω το πόσο σημαντικό είναι σε αυτήν την ηλικία να προσπαθούμε να εμπλέκονται τα παιδιά σε διαδικασίες ανάγνωσης και πόσο σημαντικό είναι να αποκτήσουν αναγνωστικές εμπειρίες . Πηγαίνετε μαζί τους σε μια βιβλιοθήκη , σε μια έκθεση βιβλίου , φτιάξτε τους την προσωπική τους βιβλιοθήκη και φέρτε τα σε επαφή με όλο το έντυπο υλικό. Από εσάς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό κατά πόσο θα αγαπήσουν τα βιβλία !

Πηγή:www.asxetos.gr

troxaia atiximata

ΠΩΣ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΤΕ ΤΟ ΔΡΑΚΟ ΣΑΣ (HOW TO TRAIN YOUR DRAGON) των Νταν ΝτεΜπλουά, Κρις Σάντερς

Σας προτίνουμε ανεπιφύλακτα να κάνετε δώρο στο παιδί σας το βιβλίο αυτό και φυσικά δεν θα ήταν άσχημο να δείτε και την ταινία μαζί με το παιδί σας. Έχει πολύ καλά στοιχεία, συγκίνηση, δράση και φυσικά διδάγματα σημαντικά για το παιδί.

* Το μυθιστόρημα Πώς να εκπαιδεύσετε το δράκο σας της Κρεσίντα Κάουελ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ σε απόδοση του Μάνου Κοντολέων, θα πρέπει να διαβαστεί από τον κάθε ήρωα που αντιμετωπίζει μερικά… προβληματάκια καθώς προσπαθεί να δείξει τον ηρωισμό του. Τα δικαιώματα έκδοσης του βιβλίου έχουν πουληθεί σε πολλές χώρες και στο εξωτερικό είναι ένα μεγάλο μπεστ σέλερ. Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο κυκλοφορεί και το άλλο μυθιστόρημα της Κρεσίντα Κάουελ Πώς Να Μιλήσετε Δρακονέζικα.
* Τα βιβλία της Κρεσίντα Κάουελ (βασισμένα σε προσωπικές της εμπειρίες από την παιδική της ηλικία σε ένα απομονωμένο νησί της Σκοτίας, όπου το περιβάλλον επέτρεπε στη φαντασία της να οργιάσει και να γεννήσει ήρωες και σχέσεις μεγάλων διαστάσεων) προσέλκυσαν το ενδιαφέρον των παραγωγών της Dream Works Animation πριν από έξι χρόνια οπότε και αποφάσισαν να εντάξουν στον προγραμματισμό τους μια ταινία κινουμένων σχεδίων που να λαμβάνει χώρα στον κόσμο των Βίκινγκς. Μάλιστα, ακριβώς επειδή αφορούσε σε Βίκινγκς, όλοι οι συντελεστές ήθελαν να κάνουν κάτι μεγάλης κλίμακας που να αντικατοπτρίζει τόσο το μέγεθος των Βίκινγκς όσο και το μέγεθος της παραγωγής.
* Οι βασικοί ήρωες της ταινίας είναι έφηβοι –ο καθένας με το δικό του διακριτό χαρακτήρα- και όχι ενήλικες ή ζώα, όπως στις άλλες παραγωγές και έτσι γίνονται ελκυστικοί σε ένα ακόμα ευρύτερο κοινό. Μάλιστα το συναισθηματικό βάθος της ιστορίας και το χιούμορ που προκύπτει από τις διαφορετικές προσωπικότητες των ηρώων και τις μεταξύ τους διαφωνίες σε συνδυασμό με τις εντυπωσιακές σκηνές των πτήσεων και των επί αέρος κι εδάφους μαχών είναι που καθιστά την ταινία πολύ ενδιαφέρουσα από πολλές απόψεις.
* Η ραχοκοκαλιά της ιστορίας είναι ο δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσα στον αδύναμο Ψάρη και σε ένα δράκο, το Φαφούτη και μέσα από τον οποίο αλλάζουν όχι μόνο οι εμπλεκόμενες πλευρές αλλά και η σχέση ανάμεσα στους Βίκινγκς και τους δράκους. Έτσι έχουμε από τη μια τους σκληρούς και σωματώδεις Βίκινγκς που έχουν για δεύτερη φύση τους τον πόλεμο και τις μάχες κι από την άλλη τον Ψάρη που θέλει όσο τίποτε άλλο να τους μοιάσει και να κάνει περήφανο τον πατέρα του (κι αρχηγό της φυλής) αλλά ο εκλεπτυσμένος χαρακτήρας του δεν του το επιτρέπει… Όταν μάλιστα γίνεται φίλος με έναν από τους πλέον επικίνδυνους δράκους, μια Οργή της Νύχτας, η ένταξή του στη φυλή γίνεται ακόμα πιο επισφαλής, την ίδια στιγμή όμως που και η ίδια η στάση των Βίκινγκς απέναντι στους δράκους αρχίζει να καταρρέει…
* Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο βιβλίο και την κινηματογραφική του μεταφορά, με βασικότερη την εισαγωγή ενός κοριτσιού στην παρέα, της Άστριντ, για να απευθύνεται η ταινία και στα κοριτσάκια. Μάλιστα, η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Ψάρη και στην Άστριντ είναι χαρακτηριστική των σχέσεων που αναπτύσσουν τα παιδιά στην εφηβεία, πράγμα που κάνει την ιστορία ακόμα πιο ρεαλιστική (τηρουμένων των αναλογιών). Άλλη σημαντική διαφορά είναι η επιλογή των δημιουργών να μην κάνουν τους δράκους να μιλούν, όπως στο βιβλίο, αλλά να αφήσουν το χαρακτήρα τους να διαφανεί με τρόπο αληθοφανή μέσα από τις εκφράσεις τους και τις αντιδράσεις τους. Καθώς μάλιστα, οι δράκοι κατέχουν σημαίνοντα ρόλο στη μυθολογία όλων των χωρών η παρουσία τους δεν ξενίζει κανένα θεατή και η επιλογή να είναι «κανονικά» μη ομιλούντα ζώα μοιάζει ακόμα πιο ρεαλιστική. Μάλιστα, κάθε δράκος έχει τη δική του διακριτή προσωπικότητα και τα δικά του χαρακτηριστικά και μολονότι η ταινία επικεντρώνεται σε 6 χαρακτηριστικούς δράκους, αναφορές γίνονται και στα άλλα είδη δράκων, ώστε να καλυφθεί το σύνολο της δρακόσφαιρας της Κάουελ.

Πηγή:www.myfilm.gr/5921.html#pressrelease

σύλλογος τροχαίων ατυχημάτων

Τα Τρία Μικρά Λυκάκια (ποπ-απ)

“Τα Τρία Μικρά Λυκάκια” το πολυβραβευμένο διεθνές μπεστ-σέλερ του Ευγένιου Τριβιζα σε μια επετειακή τρισδιάστατη έκδοση. Στην απολαυστική εικονογράφηση της Helen Oxenbury προστίθενται τώρα οι ευρηματικοί και πρωτοποριακοί χάρτινοι μηχανισμοί του διάσημου “paper engineer” Keith Finch, που ζωντανεύουν τους ήρωες του παραμυθιού μέσα από την τεχνική του ποπ-απ βιβλίου.

Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν τα τρία μικρά λυκάκια να χτίσουνε το ένα σπιτάκι μετά το άλλο, να παίξουν μαζί τους κρυφτό, να βοηθήσουν να αδειάσει τα τούβλα από το καρότσι του ο Ζιπ-Ζιπ Ζορό το καγκουρό, να ακούσουν το κομπρεσέρ να τραντάζεται και να απολαύσουν τον Ρούνι-Ρούνι το ύπουλο κακό γουρούνι να χορεύει ταραντέλα.

Το κλασσικό πλέον αυτό βιβλίο κατά της κλιμάκωσης της βίας, πρωτοκυκλοφόρησε πριν από δέκα χρόνια στην Αγγλία από τον εκδοτικό οίκο “Heinemann”, στην Αμερική από τις εκδόσεις “McMillan”, και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις “Μίνωας”.

Από τότε “Τα Τρία Μικρά Λυκάκια” έχουν μεταφραστεί σε 17 γλώσσες μεταξύ των οποίων στα ιαπωνικά, κινέζικα, κορεάτικα και ουαλικά. Έχουν περιληφθεί μαζί με τον Μπαμπάρ τον ελέφαντα και τον “Winnie the Pooh” στην αγγλική έκδοση “The Childhood Collection. Ten Complete Picture Classics”, όπου παρουσιάζονται τα δέκα καλύτερα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία όλων των εποχών.

Μεταξύ δεκάδων διεθνών βραβείων (“U.S. School Library Award”, “Parents choice amazing accomplishment award”, κ.ά.), “Τα Τρία Μικρά Λυκάκια” έλαβαν στην Αμερική το βραβείο φιλειρηνικού βιβλίου του California Peace Action Foundation, ενώ τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου μέσω της ιστοσελίδας του ιδρύματος διατίθενται για την υποστήριξη του αντιπολεμικού αγώνα.

Πηγή:www.ellinikagrammata.gr/index.php

σύλλογος τροχαίων ατυχημάτων

Η ΖΩΡΖ ΣΑΡΡΗ ΓΙΑ “ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟ”

«Αντίο» σε 1,5 εκατ. αναγνώστες
Του Μανώλη Πιμπλή

«Μ΄ αρέσει να γράφω τη ζωή μου, να περιγράφω την αλήθεια μου» λέει η Ζωρζ Σαρή που δηλώνει πως έγραψε το «τελευταίο βιβλίο», τουλάχιστον 1.500.000 αντίτυπα (από το 1991) μετά…
Η πολυδιαβασμένη Ζωρζ Σαρή του 1,5 εκατομμυρίου αντιτύπων, μία από τις συγγραφείς που άλλαξαν το τοπίο της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας, δηλώνει ότι έγραψε το «τελευταίο» της βιβλίο
Είναι από τους πλέον πολυδιαβασμένους Έλληνες συγγραφείς όχι μόνο στον χώρο της παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας, αλλά και συνολικά. Οι Εκδόσεις Πατάκη, που εκδίδουν τα βιβλία της Ζωρζ Σαρή από το 1991, υπολογίζουν ότι έχουν διατεθεί σχεδόν 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα από τα τριάντα και πλέον βιβλία που έχει γράψει.

Τα δέκα από αυτά είναι για μικρά παιδιά και άλλα δεκαοκτώ μυθιστορήματα γενικά κατατάσσονται στον χώρο της νεανικής λογοτεχνίας. Τώρα, η ηθοποιός η οποία φοίτησε στη Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη και που έκλεισε τη σχετικά σύντομη καριέρα της στο σανίδι δίπλα στον Τάκη Χορν, φαίνεται πως βάζει παύλα δίπλα στην τελεία και της δεύτερής τηςκαι ακόμη πιο επιτυχημένης – καριέρας. «Στο τελευταίο μου βιβλίο αισθάνθηκα την ανάγκη να χαρίσω στην Έμμα τη ζωή που δεν είχε, το τέλος μιας δυναμικής γυναίκας, ικανής να ξεπεράσει τον πόνο και να σταθεί στα πόδια της αυτάρκης και αξιοπρεπής» γράφει στο οπισθόφυλλο του νέου και τελευταίου- όπως η ίδια δηλώνει- βιβλίου της με τίτλο «Το προτελευταίο σκαλοπάτι».

Πιθανόν να είχε κλείσει νωρίτερα, πριν από τέσσερα- πέντε χρόνια, τη συγγραφική της διαδρομή αν ένα γράμμα νεαρής αναγνώστριας δεν της ζητούσε να συμπληρώσει τα κενά του παζλ των μυθιστορηματικών της ηρώων. Έτσι προέκυψαν δύο- τρία μυθιστορήματα ακόμα, όπως το «Τότε…» και το «Προτελευταίο σκαλοπάτι».

«Ήθελα να βάλω ορισμένα πράγματα στη θέση τους» λέει στα «ΝΕΑ» η Ζωρζ Σαρή για το νέο της βιβλίο. «Είχα μετανιώσει για κάποια πράγματα που είχα γράψει, γιατί δεν υπήρξα δίκαιη με ορισμένους ανθρώπους. Και ήθελα να τους αποκαταστήσω».

Ο λόγος στην πραγματικότητα είναι για τους γονείς τής Ζωρζ Σαρρή. Είναι κοινό μυστικό ότι όλα της σχεδόν τα μυθιστορήματα αποτελούν όψεις μιας σάγκα, της σάγκα της δικής της οικογένειας. Η μητέρα της Γαλλίδα από τη Σενεγάλη, ο πατέρας της Έλληνας- καθηγητής Γαλλικών – από το Αϊβαλί. Εκείνη ως Έμμα, εκείνος ως Σωκράτης, αποτελούν κομμάτι ενός ολόκληρου κόσμου από αδελφές, αδελφούς, θείους, θείες που παρελαύνουν στα μυθιστορήματά της, κάθε φορά σε άλλη φάση της ζωής τους. Η μητέρα της, μια δυναμική γυναίκα, κατέληξε να πεθάνει «τρελή» – για την εκδήλωση της ασθένειας κάποτε ο Σωκράτης κατηγόρησε την ίδια του την κόρη, δηλαδή τη- μικρή τότε- Ζωρζ Σαρή. Το αποτέλεσμα ήταν η πολύ αυστηρή αντιμετώπιση του Σωκράτη στα μυθιστορήματα που έγραψε η κόρη του.

Στο «Προτελευταίο σκαλοπάτι», όπου ο Σωκράτης μετονομάζεται σε Αλέξανδρο, η Ζωρζ Σαρή κάνει μια εμφανή προσπάθεια να δικαιολογήσει τη στάση του, ενώ ταυτόχρονα πιάνει το νήμα της ζωής της μητέρας της από την εποχή που ήταν μικρό παιδί, στη Σενεγάλη, κάτι που δεν είχε κάνει ώς τώρα. Ταυτόχρονα επιφυλάσσει γι΄ αυτήν ένα διαφορετικό, πιο μυθιστορηματικό τέλος από το πραγματικό, της λεγόμενης «τρέλας», που αργότερα κατάλαβαν ότι ήταν Αλτσχάιμερ.

«Μ΄ αρέσει να γράφω τη ζωή μου, να περιγράφω την αλήθεια μου» λέει η Ζωρζ Σαρή, αλλά συμπληρώνει: «Καταλαβαίνω ότι έχω κάποιες δυσκολίες πια, αισθάνομαι μια κούραση». Φέτος κλείνει τα 84 της χρόνια, ενδεχομένως όμως θα κυκλοφορήσουν ακόμα ένα- δύο βιβλία της, ιδίως από παλαιότερα, ανέκδοτα χειρόγραφα.

ΙΝFΟ

Ζωρζ Σαρή, «Το προτελευταίο σκαλοπάτι», Εκδ. Πατάκη, σελ. 168, τιμή:
11 ευρώ.
Περισσότερα για το έργο της Ζωρζ Σαρή στο βιβλίο της Χρύσας Κουράκη, «Αφήγηση και λογοτεχνικοί χαρακτήρες- Τα μυθοπλαστικά πρόσωπα στο πεζογραφικό έργο της Ζωρζ Σαρή», Εκδ. Πατάκη, σελ. 368, τιμή:
17,55 ευρώ
«Ήμασταν η πρώτη γενιά συγγραφέων που έβλεπαν τα παιδιά από κοντά»

«Τα παιδιά μάς αγαπούσαν πολύ» λέει η Ζωρζ Σαρή για την εποχή που αλώνιζε με την αδελφική της φίλη, Άλκη Ζέη, τα σχολεία της Αθήνας και της περιφέρειας.

«Καβαλούσαμε ένα αυτοκίνητο και πηγαίναμε. Ήμασταν η πρώτη γενιά συγγραφέων που επεδίωκαν μία ουσιαστική επαφή με τα παιδιά από κοντά. Δεν έγραφα το βιβλίο και μετά πήγαινα στο κρεβάτι για ύπνο. Το έγραφα και πήγαινα κοντά στα παιδιά. Δεν το έκανα υστερόβουλα. Η επαφή με τα παιδιά ήταν μια ευτυχία. Συχνά μας κυνηγούσαν, το κράτος δεν ήθελε να γίνονται οι εκδηλώσεις μας στο σχολείο. Αλλά τα παιδιά και οι γονείς μάς αγαπούσαν. Δεν μας άφηναν να φύγουμε. Αλλά κι εμείς δεν πηγαίναμε απλώς να διαβάσουμε το βιβλίο μας και να φύγουμε.

Συχνά μέναμε όλη τη μέρα μαζί τους. Και κανείς δεν μας βοηθούσε οικονομικά, όπως γίνεται σήμερα με τα οργανωμένα προγράμματα επισκέψεων συγγραφέων στα σχολεία».
Έβαλαν την Αντίσταση στα παιδικά βιβλία

Το πρώτο της βιβλίο, «Ο θησαυρός της Βαγίας», η Ζωρζ Σαρή το έγραψε το 1969. Ήταν οι πρώτες συγγραφείς, εκείνη και η Άλκη Ζέη, που έβαλαν στους ορίζοντες του παιδικού βιβλίου και τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα της εποχής. Βιβλία όπως το «Όταν ο ήλιος…» που μιλάει για την Αντίσταση, οι «Νικητές» (με φόντο τον Εμφύλιο) ή τα «Γενέθλια» (για τη χούντα). Όπως λέει η Χρύσα Κουράκη, που έκανε διδακτορική διατριβή πάνω στο έργο της, «από τα “Ψηλά Βουνά” του Ζαχαρία Παπαντωνίου και μέχρι τη δεκαετία του ΄70, η παιδική λογοτεχνία συνέχιζε με τα πρότυπα του 19ου αιώνα, τόσο στη θεματική όσο και στον ηθικοπλαστικό διδακτισμό».

σύλλογος τροχαίων ατυχημάτων

www.tanea.gr/default.asp