Αντιγριπικός εμβολιασμός

 

 

Το εμβόλιο γρίπης της περιόδου 2012 -2013 διαφέρει από τα προηγούμενα, διότι περιέχει διαφορετικά στελέχη Α και Β. Συγκεκριμένα το νέο εμβόλιο περιέχει A/California/7/2009 (H1N1)–like antigen, όπως και το εμβόλιο του 2011-12 καθώς και A/Victoria/361/2011 (H3N2)–like antigen και  B/Wisconsin/1/2010–like antigen.
Έχουν αντικατασταθεί συνεπώς τα αντιγόνα A/Perth/2009 (H3N2) και  B/Brisbane/60/2008.

Συνίσταται ο εμβολιασμός όλων των παιδιών άνω των 6 μηνών και των εφήβων, ιδιαίτερα των παιδιών αυξημένου κινδύνου λόγω υποκείμενου νοσήματος, των εγκύων γυναικών, όσων γυναικών δυνητικά μπορεί να μείνουν έγκυες καθώς και των θηλαζουσών κατά την περίοδο γρίπης (Οκτώβριος- Απρίλιος).

Συνιστώνται δύο δόσεις (με διαφορά 6-8 εβδομάδες) σε παιδιά 6 μηνών έως 8 ετών που δεν έλαβαν δύο δόσεις σε προηγούμενο εμβολιασμό.

Σχήμα εμβολιασμού και αντιδράσεις από το εμβόλιο.

Το εμβόλιο χορηγείται 2 φορές για τα πρωτοεμβολιαζόμενα βρέφη, νήπια και παιδιά ηλικίας <9 ετών με διαφορά ενός μηνός μεταξύ των δόσεων.

Σε παιδιά ηλικίας >9 ετών και σε ενηλίκους το εμβόλιο χορηγείται σε μία δόση επειδή η 2η δόση δεν αυξάνει περαιτέρω τον τίτλο αντισωμάτων.

Παιδιά ηλικίας <9 ετών που σε προηγούμενη εμβολιαστική περίοδο έχουν λάβει έστω μία δόση εμβολιάζονται εφάπαξ.

Η δόση του εμβολίου για τις ηλικίες 6-36 μηνών είναι 0,25 ml και για τις μεγαλύτερες ηλικίες 0,5 ml. To εμβόλιο χορηγείται ενδομυϊκά, στα 6ρέφη και τα μικρά νήπια στην προσθιοπλάγια θέση του μηρού με βελόνα μήκους 7/8-1 ίντσα, και στα μεγαλύτερα παιδιά στο δελτοειδή με βελόνα 7/8-1  1/4 ίντσες.

Σχήμα εμβολιασμού και αντιδράσεις από το εμβόλιο.

Το εμβόλιο χορηγείται 2 φορές για τα πρωτοεμβολιαζόμενα βρέφη, νήπια και παιδιά ηλικίας <9 ετών με διαφορά ενός μηνός μεταξύ των δόσεων.

Σε παιδιά ηλικίας >9 ετών και σε ενηλίκους το εμβόλιο χορηγείται σε μία δόση επειδή η 2η δόση δεν αυξάνει περαιτέρω τον τίτλο αντισωμάτων.

Η δόση του εμβολίου για τις ηλικίες 6-36 μηνών είναι 0,25 ml και για τις μεγαλύτερες ηλικίες 0,5 ml. To εμβόλιο χορηγείται ενδομυϊκά, στα 6ρέφη και τα μικρά νήπια στην προσθιοπλάγια θέση του μηρού με βελόνα μήκους 7/8-1 ίντσα, και στα μεγαλύτερα παιδιά στο δελτοειδή με βελόνα 7/8-1  1/4 ίντσες.

Σκόπιμο είναι να αναφερθούν και τα άτομα εκείνα στα οποία αντενδείκνυται ο εμβολιασμός. Εδώ περιλαμβάνονται:

 

  •     άτομα με ιστορικό σοβαρών αλλεργικών αντιδράσεων στο αυγό
  •     άτομα με ιστορικό σοβαρής αντίδρασης σε προηγούμενο εμβολιασμό
  •     άτομα που ανέπτυξαν σύνδρομο Guillain-Barre εντός 6 εβδομάδων από προηγούμενο αντιγριπικό εμβολιασμό
  •     βρέφη ηλικίας <6 μηνών  (Δεν ανταποκρίνονται στον εμβολιασμό)
  •     άτομα με μέτρια – σοβαρή εμπύρετη λοίμωξη (προσωρινή αναστολή εμβολιασμού).

 

Πηγή: http://paidiatros.gr

Read More

ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ: TΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ
Στις 17 Αυγούστου του 1896, η 44χρονη Bridget Driscol ήταν το πρώτο θύμα
τροχαίου ατυχήματος. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, η Bridget Driscol χτυπήθηκε
από διερχόμενο όχημα, του οποίου ο οδηγός, προκειμένου να εντυπωσιάσει μια
νεαρή κυρία με το καινούριο του αυτοκίνητο, οδηγούσε με την «ιλιγγιώδη» ταχύτητα
των 12,8 km/h, ενώ το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας ήταν 6,4 km/h. Ο
ιατροδικαστής κατά τη νεκροψία αποφάνθηκε ότι «το συγκεκριμένο είδος
ατυχήματος δεν θα έπρεπε να επαναληφθεί». Δυστυχώς η διαπίστωση η οποία
αποτελεί αξίωμα για την πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων στη σύγχρονη εποχή
δεν επαληθεύτηκε.

Η βελτίωση της οδικής ασφάλειας απαιτεί μελετημένες ενέργειες τόσο από τις
κυβερνήσεις όσο και τους διάφορους εταίρους τους. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο
Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), το γεγονός ότι η οδική ασφάλεια δεν αντιμετωπίστηκε
συνολικά στο παρελθόν αποδίδεται κυρίως σε δύο λόγους. Πρώτον, στο ότι οι
άνθρωποι αντιμετωπίζουν μοιρολατρικά τα εκάστοτε προβλήματα. Ωστόσο, οι
παράγοντες κινδύνου που συνδέονται με τα τροχαία είναι προβλέψιμοι , επομένως τα
περισσότερα ατυχήματα και οι τραυματισμοί που έχουν ως επακόλουθο μπορούν
δυνητικά να αποφευχθούν. Δεύτερον, οι άνθρωποι δεν έχουν πλήρη επίγνωση της
μεγάλης σοβαρότητας των κακώσεων που προκαλούν τα τροχαία ατυχήματα και των
συνεπειών που μπορούν να επιφέρουν για το υπόλοιπο της ζωής τους, τόσο σε
ατομικό όσο και σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο.

Κάθε χρόνο o ΠΟΥ αφιερώνει την 7η Απριλίου σε ένα θέμα της Δημόσιας
Υγείας. Το 2004, η αντίστοιχη ημέρα ήταν αφιερωμένη στα τροχαία ατυχήματα και
την πρόληψή τους. Το κύριο σύνθημα είναι ότι η «οδική ασφάλεια ισοδυναμεί με τον
εκμηδενισμό της επίπτωσης των τροχαίων ατυχημάτων».
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ο σύγχρονος τρόπος ζωής ακολουθεί
ταχύτατους ρυθμούς. Ως εκ τούτου, το περπάτημα και η μετακίνηση με το ποδήλατο
γίνονται ολοένα και λιγότερο, ενώ συγχρόνως το αυτοκίνητο καθίσταται ως το κύριο
μέσο μεταφοράς, ακόμη και για αποστάσεις μικρότερες των 5 χιλιομέτρων.

Η μετακίνηση στο οδικό περιβάλλον έχει ωστόσο σημαντικότατες επιπτώσεις στην
ανθρώπινη υγεία, οι οποίες συνίστανται σε βραχυπρόθεσμες, όπως π.χ. τα τροχαία
ατυχήματα, και μακροπρόθεσμες, όπως τα νοσήματα που συσχετίζονται με την
ατμοσφαιρική ρύπανση (καρδιοπάθειες, καρκίνος του πνεύμονα) ή το θόρυβο.

Σχετικά με τα τροχαία ατυχήματα, αυτά αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου
από τραυματισμό σε παγκόσμιο επίπεδο καθώς και κύρια αιτία νοσηρότητας και
αναπηρίας, ιδιαιτέρως σε άτομα νεαρής ηλικίας (μέχρι 35 ετών). Η κοινωνική
επιβάρυνση που επιφέρουν τα τροχαία ατυχήματα, με οποιαδήποτε μέθοδο και αν
αυτή αποτυπωθεί (αριθμός θανάτων, κόστος θεραπείας και αποκατάστασης,
συσχέτιση με συνακόλουθα προβλήματα υγείας), παραμένει ανεπίτρεπτα υψηλή.
Σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις, η οικονομική επιβάρυνση που επιφέρουν σε
ετήσια βάση τα τροχαία ανέρχονται σε 520 εκατομμύρια δολλάρια, περίπου το 2%
του Μεικτού Εθνικού Προϊόντος των χωρών.

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

 Τα τροχαία ατυχήματα αποτελούν, σε ετήσια βάση, την αιτία για περισσότερους
από 1.180.000 θανάτους σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ περίπου 5.000.000 άτομα
υφίστανται μόνιμες αναπηρίες.
Ειδικότερα, όσον αφορά τα παιδιά κάτω των 15
ετών, εκτιμάται ότι κάθε χρόνο περισσότερα από 180.000 καταλήγουν σε τροχαία
ατυχήματα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες παραμένουν ανάπηρα εφ’όρου ζωής.

 Το 2020, εάν εξακολουθήσει η υφιστάμενη τάση, ο αριθμός των θανάτων και των
αναπηριών από τροχαία ατυχήματα θα αυξηθεί περισσότερο από 60%, γεγονός
που θα τα κατατάξει στην τρίτη θέση ανάμεσα στις κύριες αιτίες επιβάρυνσης της
Δημόσιας Υγείας, ενώ το 1990 κατείχαν την ένατη θέση, αντίστοιχα.
 Στην Ευρώπη σημειώνονται περίπου 2.400.000 τραυματισμοί και 120.000
θάνατοι σε οδικά ατυχήματα ετησίως, εκ των οποίων το 1/3 αφορά τα 15 μέλη της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου και χάνονται κάθε χρόνο περισσότερα από 1.500
παιδιά.

 Η Ελλάδα κατέχει μια από τις υψηλότερες θέσεις στην ΕΕ, όσον αφορά τους
θανάτους και τους τραυματισμούς από τροχαία ατυχήματα (Διάγραμμα 1). Στη
χώρα μας, τα τροχαία αποτελούν την πρώτη αιτία χαμένων ετών αναμενόμενης
ζωής σε άτομα κάτω των 70 ετών, και χαρακτηρίζονται από την πρόκληση
κακώσεων υψηλότερης βαρύτητας σε σύγκριση με τις άλλες χώρες της ΕΕ.
Ειδικότερα:
 Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, περισσότερα από 20.000
άτομα έχασαν τη ζωή τους σε τροχαίο ατύχημα, 37.000 τραυματίστηκαν
σοβαρά ενώ 270.000 υπέστησαν μικρής βαρύτητας κακώσεις.

 Στο σύνολο των τροχαίων με θανατηφόρο κατάληξη, το 60% των
θυμάτων αφορούσε τους οδηγούς των οχημάτων, το 22% τους
συνεπιβάτες, ενώ το υπόλοιπο 18% των περιπτώσεων ήταν πεζοί.

 Από το 1996 και μετά καταγράφεται μια πτωτική τάση της θνησιμότητας
από τροχαίο ατύχημα, γεγονός που υποδηλώνει τις πολλαπλές ενέργειες
που έγιναν στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα από τους Συμμάχους
Ζωής (Διάγραμμα 2, πηγή: CARE, 2001).

 Αυξημένο κίνδυνο για εμπλοκή σε τροχαίο ατύχημα διατρέχουν κυρίως τα
άτομα νεαρής ηλικίας (15 έως 34 ετών), τα οποία συνιστούν το 40% του
συνόλου των τραυματιών, οι άνδρες (αναλογία ανδρών: γυναικών = 3.5 :
1) καθώς και οι ευπαθείς χρήστες οδού (πεζοί, δικυκλιστές-οδηγοί και
επιβάτες σε ποδήλατα και μηχανοκίνητα δίκυκλα-, τα παιδιά, οι
ηλικιωμένοι και τα άτομα με ειδικές δεξιότητες).

Τροχαία ατυχήματα σε Παιδιά και Νέους: Το πρόβλημα

Όσον αφορά τα παιδιά που εμπλέκονται σε τροχαία ατυχήματα, η Ελλάδα κατέχει την
πρώτη θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Κάθε χρόνο καταλήγουν από τροχαία
περίπου 600 παιδιά και νέοι ηλικίας μέχρι 25 ετών, που αντιστοιχεί σε ετήσια
επίπτωση 4 θυμάτων ανά 100.000 παιδιά ηλικίας έως 15 ετών και 35 ανά 100.000
έφηβους και νέους ηλικίας έως 25 ετών, αντίστοιχα

Αυξημένο κίνδυνο για εμπλοκή σε τροχαίο ατύχημα διατρέχουν τα άρρενα
άτομα σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, αλλά ιδιαίτερα κατά την εφηβεία και τη νεαρή
ηλικία.
Τα παιδιά αποτελούν μια ιδιαίτερα ευπαθή ομάδα χρηστών του οδικού
δικτύου, επειδή οι ικανότητές τους να προσαρμόζονται στις εκάστοτε συνθήκες της
οδικής κυκλοφορίας είναι περιορισμένες μέχρι την ηλικία των δέκα ετών, ενώ
φαίνεται ότι τις περισσότερες φορές οι γονείς τους υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους.
Στην Ελλάδα, κατά το χρονικό διάστημα της πενταετίας (1996-2000),
διαπιστώθηκαν στο Σύστημα Καταγραφής Ατυχημάτων στα Εξωτερικά Ιατρεία
(ΣΚΑΕΙ), στο οποίο συνεργάζονται τέσσερα νοσοκομεία της χώρας, 3.917 τροχαία
ατυχήματα σε παιδιά έως 15 ετών. Το 45% από αυτά ήταν πεζά, το 27% επιβάτες
αυτοκινήτων, ενώ 3,5% ήταν οδηγοί μηχανοκίνητων δίκυκλων και το 10% επιβάτες
αυτών. Ένα στα 10 παιδιά έκανε ποδήλατο την ώρα του ατυχήματος, ενώ είναι
αξιοσημείωτο ότι κανένα εξ αυτών δε φορούσε κράνος.
Στο ίδιο χρονικό διάστημα, στο ΣΚΑΕΙ διαπιστώθηκαν 9.614 τροχαία
ατυχήματα με παθόντες εφήβους και νέους (15 έως 25 ετών). Τα θύματα αυτής της
ηλικιακής ομάδας τραυματίστηκαν κυρίως ως οδηγοί και επιβάτες μηχανοκίνητων
δίκυκλων (2 στα 3 περιστατικά) και λιγότερο συχνά ως αυτοκινητιστές ή πεζοί (12%
και 5% αντίστοιχα).

Ατυχήματα σε παιδιά – πεζούς: μέγεθος τού προβλήματος και παράγοντες κινδύνου

Όσον αφορά τα παιδιά ως πεζούς, οι παράγοντες κινδύνου για εμπλοκή τους σε
τροχαίο ατύχημα αφορούν:
 Ακατάλληλες συνθήκες οδικού περιβάλλοντος, όπως: αυξημένη
κυκλοφορία, υπερβολική ταχύτητα, έλλειψη παιδικών χώρων αναψυχής ή
τοποθέτηση αυτών σε ακατάλληλα σημεία, άσχημες καιρικές συνθήκες,
ανεπαρκή φωτισμό, κτλ.  Τους οδηγούς των οχημάτων: ριψοκίνδυνη ανθρώπινη συμπεριφορά,
κατανάλωση αλκοολούχων ποτών ή/ και άλλων ουσιών, οδήγηση χωρίς
δίπλωμα, περιοριορισμένη οδηγική εμπειρία, οδηγοί νεαρής ηλικίας ή ακόμα
και εφηβείας, κτλ.
 Κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες: η εμπλοκή σε τροχαίο ατύχημα
φαίνεται ότι συσχετίζεται με το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο του ατόμου. Το
2002, το 96% των παιδιών-θυμάτων από τροχαία ατυχήματα ήταν από
χαμηλού και μέσου εισοδήματος χώρες.

 Το παιδί: τα μικρά παιδιά (μέχρι την ηλικία των 10 ετών) δεν είναι
σωματικώς, πνευματικώς και ψυχολογικώς ικανά ώστε να συμπεριφέρονται
με ασφάλεια στις οδούς.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που έγινε στο Κέντρο Έρευνας και Πρόληψης
Παιδικών Ατυχημάτων με σκοπό την εκτίμηση του μεγέθους του προβλήματος, των
χαρακτηριστικών και των παραγόντων κινδύνου των τροχαίων ατυχημάτων σε
παιδιά-πεζούς στην Ελλάδα, ανέδειξε τα ακόλουθα ευρήματα:
 Κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου 1996-2001 καταγράφηκαν συνολικά
2.095 τροχαία ατυχήματα στο ΣΚΑΕΙ, εκ των οποίων το 77% προκλήθηκαν από
τετράτροχα, ενώ τα υπόλοιπα από δίκυκλα. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί σε 3.700
ατυχήματα ετησίως σε πεζούς παιδικής ηλικίας σε εθνικό επίπεδο και σε ετήσια
επίπτωση 230 ατυχημάτων ανά 100.000 παιδιά.
 Αυξημένο κίνδυνο εμπλοκής σε τροχαίο ατύχημα ως πεζοί φαίνεται ότι έχουν τα
παιδιά ηλικίας 5 έως 9 ετών, τα οποία αποτελούσαν ½ των καταγεγγραμμένων
περιπτώσεων. Τα αγόρια σε όλες τις ηλικίες παρουσίασαν διπλάσιο κίνδυνο γιαατύχημα ως πεζοί, ενώ τα παιδιά από οικογένειες μεταναστών αποτελούσαν το
20% των τραυματιών.
 Η πλειοψηφία των ατυχημάτων έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ τα
περισσότερα καταγράφηκαν τον Απρίλιο, Μάιο και Ιούνιο, πιθανόν λόγω της
αυξημένης έκθεσης των παιδιών στο οδικό περιβάλλον τη συγκεκριμένη χρονική
περίοδο.
 Στο ήμισυ των περιπτώσεων δεν υπήρχε επίβλεψη από ενήλικα όταν έλαβε χώρα
το συμβάν.
 Το 1/3 των παιδιών τραυματίστηκαν ενώ διέσχιζαν δρόμο χωρίς διάβαση πεζών,
13% ενώ προσπαθούσαν να πιάσουν κάποιο αντικείμενο (π.χ. μπάλα), μόλις 6%
καθώς διέσχιζαν το δρόμο σύμφωνα με τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας, ενώ
στις υπόλοιπες περιπτώσεις τα παιδιά βρίσκονταν σε διάφορες θέσεις της οδού, οι
περισσότερες παράνομες, την ώρα του ατυχήματος.
 1 στα 3 παιδιά νοσηλεύθηκε, ενώ στο 60% των περιπτώσεων, οι βλάβες
αφορούσαν την περιοχή της κεφαλής. Από τα στοιχεία της συγκεκριμένης βάσης
καταγραφής ατυχημάτων διαπιστώθηκαν 10 θάνατοι από τροχαία ατυχήματα.

 

Τροχαία ατυχήματα σε παιδιά μικρής ηλικίας στην Ελλάδα

Επικεντρώνοντας την έρευνα στα μικρότερα παιδιά (έως 5 ετών), καταγράφηκαν στο
ΣΚΑΕΙ 1.355 οδικά ατυχήματα κατά τη διάρκεια της επταετίας 1996-2002, που
αντιστοιχούν σε ετήσια επίπτωση 46 ανά 100.000 παιδιά.  Το ½ των ατυχημάτων αφορούσε παιδιά-πεζούς, ενώ οι υπόλοιποι τραυματισμοί
έγιναν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς των παιδιών με αυτοκίνητο ή φορτηγάκι
(35%), μηχανή (9%), αλλά και ποδήλατο (1.5%).
 Σε 30% των περιπτώσεων αυτά τα παιδιά, αν και πολύ μικρής ηλικίας,
βρίσκονταν είτε μόνα τους είτε παρέα με άλλα παιδιά την ώρα του ατυχήματος,
χωρίς να υπάρχει επίβλεψη από ενήλικα!
 Τα παιδιά επέβαιναν στο μπροστινό τμήμα του μέσου μεταφοράς στο 35% των
περιπτώσεων. Μόλις το 17% βρίσκονταν στο παιδικό καθισματάκι, ενώ το 14%
φορούσαν ζώνη ασφαλείας!
 Το 14% των θυμάτων ήταν παιδιά από οικογένειες οικονομικών μεταναστών, ενώ
το 8% ήταν τσιγγάνικης καταγωγής, γεγονός που επισημαίνει την ανάγκη
εφαρμογής μέτρων πρόληψης που να εστιάζουν στους συγκεκριμένους
πληθυσμούς.
 Οι περισσότεροι τραυματισμοί αφορούσαν την περιοχή της κεφαλής (3/4) και το
ποσοστό των παιδιών που νοσηλεύτηκαν ήταν ιδιαίτερα αυξημένο (32%).

Εφαρμογές προληπτικών μέτρων – παραδείγματα. Τί μέλλει γενέσθαι στην Ελλάδα;

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, οι χώρες υψηλού βιοτικού επιπέδου ήταν οι πρώτες που
ανέπτυξαν την αυτοκίνηση και ως εκ τούτου έχουν τον μεγαλύτερο αριθμό
αυτοκινήτων. Επί δεκαετίες, οι χώρες αυτές όχι μόνο επωφελήθηκαν από τις
μηχανοκίνητες μεταφορές, αλλά παράλληλα αντιμετώπισαν ορισμένες από τις
δυσμενείς επιπτώσεις τους. Παρότι οι αναπτυγμένες χώρες έχουν τον υψηλότερο
βαθμό αυτοκίνησης, εντούτοις, έχουν πολύ χαμηλότερα ποσοστά θανάτων από
τραυματισμούς σε τροχαία ατυχήματα σε σύγκριση με χώρες χαμηλού και μέσουεπιπέδου ανάπτυξης. Η Φινλανδία αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Την
τελευταία 30ετία, η κίνηση στους δρόμους της αυξήθηκε κατά 200%, παρ’όλα αυτά
όμως ο αριθμός των θανάτων από τροχαία ατυχήματα κατ’ έτος μειώθηκε κατά 50%.
Αναμένεται μάλιστα να συνεχιστεί η βελτίωση της οδικής της ασφάλειας στη
Φινλανδία και να μειωθούν επιπλέον οι αντίστοιχοι δείκτες τα επόμενα χρόνια.
Ανάλογη κατάσταση επικρατεί και σε άλλες χώρες όπως η Αυστραλία, η Σουηδία, η
Μεγάλη Βρετανία και οι ΗΠΑ .

Στο μεταξύ, μολονότι η μεγάλης κλίμακας αυτοκίνηση προέκυψε αργότερα
για τις περισσότερες χώρες χαμηλού και μέσου βιοτικού επιπέδου, πολλές από αυτές
έχουν ήδη εφαρμόσει μέτρα για την οδική ασφάλεια που αποσκοπούν στην επίλυση
των ιδιαίτερων προβλημάτων τους. Για παράδειγμα, η Μαλαισία έχει μειώσει τον
αριθμό των ατυχημάτων και των τραυματισμών με την κατασκευή ειδικά
σχεδιασμένων αυτοκινητοδρόμων αποκλειστικά για τις μοτοσικλέτες και τα
μοτοποδήλατα με την απαίτηση να χρησιμοποιούν ακόμα και κατά τη διάρκεια της
ημέρας τα φώτα πορείας τους. Στην Γκάνα έχει γίνει πρόληψη πολλών τραυματισμών
από τροχαία ατυχήματα με την τοποθέτηση στις οδικές λωρίδες βομβητών,
περιοριστών ταχύτητας (σαμαράκια) και άλλων μέτρων, που διευκολύνουν την
κίνηση σε δρόμους όπου κυκλοφορούν πολλοί πεζοί. Στην Μπογκοτά της Βολιβίας
τα ποσοστά συγκρούσεων με λεωφορεία έχουν μειωθεί χάρη στο σχεδιασμό και
εφαρμογή λεωφορειοδρόμων και κατάλληλων διαβάσεων πεζών στις στάσεις των
λεωφορείων.

Στην Ελλάδα εξάλλου, μελέτη που διενεργήθηκε από το ΚΕΠΠΑ έδειξε ότι η
χρήση του παιδικού καθίσματος αποτελεί μια αποτελεσματική παρέμβαση για τη
μείωση των θυμάτων και των τραυματισμών παιδιών από τροχαία ατυχήματα.

Η παράθεση των ανωτέρω υποδηλώνει την ανάγκη σχεδιασμού και λήψης
δράσεων για την πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων σε παιδιά πεζούς. Η
ενημέρωση των παιδιών και των γονέων τους σχετικά με την ασφαλή μετακίνηση
τους στο οδικό περιβάλλον είναι καθοριστικός παράγοντας για τη δραστική μείωση
της συχνότητας των τροχαίων ατυχημάτων. Η ευθύνη της ασφαλούς κίνησης των
παιδιών στο οδικό περιβάλλον πρέπει να αφορά τις εκάστοτε κυβερνήσεις, τους
νομοθέτες, τους φορείς Δημόσιας Υγείας, τους κατασκευαστές οχημάτων, τους
χορηγούς εκπαιδευτικών προγραμμάτων για την προαγωγή της οδικής ασφάλειας, τις
τοπικές κοινωνίες, καθώς και κάθε μέλος της κοινότητας ξεχωριστά. Διάγραμμα 1
Δείκτες θνησιμότητας τροχαίων ατυχημάτων (ανά 100.000 άτομα) σε χώρες της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, 2001

 

Πηγή: http://repository.edulll.gr

Read More

Γιατί μπορεί να μας σκοτώσει ένα ισχυρό σοκ

Ένα ισχυρό σοκ μπορεί στ’ αλήθεια να αποβεί μοιραίο – και δεν έχει καμία σημασία αν οφείλεται στον χαμό ενός αγαπημένου ανθρώπου ή στον ενθουσιασμό από τον πρώτο αριθμό στο λαχείο, αναφέρουν γερμανοί επιστήμονες.

Σε μελέτη που πραγματοποίησαν κατόρθωσαν να βρουν για ποιον ακριβώς λόγο μπορεί μία απρόσμενη, συγκλονιστική, θετική ή αρνητική είδηση να θέσει σε κίνδυνο την υγεία.

Επιπλέον, ανακάλυψαν ότι εκείνες που κινδυνεύουν περισσότερο είναι οι γυναίκες που έχουν μπει ή έχουν περάσει την κλιμακτήριο.

Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, τα πολύ μεγάλα σοκ κάνουν τον οργανισμό να παράγει πολύ μεγάλες ποσότητες των ορμονών του στρες, συμπεριλαμβανομένης της αδρεναλίνης, με συνέπεια να συστέλλονται οι κύριες αρτηρίες που τροφοδοτούν με αίμα την καρδιά.

Η στένωση αυτή μπορεί να διαταράξει τον κύριο θάλαμο της καρδιάς, την αριστερά κοιλία, προκαλώντας απότομη αλλαγή του καρδιακού ρυθμού – σαν κι αυτήν που συμβαίνει όταν παθαίνει κάποιος έμφραγμα.

Όταν συμβεί αυτό, ο ασθενής αισθάνεται ξαφνικά ότι δυσκολεύεται να αναπνεύσει, αρχίζει να εκδηλώνει οξείς πόνους στο στήθος και μπορεί να αισθάνεται πάρα πολύ αδύναμος.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεπερνούν αυτή την κρίση όταν υποβληθούν σε επείγουσα θεραπεία, αλλά κάποιοι χάνουν τη ζωή τους.

Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και αρκετά καιρό ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν επειδή «ραγίζει» η καρδιά τους, συνήθως εξαιτίας πένθους. Παρ’ ότι, όμως, είχαν αναγνωρίσει το σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς, όπως το αποκαλούν, δεν ήξεραν που ακριβώς οφείλεται.

Ωστόσο, οι ερευνητές του Universitätmedizin Rostock, στη βόρειο Γερμανία, βρήκαν μία πιθανή εξήγηση, μελετώντας ομάδα ασθενών. Ανακάλυψαν επίσης πως το σύνδρομο δεν εκδηλώνεται απαραιτήτως εξαιτίας του πένθους, αλλά μπορεί να συμβεί και όταν κάποιος κερδίσει πολλά χρήματα ή ακόμα έχει έναν άγριο καυγά.

«Οι ασθενείς που μελετήσαμε βρέθηκαν κάτω από τεράστια ψυχική ένταση, είτε θετική είτε αρνητική», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Κριστόφ Νίναμπερ, διευθυντής του Καρδιολογικού Τμήματος της πανεπιστημιακής κλινικής.

«Η καρδιά τους είχε σπάσει σε χίλια κομμάτια, μέσα σε λίγα λεπτά έως μία ώρα από τη στιγμή που άκουσαν τα νέα. Οι περισσότεροι είχαν ακούσει κακές ειδήσεις, αλλά κάποιοι είχαν ακούσει εξαιρετικά καλές».

Και συνέχισε: «Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν γυναίκες που είχαν μπει ή είχαν περάσει την εμμηνόπαυση – είχαν ηλικία μεταξύ 50 και 70 ετών όταν αρρώστησαν.

»Προς το παρόν, δεν ξέρουμε γιατί αυτή η ομάδα είναι πιο ευάλωτη στο σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς. Ενδεχομένως παίζει ρόλο το ότι το γυναικείο σώμα αντιδρά μετά την εμμηνόπαυση εξαιρετικά έντονα στις ορμόνες του στρες».

Υπολογίζεται ότι το 2% των ανθρώπων που παθαίνουν έμφραγμα ετησίως, πάσχουν από σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς.

Τα καλά νέα, κατά τον δρα Νίναμπερ, είναι πως οι περισσότεροι πάσχοντες από το σύνδρομο αναρρώνουν, αρκεί να λάβουν την απαιτούμενη θεραπεία.

 

Πηγή: http://ygeia.tanea.gr

Read More

Υγεία: Οι άνθρωποι που ζουν μόνοι κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από κατάθλιψη

Οι άνθρωποι που ζουν μόνοι, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο έως 80% να πάθουν κατάθλιψη, σε σχέση με όσους έχουν οικογένεια, σύμφωνα με μια νέα φινλανδική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές του Φινλανδικού Ινστιτούτου Επαγγελματικής Υγείας, με επικεφαλής τη Λάουρα Πούλκι-Ράμπακ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο ιατρικό περιοδικό BioMed Central, σύμφωνα με το BBC, ερεύνησαν τη χρήση των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων σε 3.500 άτομα με μέση ηλικία 45 ετών και συμπέραναν ότι η μοναξιά φέρνει κατάθλιψη, είτε λόγω των πιο άσχημων συνθηκών στέγασης (αφορά κυρίως τις γυναίκες), είτε λόγω έλλειψης κοινωνικής υποστήριξης (ιδίως για τους άνδρες), είτε άλλων αιτίων.

Οι επιστήμονες επισήμαναν ότι τα νοικοκυριά του ενός ατόμου έχουν αυξηθεί σημαντικά στις δυτικές χώρες κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, με συνέπεια σε αρκετές χώρες, όπως στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, περίπου ο ένας στους τρεις ανθρώπους να ζει πια μόνος.

Οι Φινλανδοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι που ζουν μόνοι τους, αγόρασαν 80% περισσότερα αντικαταθλιπτικά φάρμακα στη διάρκεια της δεκαετίας που κράτησε η μελέτη, σε σχέση με όσους ζούσαν με οικογένεια. Μάλιστα οι επιστήμονες εκτίμησαν ότι ο πραγματικός κίνδυνος για την ψυχική υγεία των μοναχικών ατόμων μπορεί να είναι ακόμα μεγαλύτερος στην πραγματικότητα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η ζωή σε μία οικογένεια και γενικότερα μαζί με άλλους ανθρώπους προσφέρει συνήθως συναισθηματική υποστήριξη και αίσθημα κοινωνικής ένταξης, καθώς και άλλα ψυχικά οφέλη που μειώνουν τους παράγοντες κινδύνου για την υγεία. Η έρευνα επισημαίνει την ανάγκη οι μοναχικοί άνθρωποι να βρουν διεξόδους προκειμένου να μιλήσουν για τα προβλήματά τους, αντί να εξαρτιούνται από τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

 

Πηγή: http://www.agelioforos.gr

Read More

Ο καθημερινός άνθρωπος είναι ‘ψυχικά δυνατός’;

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν λανθασμένα ότι δεν είναι ‘ψυχικά δυνατοί’. Άλλοι μπορεί να φοβούνται μήπως δεν ‘φανούν’ ψυχικά δυνατοί στο περιβάλλον τους.

Η αυτοεικόνα μας ‘σχηματίζεται’ ως ένα σχετικά σταθερό νοητικό σχήμα από τον εγκέφαλο, μέσα από δύο παράγοντες. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς για τον εαυτό μας, μέσα από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, και από αυτό που αντιλαμβανόμαστε από μικρή ηλικία, ότι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς (γονείς, οικογένεια). Όσο έξυπνο δηλαδή και αν είναι ένα παιδί, αν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που το αποκαλούν ‘μέτριο’, το μυαλό του δεν θα μπορέσει λόγω του περιβάλλοντος να αναπτύξει τις ικανότητές του. Το ίδιο, μπορούμε να πούμε, ότι ισχύει για τις συναισθηματικές αντιδράσεις μας. Ένας άνθρωπος μπορεί να μάθει να αντιδρά ‘δυναμικά’ απέναντι στα εξωτερικά γεγονότα, και άλλος να τα δέχεται με θλίψη ή παθητικά, θεωρώντας λανθασμένα τον εαυτό του ‘αδύναμο’. Επειδή όμως πρόκειται για μάθηση, το άγχος, η θλίψη ως συναισθηματικές αντιδράσεις, μπορούν να απομαθευτούν σε οποιαδήποτε ηλικία. Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι άνθρωποι μαθαίνουμε συνεχώς και γινόμαστε σε όλη μας την ζωή ‘ψυχικά δυνατοί’, δεν γεννιόμαστε με κάποιο ‘χάρισμα’ ψυχικής δύναμης, το οποίο άλλοι έχουν και άλλοι όχι.

Τι θεωρεί όμως μία κοινωνία ως ψυχική δύναμη;

  • Ένα λανθασμένο στερεότυπο, είναι ότι ο άνθρωπος που δεν ‘εξωτερικεύει’ τα προβλήματά του, δεν δείχνει τις ‘αδυναμίες’ του στους άλλους, είναι ‘δυνατός ψυχικά’. Υπάρχει ο παντοδύναμος αυτός άνθρωπος; Ο άνθρωπος που δεν φοβάται; Φυσικά και όχι, ο άνθρωπος διαθέτει το έμφυτο συναίσθημα του φόβου, για προστασία του οργανισμού. Οι άνθρωποι που ‘έχουν μάθει’ να φέρονται έτσι, να ‘κλείνονται’, είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσουν το άγχος, την μελαγχολία και την πτώση της ψυχικής διάθεσης. Γίνονται πιο ‘ευάλωτοι’ σε αυτά, διότι ‘έχουν μάθει’ λανθασμένα, ότι είναι ‘αδυναμία’ το να εξωτερικεύουν σκέψεις και συναισθήματά τους. Πιο ‘ευάλωτοι’ διότι δεν μιλούν για τις ‘ανησυχίες’ τους σε άλλους, δεν ‘συγκρίνουν’ με σωστό τρόπο τις σκέψεις τους με άλλων ανθρώπων και νομίζουν ότι μόνο αυτοί νιώθουν ‘αδύναμοι’, ενώ στην πραγματικότητα κανένας άνθρωπος δεν είναι ‘παντοδύναμος’. Μπορεί αυτό το ‘κλείσιμο’ στον εαυτό να αλλάξει; Η απάντηση είναι φυσικά και μπορεί.
  • ‘Ψυχική δύναμη’ συχνά θεωρείται λανθασμένα, το να αντεπεξέλθει κάποιος μόνος του, σε δύσκολες καταστάσεις που του δημιουργούν άγχος ή θλίψη. Παρατηρείται το γεγονός, ότι ένας άνθρωπος δεν νιώθει ‘ψυχικά αδύναμος’ αν τον πονά το στομάχι του και απευθυνθεί σε έναν γαστρεντερολόγο. ‘Δεν νιώθει ότι οφείλει’ να γνωρίζει τα πάντα για το στομάχι ως όργανο.Το άγχος ή ή θλίψη όμως, λόγω άγνοιας, εκλαμβάνονται από το άτομο ως χαρακτηριστικά ενός ‘αδύναμου μυαλού’ και όχι ως ‘φυσιολογικές αντιδράσεις’ του, οι οποίες αντιμετωπίζονται οριστικά με την καθοδήγηση ειδικού.
  • Ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι πολύ σημαντικό να δείχνει ψυχικά ‘δυνατός’ στους άλλους. Συχνά υπάρχει ο ασυνείδητος φόβος του, ότι ειδάλλως θα χάσει την εκτίμηση των άλλων αν ‘αυτοί’ αντιληφθούν κάποια ‘αδυναμία’ του. Στην πραγματικότητα συχνά ‘φοβάται’ και θεωρεί ο ίδιος, ότι ‘υπάρχει κίνδυνος’ να πέσει η αυτοεικόνα του στα ‘μάτια’ του, όπως την κρίνει με βάση το τι θεωρεί μία κοινωνία ως ‘δύναμη’. Αυτό το έχει ασυνείδητα ‘ενσωματώσει’ στα ‘κριτήρια αυτοεκτίμησής του’ από την ανατροφή του. Αυτός ο φόβος για παράδειγμα είναι πολύ μεγαλύτερος στο ανδρικό φύλο. Η γυναίκα η οποία έχει ανατραφεί με το στερεότυπο ότι είναι πιο ευαίσθητη, άρα επιτρέπεται να εκδηλώνει την ευαισθησία της, κρίνει λιγότερα αυστηρά τον εαυτό της και ‘ανοίγεται’ πιο εύκολα στο περιβάλλον της ή σε έναν ειδικό. Το περιβάλλον συχνά επίσης, θεωρεί ότι είναι πιο φυσιολογικό να εκδηλώνεται συναισθηματικά μια γυναίκα.
  • Ο άνθρωπος συχνά θεωρεί λανθασμένα ότι όλοι οι άλλοι άνθρωποι είναι ψυχικά ‘παντοδύναμοι’. Αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος ως καθημερινός ψυχολόγος δεν κάνει ‘επιστημονική ανάλυση’ της συμπεριφοράς του και των άλλων. Έτσι μία συμπεριφορά των άλλων, μπορεί να δείχνει πλασματικά ως ψυχική δύναμη, πχ η χρήση αλκοόλ, μπορεί να εκλαμβάνεται ως ανδρισμός και όχι ως ένα βλαβερό ‘αγχολυτικό’. Πολλοί άνδρες πχ προσπαθούν να κρύψουν από τις συντρόφους τους το άγχος τους για την επιβίωση. Κάποιες φορές μπορεί να θεωρούν ότι δεν θα αρέσει στην σύντροφό τους να τους δει ‘έτσι’. Πιθανά και οι σύντροφοί τους να συνειδητοποιούν αυτό το ‘θέατρο’, επειδή όμως η καθημερινότητα είναι ήδη δυσάρεστη λόγω της οικονομικής κρίσης, αποφεύγουν ασυνείδητα, όχι από κακία, να συζητούν οτιδήποτε δυσάρεστο. Σε τέτοιες καταστάσεις, αντί να υπάρχει επικοινωνία, ο καθένας ‘κλείνεται’ στον εαυτό του, ή ψάχνει ‘αγχολυτικό’ σε ‘ξέγνοιαστες’ επιφανειακές επαφές, διαφεύγοντας από την πιο δύσκολη επίλυση του πραγματικού προβλήματος στη σχέση. Το ανθρώπινο μυαλό ασυνείδητα, ψάχνει την πιο εύκολη λύση.
  • Πολλοί άνθρωποι, έφηβοι ή ενήλικοι, που λανθασμένα δεν θεωρούν τον εαυτό τους ‘ψυχικά δυνατό’, έχουν μεγαλώσει σε ένα ‘δύσκολο’ ή ‘ψυχρό’ οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο χωρίς κακή πρόθεση, επηρέασε την εικόνα για τον εαυτό τους. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να ‘κλείνονται’ πολύ στον εαυτό τους. Μπορεί να θεωρούν ότι δεν είναι, και ότι δεν μπορούν να γίνουν ψυχικά δυνατοί όπως οι άλλοι. Το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση να παρατηρήσει τέτοιες συμπεριφορές, καθώς μπορεί να απειλήσουν ακόμη και τη ζωή του δικού τους ανθρώπου. Η καθημερινή συμπεριφορά των ανθρώπων θα μπορούσε να παρομοιαστεί κάποιες φορές, με ένα ‘θεατρικό έργο’. Αν ‘κρύψει’ αυτά που τον φθείρουν, οι άλλοι δεν θα καταλάβουν τίποτα. Αυτό ικανοποιεί και το άτομο στο να συντηρεί την λανθασμένη εικόνα που έχει για την ψυχική δύναμη. Ας ‘ταλαιπωρείται’ μόνος του, η ‘εικόνα’ που δείχνει είναι ‘καλή’. Έτσι μπορεί να εξωτερικεύεται πιο εύκολα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε αγνώστους, καθώς εκεί δεν ‘θίγεται’ η αυτοεικόνα του. Παραμένει όμως κλεισμένος στον εαυτό του και ουσιαστικά μόνος του στην καθημερινότητά του, καθώς οι γύρω του αφού δεν ‘ξέρουν’ πώς νιώθει, δεν τους νιώθει κοντά του πραγματικά. Γενικότερα, το διαδίκτυο λειτουργεί για πολλούς ανθρώπους ως ένας ‘κακός εξομολογητής’, καθώς ο άνθρωπος μπορεί να αναβάλλει ασυνείδητα κάποιες φορές να μάθει να μιλάει το ίδιο ‘ανοιχτά’ σε πραγματική ανθρώπινη επαφή.
  • Οι άνθρωποι συχνά κρίνουν λανθασμένα την ‘ψυχική δύναμη’, ακόμη και από την εξωτερική εμφάνιση

Έτσι, ένας υπέρβαρος άνθρωπος μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του ψυχικά αδύναμο, και να θεωρεί ‘παντοδύναμο’ τον λεπτό σωματικά άνθρωπο, στον οποίο απλά το μυαλό αντιδρά με έναν διαφορετικό τρόπο στο άγχος ή τη στενοχώρια, με το ‘κλείσιμο της όρεξης’. Πρόκειται όμως για δύο διαφορετικού τύπου ‘αντιδράσεις’ του μυαλού, οι οποίες μπορούν να απομαθευτούν και όχι κάποια έμφυτη αδυναμία.

 

Τι συνέπειες έχει ο λάθος φόβος ότι δεν είμαστε ‘ψυχικά δυνατοί’;

 

Αν για παράδειγμα, ένας άνδρας απολυθεί από την εργασία του, και πιστεύει ότι έτσι μειώνεται το κύρος και η αξία του, συχνά θα θεωρήσει ότι αυτό βλέπουν και οι άλλοι. Είναι πιθανό να θεωρήσει ότι ‘πέφτει’ στα μάτια της συντρόφου του, ενώ αυτό δεν έχει συμβεί. Θεωρεί δηλαδή ότι τη σκέψη που κάνει ο ίδιος για τον εαυτό του την κάνουν οι άλλοι. Πρόκειται για έναν ασυνείδητο ‘μηχανισμό’ που διαθέτει το μυαλό μας. Τον ξέρουμε πιο απλοϊκά, ότι αν πχ δεν μας αρέσει μία ελιά στο πρόσωπό μας, νομίζουμε ότι δεν αρέσει στους άλλους και όλοι κοιτάνε αυτήν με ‘ενόχληση’. Ονομάζεται ‘προβολή’, καθώς προβάλλουμε σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας, ότι τις κάνουν άλλοι για εμάς. Πρέπει να τονίσουμε επομένως ότι ο άνθρωπος συχνά φοβάται όχι μόνο εξωτερικά αίτια, αλλά και ‘εσωτερικά’, όπως την ‘μείωση’ της αυτοεικόνας του, παρότι, η ‘μείωση’ γίνεται μόνο στο δικό του μυαλό.

Ένας άνθρωπος που έχει μία αρνητική ‘εικόνα’ για τον εαυτό του, δεν μπορεί να αντιληφθεί (να ‘αναλύσει’ αντικειμενικά ως ειδικός) ότι πιθανά ευθύνονται εξωτερικοί παράγοντες οι οποίοι φέρνουν τις αρνητικές σκέψεις και τη μελαγχολία. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η προσωπικότητά του έχει μάθει (αθέλητα, σε μικρή ηλικία), να ‘ρίχνει’ το ‘φταίξιμο’ προς τον εαυτό του, και καθώς αυτό το κάνει ‘αυτοματοποιημένα’, η ‘πραγματικότητα’ που ‘βλέπει’, θεωρεί ότι είναι η μία και μοναδική, απόλυτα σωστή, δεδομένη πραγματικότητα. Έτσι μπορεί να έχει την ‘τάση’ να ερμηνεύει αρνητικές καταστάσεις της ζωής που του τυχαίνουν ως αποτέλεσμα δικής του ευθύνης και υπαιτιότητας και την κακή ψυχική διάθεση του, ως ‘πρόβλημα’ και δική του ‘αδυναμία’. Αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί εύκολα να οδηγεί σε μελαγχολική ή καταθλιπτική συναισθηματική διάθεση.

Ο άνθρωπος όμως προκειμένου να νιώθει πραγματικά ‘δυνατός’, πρέπει να μάθει να μην φοβάται να δείχνει τις ‘αδυναμίες’ του, το ότι είναι άνθρωπος, και ότι δεν είναι ‘ντροπή’ να ‘μαθαίνει’ όταν χρειάζεται, το πώς να τις ξεπερνά. Δεν τις ‘αρνείται’, καθώς θα ήταν σαν να αρνείται την ανθρώπινη φύση του. Η ‘δύναμη’ βρίσκεται στο να τις ‘αναγνωρίζει’, να τις ‘παραδέχεται’, και να προσπαθεί όταν χρειάζεται να ‘μάθει’ πώς να τις ‘ξεπεράσει’.

Ο φόβος απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις, είναι ένα έμφυτο συναίσθημα με σκοπό την προστασία μας. Όλοι οι ήρωες στην ιστορία, ένιωθαν φόβο, απλά ‘έμαθαν’ με τη λογική σκέψη να τον σταματούν, μία ικανότητα που διαθέτει το ανθρώπινο μυαλό. Το συναίσθημα του φόβου το νιώθουμε όμως και όταν ανησυχούμε ότι έχουμε κάτι να ‘χάσουμε’, ακόμη και αν αυτό είναι το αυτοκίνητό μας και όχι η ζωή μας.

Είναι σημαντικό, ότι αυτή η μάθηση απομαθαίνεται, και δεν πρέπει να βάζει κάποιος ‘ταμπέλες’ ψυχικής ασθένειας στον εαυτό του. Είναι χαρακτηριστικό, ότι όταν τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για αύξηση της κατάθλιψης την εποχή της οικονομικής κρίσης, δημιουργείται μία εικόνα στο κόσμο σαν να ‘προσβάλλονται’ από κάποιον ιό ‘οργανικής ασθένειας’ μη αντιμετωπίσιμης. Είναι δεδομένο ότι δεν είναι έτσι. Πρόκειται συχνά για έναν ‘μαθημένο’ τρόπο συναισθηματικής αντίδρασης, ο οποίος μπορεί να αλλάξει.

 

Πηγή: http://www.iatronet.gr

Read More

Ιατρικής άρθρο – ΟΓΚΟΛΟΓΙΑ

Πηγή: http://7gym-kerats.att.sch.gr

 

του μαθητή Αντώνη Τσιστράκη

Η Ογκολογία είναι ο κλάδος της ιατρικής που ασχολείται με τους όγκους και είναι ένας από τους σημαντικότερους. Από την εποχή του Έλληνα ιατρού Γαληνού (2ος αιώνας μ.Χ.) στο έργο του “Περί αιτιών συμπτωμάτων”  χρησιμοποιείται ο όρος “όγκος”, υποδηλώνοντας μέχρι σήμερα την παθολογική μάζα κυττάρων. Ωστόσο, η ογκολογία δεν ασχολείται σήμερα μόνο με τους όγκους κυρίως λόγω νέων μεθόδων ανεύρεσης παθολογικών αθροίσεων κυττάρων. Στην ογκολογική προσέγγιση περιλαμβάνονται και οι κακοήθεις νόσοι του αίματος.

Ο μεγαλύτερος όγκος του κόσμου

Όροι όπως καρκίνος, νεόπλασμα, μάζα, κακοήθεια, εξαλλαγή καθώς και ονομασίες όπως “επάρατη νόσος” χρησιμοποιούνται για τις ογκολογικές νόσους προκαλώντας πολλές φορές σύγχυση τόσο σε ιατρούς όσο και σε ασθενείς.

 Κατηγορίες

Οι όγκοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.Τους καλοήθεις και τους κακοήθεις.

  • Οι καλοήθεις είναι αυτοί που δεν διαιρούνται αλόγιστα.Οι μεταστάσεις είναι συνήθως το χαρακτηριστικό που ενδιαφέρει κλινικά για την καλύτερη πρόγνωση της νόσου.Οι μεταστάσεις γίνονται συνήθως μέσω του αίματος (αιματογενείς) μέσω της λέμφου(λεμφογενείς) ή κατά συνέχεια των ιστών.
  • Οι κακοήθεις είναι εκείνοι που τα ανώμαλα κύτταρά τους πολλαπλασιάζονται χωρίς κάποιον έλεγχο. Όγκος με χαρακτηριστικά κακοήθειας (μετάσταση, αλόγιστη διαίρεση παθολογικών κυττάρων) ονομάζεται Καρκίνος.

Τα είδη των καρκίνων που έχουν αναγνωριστεί ως τώρα ξεπερνούν τους 100 αλλά στους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν από Ογκολογία, γίνονται αντιληπτά συνήθως σαν ένας.

Ένας άλλος ελληνικός όρος που χρησιμοποιείται και θα πρέπει να διευκρινιστεί είναι ο όρος Νεοπλασία. Ο όρος αυτός είναι συνώνυμος με τον όγκο και αναφέρεται στο χαρακτηριστικό της αλόγιστης διαίρεσης νέων κυττάρων χωρίς κάποιο ρόλο στην λειτουργία του οργανισμού.

Ταξινόμηση

Η ταξινόμηση των όγκων γίνεται αναλόγως της θέσης αλλά και της ιστικής προέλευσης του ογκολογικού κυττάρου.Έτσι μπρορούμε να έχουμε

  • όγκο του πνεύμονα
  • του μαστού
  • του προστάτη κ.ά.
Καρκίνος του μαστού

Αιτιολογία

Η αιτιολογία των όγκων πολλές φορές έχει αποδειχθεί, άλλες φορές εικάζεται, άλλες διερευνάται.Το σίγουρο πάντως είναι ότι είναι πολυπαραγοντική.Μέχρι σήμερα έχουν συσχετισθεί διάφοροι γενετικοί παράγοντες π.χ. το κάπνισμα,τοαλκοόλλοιμώξεις, φύλο, ηλιακή έκθεση, ηλικία, έκθεση σε ακτινοβολία κ.ά. ¼ θανάτους υπολογίζεται στις ΗΠΑ για το 2010 να οφείλεται σε κάποιον όγκο.Μέσα σε ένα μόνο έτος θα νοσήσουν πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι και την ζωή τους θα χάσουν πάνω από το 1/3.

Θεραπεία

Η θεραπεία μπορεί να διαχωριστεί περαιτέρω σε θεραπευτική, παρηγορική και επικουρική.

  • Με την έννοια θεραπευτική εννοούμε την θεραπεία που στόχο έχει να θεραπεύσει τον όγκο αυξάνοντας κατά το μέγιστο το προσδόκιμο επιβίωσης αλλά και την ποιότητα ζωής.
  • Με τον όρο παρηγορική θεραπεία ορίζεται η φροντίδα των ασθενών που δεν ανταποκρίνεται πλέον στην θεραπευτική αγωγή ή δεν επιδέχονται θεραπείας. Στόχος η καλύτερη δυνατή ποιότητα ζωής, συμπτωματική αντιμετώπιση των προβλημάτων που ανακύπτουν (πόνος, ναυτία κτλ.) καθώς και η ψυχολογική υποστήριξη των ασθενών και των οικογενειών τους.
  • Επικουρική ορίζεται η θεραπεία που χορηγείται σε απουσία μακροσκοπικών ενδείξεων μεταστάσεων σε ασθενείς που βρίσκονται σε κίνδυνο υποτροπής από μικρομεταστάσεις.

Χημειoθεραπεία

Η χημειοθεραπεία σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να είναι η μοναδική δυνατή θεραπεία. Με τον όρο χημειοθεραπεία στην ιατρική εννοούμε την χορήγηση φαρμακευτικής ουσίας, αλλά έχει καθιερωθεί στην συνείδηση των περισσοτέρων ως η φαρμακευτική θεραπεία πού δίνεται σε καρκινοπαθείς.

Η ύπαρξη σοβαρών επιπλοκών από την χορήγηση των φαρμάκων αυτών μπορεί να τα μετατρέψει από σωτήρια σε καταστρεπτικά.

Εγκεφαλικός όγκος

Ακτινοθεραπεία

Μεγάλη σημασία δίδεται τελευταία στην αντιμετώπιση της ογκολογικής νόσου με ιονισμένη ακτινοβολία, κυρίως με υψηλές δόσεις ακτινοβολίας-Χ. Η θεραπευτική αξία της ακτινοβολίας είναι γνωστή πάνω από εκατό χρόνια αλλά τα τελευταία χρόνια με την περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας και της δημιουργίας πρωτοκόλλων τεκμηριώθηκε και χρησιμοποιείται ακόμα και στο 50% των ογκολογικών ασθενών.

Όπως και η χημειοθεραπεία δεν είναι άμοιρη παρενεργειών και αξιολογείται πάντα σε σχέση με το όφελος. Μπορεί και αυτή να είναι θεραπευτική ή παρηγορική, να προηγείται ή να έπεται χειρουργικής εξαίρεσης.

Ψυχολογική υποστήριξη

Από την διάγνωση της νόσου ο ασθενής και το περιβάλλον του υποβάλλονται σε μία έντονη αγχωτική κατάσταση. Η επικοινωνία με τους ασθενείς αποτελεί θεμελιώδη αρχή της κλινικής πρακτικής, είναι όμως μείζονος σημασίας στον ογκολογικό ασθενή. Η ψυχολογική υποστήριξη είναι δυνατή από διάφορους φορείς, με την προϋπόθεση να υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των εμπλεκομένων στην φροντίδα του ασθενούς.

Η κοινωνική ζωή, η εμφάνιση του ασθενούς είναι ζητήματα που από την αρχή της διάγνωσης θα πρέπει να τεθούν στον ασθενή για την καλύτερη διαχείρισή τους.

Α=Κανονική διαίρεση κυττάρων.
Β = καρκινική διαίρεση κυττάρων.
1 = απόπτωση.

Read More

Ταλαιπωρία και κόστος για ογκολογικούς ασθενείς

Ταλαιπωρία για τους ογκολογικούς ασθενείς, προκαλεί η αλλαγή χρήσης του μοναδικού ογκολογικού νοσοκομείου του ΙΚΑ.

Το 6ο Θεραπευτήριο αλλάζει χρήση και – με χορηγία του Ιδρύματος Λάτση – μετατρέπεται σε Κέντρο Ημερήσιας Νοσηλείας.

Πρόκειται για υλοποίηση της πρόσφατης απόφασης του υπουργού Υγείας για συγχώνευση πρώην μονάδων του ΙΚΑ στο ΕΣΥ.

Το Θεραπευτήριο εντάσσεται πλέον στο νοσοκομείο ‘Άγιος Σάββας’ και οι καρκινοπαθείς που εξυπηρετούνταν σε αυτό, πρέπει να αναζητήσουν άλλη μονάδα.

Η ανακαίνισή του αναμένεται να ολοκληρωθεί σε έναν χρόνο και τότε θα λειτουργήσει ως Κέντρο Ημερήσιας Νοσηλείας ‘Νίκος Κούρκουλος’.

Βιαστικά

Με έγγραφό του, ο διοικητής του νοσοκομείου ‘Άγιος Σάββας’ κ. Πάνος Μινογιάννης σημειώνει ότι η χορηγία του Ιδρύματος Λάτση, την οποία έχει αποδεχτεί το υπουργείο Υγείας, οδήγησε σε ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του έργου.

Η επίσπευση των εργασιών οδήγησε σε μία σειρά βεβιασμένων αποφάσεων, όπως η κατάργηση του τμήματος Πυρηνικής Ιατρικής και τη μεταφορά του στο νοσοκομείο ‘Άγιος Σάββας’.

Η υποδομή του θα χρησιμοποιηθεί, προκειμένου να αντικατασταθούν πεπαλαιωμένο εξοπλισμό ηλικίας 30 ετών.

Τα εξωτερικά ιατρεία της κλινικής μαστού, της γυναικολογικής, της πλαστικής και της ακτινολογίας θα αφομοιωθούν, επίσης, στο νοσοκομείο ‘Άγιος Σάββας’.

Κόστος

Υπάρχει εύλογη ανησυχία ότι οι ασφαλισμένοι θα υποχρεωθούν να πληρώνουν εισιτήριο 5 ευρώ, το οποίο δεν πλήρωναν στο 6ο θεραπευτήριο για τα τακτικά εξωτερικά ιατρεία.

Το πρόβλημα επισημαίνει και ο διοικητής της 1ης Υγειονομικής Περιφέρειας (ΥΠΕ) κ. Άρης Μουσιώνης, κάνοντας λόγο για ‘ταλαιπωρία και οικονομική επιβάρυνση χιλιάδων ογκολογικών ασθενών του ΕΣΥ και του ΕΟΠΥΥ’.

 

Πηγή: http://www.iatronet.gr

Read More
Share: