Γιορτή του πατέρα

Δημοσιεύτηκε 18.06.2011

Η ιδέα της ‘Ημέρας του Πατέρα’ γεννήθηκε στις ΗΠΑ χάρη στους πεσόντες στον εμφύλιο πόλεμο. Στην Ευρώπη, ονομάστηκε ‘Γιορτή’ τόσο από το Γερμανικό έθιμο της γιορτής μπύρας – εξοχής όσο και από τους διαζευγμένους την τελευταία δεκαετία για να θυμίσουν την ύπαρξή τους.

Στις ΗΠΑ καθιερώθηκε την τρίτη Κυριακή του Ιούνη, στην Αυστραλία στις 8 Σεπτεμβρίου και αλλού είχε θρησκευτικό χαρακτήρα και γιοραταζόταν την ημέρα της Αναλήψεως, Πεντηκοστής και τη δεύτερη Κυριακή του Ιούνη.

Στην Ευρώπη, θεωρήθηκε καλό να την γιορτάζουμε τη δεύτερη Κυριακή του Ιούνη διότι ακόμα δεν έχουν κλείσει τα σχολεία και μπορούν τα παιδιά να διδάσκονται θέματα σχετικά με την ανατροφή, τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών και τη χαρά της πατρότητας.

Ο ΣΥΓΑΠΑ επί εξαετίας, κινητοποιεί και ευαισθητοποιεί την κοινωνία για το θέμα των διαζευγμένων μπαμπάδων και τη σημασία της ίσης και δίκαιης αντιμετώπισής τους στα ελληνικά δικαστήρια. Ετσι, διοργανώνει κάθε χρόνο εκδηλώσεις για τη γιορτή του πατέρα και συντονίζει παγκόσμιο κίνημα αντίστασης κατά της δικαστικής καταστροφής πατέρα-παιδιού μετά το διαζύγιο. Τη γιορτή αυτή καθιέρωσε ο ΣΥΓΑΠΑ μέσω του Προέδρου του Νίκου Σπιτάλα, στην Ευρώπη.
Εχει μηνιαία εφημερίδα (Γονείς & Παιδί), εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή στη Δράμα, οργάνωσε 16 Ελληνικά και Διεθνή Συνέδρια και έχουν εκδώσει σειρά γραμματοσήμων τα ΕΛΤΑ. Ιδιαίτερα, για τη γιορτή του πατέρα (12-6-2011), υπάρχει νέα έκδοση.

Πηγή: www.parakato.gr
Στην ελληνική οικογένεια, τα πράγματα έχουν πλέον αλλάξει. Οι ρόλοι ανάμεσα στην γυναίκα και στον άνδρα, καλώς ή κακώς υποστεί μεταβολές, αλλαγές οι οποίες είναι περίεργες και πολλές φορές γίνονται επικίνδυνες. Οι γυναίκες για πολλούς λόγους, είτε επειδή αναγκάστηκαν, είτε το ήθελαν, άρχισαν να εργάζονται και να προσφέρουν σε πρώτη φάση οικονομική βοήθεια στην οικογένειά τους. Από ένα σημείο και μετά επωμίσθηκαν πολλές υποχρεώσεις, στις οποίες με δυσκολία μεγάλη μπορούσαν να ανταπεξέλθουν. Οπότε ο ρόλος του πατέρα άλλαξε, και από εκεί που ο πατέρας εργαζόταν για να παρέχει τα υλικά αγαθα στην οικογένειά του, αναγκάστηκε να ασχοληθεί περισσότερο με τα παιδιά του. Τα τελευταία χρόνια, τα διαζύγια δίνουν και παίρνουν. Άλλες φορές για σοβαρούς λόγους και άλλες για ασήμαντους. Όπως και να έχει το πράγμα το θέμα είναι ένα: τα παιδιά έχουν ανάγκη και από τους δύο γονείς. Ο κάθε ένας έχει τον ρόλο του στην ψυχολογία και διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Το παιδί χρειάζεται έξισου τον πατέρα και την μητέρα του. Το θέμα δεν είναι ποιός από τους δύο θα αλλάξει π.χ. την πάνα στο παιδί. Το θέμα είναι να ανακουφιστεί το παιδί από την δυσφορία που νοιώθει εκείνη την στιγμή. Το καταλαβαίνει και το εκτιμάει, όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Ο χρόνος δεν μετράει για το παιδί όπως μετράει για τους ενηλίκους. Οπότε μητέρες και πατέρες, ασχοληθείτε, έστω μισή ώρα την ημέρα με το παιδί σας. Ασχοληθείτε ουσιαστικά, δείχτε του αγάπη και τρυφερότητα. Μάθετέ του καινούργια πράγματα, παίξτε μαζί του, διαβάστε του.
Θα μου πείτε, πως το θέμα μας είναι η γιορτή του πατέρα.
Η γνώμη μου είναι πως το θέμα δεν είναι να γιορτάζουμε μια φορά τον χρόνο την γιορτή του πατέρα ή της μητέρας. Πρέπει να δίνουμε καθημερινό αγώνα έτσι ώστε να μεγαλώνουμε σωστά τα παιδιά μας. Με αξίες, σεβασμό και ψυχική και πνευματική καλλιέργεια. Το θέμα είναι μέσα από την οικογένεια να μάθει το παιδί να σέβεται και τους δύο γονείς του, και οι γονείς να σέβονται το παιδί. Ακόμα και όταν υπάρξει ένα διαζύγιο, όσο κακό κι αν είναι, όσο άσχημα να νοιώθουμε, όσο πληγωμένοι ή αδικημένοι, μητέρες – πατέρες, να μην βγάζουμε τα αποθημένα μας και τα συναισθήματά μας για τον άλλον στα παιδιά. Είναι κρίμα, άδικο, τα παιδιά να πληρώνουν τα δικά μας λάθη, τις δικές μας επιλογές, τα δικά μας συναισθήματα. Το κάθε παιδί έχει μία μητέρα, έχει όμως και έναν πατέρα ο οποίος αποτελεί πρότυπο στην παιδική ψυχή. Και όπως υπάρχουν πατέρες τέρατα, το ίδιο υπάρχουν και μητέρες.
Όλα μπορούν να ξεπεραστούν όταν βάλουμε την λογική και την συζήτηση πάνω από τα συναισθήματα μας. Για το καλό το δικό μας και κατ’ επέκτασιν των παιδιών μας. Μην κάνετε το λάθος να στερούνται τα παιδιά τον πατέρα τους, τον έχουν ανάγκη. Σαφώς και υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα. Όταν ο γονέας, μητέρα ή πατέρας αποτελεί κίνδυνο για το παιδί.
Δυστυχώς η κοινωνία μας έχει αλλάξει. Τα πράγματα δεν είναι πλέον ρόδινα, ποτέ δεν ήταν άλλωστε. Τώρα όμως είναι πολλοί οι πειρασμοί, πολλά τα ερεθίσματα, ανεξέλεγκτα λειτουργούν οι περισσότεροι.
Είναι όμως στην δική μας κρίση να διατηρήσουμε τις αξίες και την ηθική μας και να την μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας.
Τα παιδιά είναι το μέλλον αυτού του κόσμου και είμαστε υπεύθηνοι για την εξέλιξη της προσωπικότητάς τους.
Βιβή Βάγγαλη

Add your comment