Γίνονται τόσο ενδιαφέροντα πράγματα για τα παιδιά! Δώστε τους την ευκαρία να τα δουν!

Της Φοίβης Λέκκα

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού στις 20 Νοεμβρίου, το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης παίρνει μία εξαιρετική πρωτοβουλία! Τα εργαστήρια Zoom στην Τέχνη «δανείζονται» τα άρθρα της Σύμβασης και αφιερώνουν τις Κυριακές του Νοεμβρίου σε ένα διαφορετικό παιδικό δικαίωμα κάθε φορά!

lekkafoivi01

Έργα καλλιτεχνών θα γίνουν το ερέθισμα για να ενημερωθούν τα παιδιά για τα δικαιώματά τους, να εκφραστούν και να ζωγραφίσουν στο εργαστήρι με ποικίλα υλικά και τεχνικές.
Τα εργαστήρια συμμετέχουν στην Πανελλήνια καμπάνια «Μεγαλώνοντας υπερασπίζομαι τα δικαιώματά μου», του Δικτύου για τα Δικαιώματα του παιδιού, www.ddp.org.gr

3.11.13: «Έχω δικαίωμα να ζω σε ένα ασφαλές σπίτι»
10.11.13: « Έχω δικαίωμα να παίζω»
24.11.13: « Έχω δικαίωμα να ονειρεύομαι»

Πληροφορίες:
Τόπος: Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης
Διεύθυνση: Κόδρου 9 (προέκταση της οδού Βουλής), Πλάκα
Κόστος συμμετοχής: για κάθε δίωρο εικαστικό εργαστήριο 8 €
2 εργαστήρια 14 €, έκπτωση 12 %
3 εργαστήρια 19 €, έκπτωση 25 %
Ώρες : 10.00-12.00 για παιδιά Νηπιαγωγείου & Α΄ Δημοτικού
12.30-14.30 για παιδιά Β΄, Γ΄, Δ΄ Δημοτικού
Υπεύθυνη εργαστηρίου: Χριστίνα Τσινισιζέλη, εικαστικός, στέλεχος Εκπαιδευτικού τμήματος του Μουσείου
Απαραίτητη η κράτηση θέσης στα τηλέφωνα: 210 3312 621, 210 3312 750

Τα παιδιά έχουν αδιαπραγμάτευτα και αναφαίρετα δικαιώματα που πρέπει να γνωρίζουν (κι εμείς οι μεγάλοι βέβαια ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε). Δώστε τους την ευκαιρία να τα ανακαλύψουν και να εκφραστούν δημιουργικά μέσα από αυτά!

Τώρα θα σας πάω στο πολύ ξεχωριστό εργαστήριο «Η μουσική αγαπάει τον αυτισμό» που διοργανώνει η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για παιδιά που ανήκουν στο ευρύ φάσμα του αυτισμού και τους γονείς τους, με δωρεάν συμμετοχή.

lekkafoivi02

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Τα παιδιά με αυτισμό είναι παιδιά σαν όλα τα άλλα απλά έχουν τις δικές τους ανάγκες και ιδιαιτερότητες, τις οποίες και οφείλουμε να αφουγκραζόμαστε με προσοχή.
Στο ευρύ φάσμα του αυτισμού, η μουσική αποτελεί ένα από τα πλέον βασικά εργαλεία μάθησης και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και λειτουργεί ως μέσο για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων και τη συναισθηματική ωρίμανση των ατόμων με αυτισμό.

Η Στέγη, ανοίγοντας μια μεγάλη αγκαλιά, οργανώνει για δεύτερη χρονιά ένα μουσικό εργαστήριο έξι συναντήσεων, με δωρεάν συμμετοχή! Οι μουσικές δραστηριότητες είναι ειδικά μελετημένες ώστε να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες επιθυμίες και ικανότητες των παιδιών. Η παρουσία των γονέων είναι απαραίτητη καθ’ όλη τη διάρκεια του εργαστηρίου, ενώ το ρόλο τους τον καθορίζουν οι ίδιοι: μπορεί να είναι απλοί παρατηρητές ή να συμμετέχουν ενεργά.

Το εργαστήριο προσκαλεί τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τη μουσική και το ρυθμό, μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι και τις μουσικοκινητικές δραστηριότητες. Στην αρχή, τα παιδιά γνωρίζουν το χώρο και τους μουσικούς και, αφού αισθανθούν ασφάλεια, πειραματίζονται με τα μουσικά όργανα και παράγουν ήχους. Οι μικροί μουσικοί, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτές, συμμετέχουν σε διάφορους αυτοσχεδιασμούς με βάση τη μουσική. Οι δραστηριότητες που κάνουν τα παιδιά στηρίζονται στη ρυθμική αγωγή και τους χρωματισμούς, ενώ για να μπορέσουν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να κατανοήσουν βασικές έννοιες, χρησιμοποιούνται συνδυαστικά η παύση, η ένταση και η ταχύτητα.

Η μουσική γίνεται η «γλώσσα» επικοινωνίας, ακόμα και όταν λείπει ο λόγος. Μέσα από τους ήχους, το παιχνίδι και τις εναλλαγές ρόλων, τα παιδιά καλούνται να αισθανθούν την ύπαρξή τους, να εκφράσουν αυτό που νιώθουν, να τραγουδήσουν και να γνωρίσουν πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής. Παράλληλα, βιώνουν την εμπειρία της ομαδικότητας, συναναστρέφονται με άλλα παιδιά και μαθαίνουν να συνεργάζονται. Έτσι προετοιμάζονται για τον τελικό στόχο του εργαστηρίου, που είναι μια συναυλία, μια μουσική γιορτή, όπου πρωταγωνιστές θα είναι τα ίδια!
Το εργαστήριο απευθύνεται σε παιδιά 8-11 ετών που ανήκουν στο ευρύ φάσμα του αυτισμού και τους γονείς τους και θα πραγματοποιηθεί από τη μουσικολόγο και μουσικοθεραπεύτρια Χριστίνα Παναγιωτάκου και την εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής Αραβέλλα Μπαμπασίκα-Αναστασάκη, μαζί με μια ομάδα μουσικών.

Πληροφορίες:
Τόπος: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Διεύθυνση: Λεωφόρος Συγγρού 107-109
Tηλ: 213 017 8002
Email: education@sgt.gr
Κόστος συμμετοχής: Δωρεάν
Ημέρες: Την Παρασκευή 1 Νοεμβρίου και τα Σάββατα 2, 9, 16, 23 & 30 Νοεμβρίου 2013
Ώρα: 11:00-13:00
Η πρώτη συνάντηση (Παρασκευή 1 Νοεμβρίου, 18:00-20:00) είναι μόνο για τους γονείς.

Θα συνεχίσω με την παράσταση «Κάποτε στη Μελωδιούπολη» της ομάδας «Ανοιχτή Ομπρέλα» στον «Ελληνικό Κόσμο, που έρχεται να γεμίσει με μουσική τις Κυριακές του Νοέμβρη!

lekkafoivi03

Τα μουσικά όργανα που ζουν στη Μελωδιούπολη κινδυνεύουν! Ένας μάγος και δυο διάσημοι ντετέκτιβς έρχονται αντιμέτωποι. Θα καταφέρουν τα όργανα να σωθούν;
Πρόκειται για μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιώργου Κωνσταντινίδη, απόλυτα διαδραστική, που εισάγει τα παιδιά στο μαγικό κόσμο της μουσικής, της ορχήστρας και των μουσικών οργάνων. Τα παιδιά ανακαλύπτουν τη γοητεία της μουσικής, συμμετέχοντας ενεργά στην εξέλιξη της δράσης με τη βοήθεια δύο μουσικών και τριών ηθοποιών.

Πληροφορίες:
Σκηνοθεσία: Ορφέας Ζαφειρόπουλος
Θεατρική διασκευή: Γιώργος Κωνσταντινίδης – Ορφέας Ζαφειρόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Άννα Βυθούλκα
Επιμέλεια κίνησης: Κατερίνα Σκιαδά
Μουσικοί: Γιώργος Κωνσταντινίδης, Βασίλης Δήμος
Ηθοποιοί: Στέργιος Νένες, Γεωργία Γεωργόνη, Κώστας Βασιλόπουλος
Ημέρες: 3,10,17, 24 Νοεμβρίου
Ώρα έναρξης: 12:00
Ηλικία: Παιδιά προσχολικής ηλικίας και μαθητές έως Γ’ Δημοτικού
Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 10 λεπτά
Κόστος συμμετοχής: 10 ευρώ παιδικό – 7 ευρώ ενηλίκων
Είναι απαραίτητη η έγκαιρη δήλωση συμμετοχής στο τηλ. 212 254 0000
Χώρος: Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
Πειραιώς 254, Ταύρος
Διατίθεται δωρεάν χώρος στάθμευσης
Τι πιο όμορφο από το να έρχονται σε επαφή τα παιδιά με καλή μουσική από μικρή ηλικία? Είναι άλλωστε ο μόνος τρόπος για να μάθουν να την αγαπούν!

Τελευταία αλλά καθόλου καταϊδρωμένη άφησα τη Θεσσαλονίκη και το 54ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου που θα διεξαχθεί εκεί 1-10 Νοεμβρίου 2013.

lekkafoivi05

Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα πραγματικά να μένω στη Θεσσαλονίκη! Εσείς οι τυχεροί λοιπόν που μένετε εκεί, να πάρετε τα παιδιά σας και να πάτε σε πέντε εξαιρετικές ταινίες από τη Δανία για παιδιά και εφήβους, που θα προβληθούν στα πλαίσια του φεστιβάλ.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013
9:00 Γουρουνίτσα / Rickard Stampe Söderström
9:00 Ο Φλόγας και η Βαμβακένια / Niels Bisbo
9:00 Το μυστικό του λουλουδιού από πάγο / Jacob Ley
11:00 Άγριο πουλί / Jacob Bitsch

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013
11:00 Επτά λεπτά στο γκέτο της Βαρσοβίας / Johan Oettinger

Μπορείτε να πάρετε εδώ μια ιδέα για τις ταινίες:


Άγριο πουλί / Jacob Bitsch, Δανία
Η Κάρλα έχει εξημερώσει το πουλί Κραμπάτ και τώρα θέλει να το δείξει στον Γιάνους. Η Κάρλα είναι ερωτευμένη με τον Γιάνους, αλλά όταν εκείνος βρίσκει το πουλί αηδιαστικό, η Κάρλα πληγώνεται κι αντιδρά βίαια – όχι στον Γιάνους, αλλά στον μικρότερο αδελφό της, Μίκελ, που χρειάζεται να μπει στο νοσοκομείο μετά από την εκδίκηση της αδελφής του.
Διάρκεια: 26′

Γουρουνίτσα / Rickard Stampe Söderström, Δανία
Βρισκόμαστε στο 1935, κάποιο κρύο πρωινό του Δεκέμβρη. Σ’ένα χοιροστάσιο, η Πίγκυ πουλιέται σ’έναν άντρα από την πόλη. Το καινούργιο της σπίτι είναι μια κρύα, απομονωμένη σοφίτα στην Κοπεγχάγη. Εκεί η γουρουνίτσα εξασκεί το στομάχι της πιο συχνά απ’το μυαλό της, και δεν καταλαβαίνει πως τα καλούδια που καταβροχθίζει θα την κάνουν ακόμα πιο ζουμερή και λαχταριστή για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Η Πίγκυ δεν έχει συναίσθηση του τι κάνει, μέχρι που εμφανίζεται ο πολεμιστής Μόντι η γαλοπούλα και της το εξηγεί. Μαζί σχεδιάζουν την απόδρασή τους. Έχουν γίνει πια κολλητοί στη σοφίτα, και τελικά το σκάνε – αλλά όχι με τον τρόπο που περίμεναν.
Διάρκεια: 29′

Επτά λεπτά στο γκέτο της Βαρσοβίας / Johan Oettinger, Δανία
1942, στο Γκέτο της Βαρσοβίας: ο Σάμεκ, ένα 8χρονο αγόρι, άτακτο και ζωηρό, κρυφοκοιτάζει μέσα από μια τρύπα στο τείχος του γκέτο και βλέπει ένα καρότο πεσμένο στο πεζοδρόμιο στην άλλη πλευρά. Προσπαθεί να τραβήξει το καρότο μ’ ένα κομμάτι σύρμα, χωρίς να ξέρει πως δύο άντρες των Ες Ες στέκονται παρακεί και παρακολουθούν την κάθε του κίνηση.
Διάρκεια: 7′

Ο Φλόγας και η Βαμβακένια / Niels Bisbo, Δανία
Ο Φλόγας, ένα μικρό φλεγόμενο πλασματάκι, ζει στη Γη της Πυράς. Δουλεύει σκληρά στα θορυβώδη ορυχεία, αλλά δεν του αρέσει εκεί. Μια μέρα βλέπει ένα παράξενο λευκό πλάσμα πίσω από έναν βράχο. Μοιάζει με σύννεφο με τη μορφή ενός κοριτσιού. Το κορίτσι όμως είναι φτιαγμένο από σκληρότερο υλικό απ’ό,τι δείχνει. Δεν είναι σύννεφο, αλλά είναι από βαμβάκι. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν την ερωτεύεται. Πώς μπορείς να είσαι με κάποιον που καίγεται τόσο εύκολα;
Διάρκεια: 23′

Το μυστικό του λουλουδιού από πάγο / Jacob Ley, Δανία
Την πρώτη φορά που ο Χούμπουγκ δοκιμάζει μαγικά κόλπα, πετάει το μαγικό ραβδί του παππού του στην κοιλάδα των μικρών πράσινων μπιζελιών, όπου και συναντά τον Μπόγκους, ο οποίος του αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο. Οι δύο φίλοι επιστρέφουν μ’ ένα διαφορετικό, και κάπως πιο μαγικό ραβδί απ’ αυτό που χρησιμοποιούσε ο παππούς όλη του τη ζωή. Αλλά όταν ο Χούμπουγκ δοκιμάζει να ξανακάνει κάποιο μαγικό κόλπο, χάνει τον παππού του επί το έργον.
Διάρκεια: 26′
Πληροφορίες
Χώρος προβολών: Αποθήκη 1 – Αίθουσα Σταύρος Τορνές
Εκδοτήρια εισιτηρίων: Πλατεία Αριστοτέλους & Λιμάνι
On-line πωλήσεις: www.filmfestival.gr/tickets
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 10:00-24:00
Τιμή εισιτηρίου: €6

Τα παιδιά κερδίζουν πάρα πολλά όταν βλέπουν ταινίες που όχι μόνο τα διασκεδάζουν αλλά και τα ευαισθητοποιούν και τα βάζουν σε διαδικασία να σκεφτούν. Και από την εμπειρία μου σας λέω πως οι πραγματικά καλές παιδικές ταινίες είναι για όλες τις ηλικίες!

Κάπου εδώ φτάσαμε στο τέλος για σήμερα. Τα λέμε πάλι την επόμενη εβδομάδα! Ως τότε να είστε καλά!
Θα περιμένω με χαρά τα μηνύματα σας εδώ.
Μπορείτε επίσης να με αναζητήσετε στο blog μου «Something like happiness» όπου γράφω για κοινωνικά θέματα και θέματα ανθρωπίνων σχέσεων με αφορμή θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr

Υποψήφιος για διεθνές βραβείο ο Ευγένιος Τριβιζάς

Το συγγραφέα παιδικών βιβλίων και θεατρικών έργων Ευγένιο Τριβιζά, πρότειναν από κοινού ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και η Εταιρεία Συγγραφέων, ως τον έλληνα υποψήφιο για το διεθνές βραβείο παιδικής λογοτεχνίας «Astrid Lindgren Memorial Award (ALMA)» για το 2013. 

Το βραβείο θεσπίστηκε από τη σουηδική κυβέρνηση το 2002, στη μνήμη της δημοφιλούς συγγραφέως παιδικής λογοτεχνίας Άστριντ Λίντγκρεν(1907-2002), γνωστής για τις ιστορίες της με πρωταγωνίστρια την Πίπη Φακιδομύτη.

Το βραβείο τιμά κάθε χρόνο συγγραφείς, εικονογράφους, αφηγητές ή υπέρμαχους της φιλαναγνωσίας, των οποίων το έργο αντανακλά το πνεύμα της Άστριντ Λίντγκρεν.

Σκοπός του βραβείου είναι να αυξήσει το ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία για παιδιά και για νέους και να προωθήσει την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 5 εκατ. σουηδικών κορονών, το μεγαλύτερο χρηματικό έπαθλο που δίνεται για βραβείο παιδικής λογοτεχνίας.

Τον νικητή επιλέγει 12μελής κριτική επιτροπή από σουηδούς μελετητές, συγγραφείς, εικονογράφους, κριτικούς και βιβλιοθηκονόμους.

Ο νικητής ανακοινώνεται κάθε χρόνο τον Μάρτιο στο Βίμερμπι, την πατρίδα της Άστριντ Λίντγκρεν.

Η απονομή γίνεται τον Ιούνιο σε ειδική τελετή στη Στοκχόλμη.

 

Πηγή: http://www.tanea.gr

ΑΘΗΝΑ, ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΟΜΟΡΦΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΚΑΣΗΣ

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Αθηνά ήταν μόλις 18 χρόνων, μια πανέξυπνη και δυναμική κοπέλα, κόρη του φημισμένου Καπετάν Βαγγέλη Καληβωκά. Όταν ο πατέρας και τα αδέρφια της χάθηκαν στη θάλασσα, μαζί τους χάθηκε και η ανεμελιά της ηλικίας της. Η Αθηνά αναγκάστηκε ν’ αφήσει πίσω τον τόπο της. Η μοίρα την οδήγησε σε τόπους μακρινούς, στη Βενετία, στη Ρωσία, ακόμη και στην Αίγυπτο. Γνώρισε ανθρώπους απλούς και ταπεινούς αλλά και βασιλιάδες, πολιτικούς και καλλιτέχνες. Από τους Ρομανόφ και τον Νιζίνσκι μέχρι τον Παύλο Μελά και τον Βενιζέλο, η Αθηνά κέρδισε το θαυμασμό και την εκτίμηση όλων ως μια γυναίκα μοναδική, γοητευτική, υπέροχη μα πάνω απ” όλα Ελληνίδα. Η ιστορία της είναι μια ιστορία αληθινή. Κι αυτό την κάνει πραγματικά συγκλονιστική!

 

Πηγῆ: http://www.psichogios.gr

 

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ

 

Η “ΑΘΗΝΑ”, είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο, το οποίο μας  ταξιδεύει στα τέλη του 19ου αιώνα.

Τα ονόματα έχουν αλλάξει, για ευνοήτους λόγους, η ιστορία και τα γεγονότα όμως είναι πραγματικά.

Η γραφή του Καρακάση, είναι μοναδική αφού χρησιμοποιεί στοιχεία της καθαρεύουσας, μεστή γραφή, περιγραφική. Αναγνώστης και βιβλίο γίνονται ένα, χάνοντας ώρες ύπνου, αφού δεν θέλεις να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου πριν το τελειώσεις. Τουλάχιστον, αυτό συνέβη στην δική μου περίπτωση.

Η ιστορία τής Αθηνάς, ξεκινάει σαν παραμύθι, ζωή μαγευτική, ευτυχία απόλυτη. Και ο αγώνας για την επιβίωση, ξεκινά μετά την τραγωδία στην θάλασσα, οπού χάνονται τα πάντα. Η Αθηνά αντιμετωπίζει τις τραγικά δυσάρεστες εξελίξεις με αξιοπρέπεια και εντιμότητα.

Παίρνει την ζωή στα χέρια της και ξεκινάει το ταξίδι που θα την οδηγήσει σε σπουδαία πράγματα, χρησιμοποιώντας το μυαλό και την εξυπνάδα της.

Πιστεύω, πώς αξίζει τον κόπο να διαβάσετε αυτό το υπέροχο βιβλίο, γιατί, ειδικά στις μέρες που ζούμε, αξίζει να δούμε πως μία γυναίκα αντιμετώπισε τις τραγικές συνέπειες ενός ναυαγίου, το οποίο έχει τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις σε ένα νησί και στις οικογένειες που ζούσαν εκεί. Μαθήματα τόλμης και αξιοπρέπειας από μία γυναίκα  στα τέλη του 19ου αιώνα!

 

Βιβή Βάγγαλη

 

 

 

 

“Το Χαμένο Σύμβολο” | Μπράουν Νταν

Στη συγκλονιστική συνέχεια του παγκόσμιου εκδοτικού φαινομένου Κώδικας Da Vinci, o Νταν Μπράουν αποδεικνύει για μία ακόμα φορά για ποιο λόγο είναι ο δημοφιλέστερος συγγραφέας μυθιστορημάτων μυστηρίου στον κόσμο. Το έργο Το Χαμένο Σύμβολο είναι ένα αφηγηματικό αριστούργημα, μια θανάσιμη διαδρομή μέσα από ένα λαβύρινθο υπαρκτών κωδίκων, μυστικών και άγνωστων αληθειών… με την πλοκή να εξελίσσεται κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του πιο τρομακτικού αντιπάλου που έχει πλάσει μέχρι σήμερα ο Νταν Μπράουν. Με φόντο κρυφούς θαλάμους, στοές και ναούς της Ουάσινγκτον, το βιβλίο Το Χαμένο Σύμβολο εκτυλίσσεται με καταιγιστικούς ρυθμούς, οδηγώντας σε μια ασύλληπτη κορύφωση.

Καθώς ανοίγει η αυλαία του μυθιστορήματος, ο Ρόμπερτ Λάνγκντον, καθηγητής συμβολογίας στο Χάρβαρντ, καλείται απρόσμενα να δώσει μια βραδινή διάλεξη στο κτίριο του αμερικανικού Καπιτωλίου. Μέσα σε διάστημα ελάχιστων λεπτών από την άφιξή του όμως, η βραδιά παίρνει αλλόκοτη τροπή. Ένα μυστηριώδες αντικείμενο, περίτεχνα κωδικοποιημένο, ανακαλύπτεται στο κτίριο του Καπιτωλίου. Ο Λάνγκντον αντιλαμβάνεται ότι το αντικείμενο είναι μια πανάρχαιη πρόσκληση… ένα μήνυμα που προορίζεται να αποκαλύψει στον αποδέκτη του τα χαμένα μυστικά της σοφίας του αποκρυφισμού.

Αυτό που χάθηκε…  θα βρεθεί

Όταν ο αγαπημένος μέντορας του Λάνγκ­ντον, ο Πίτερ Σόλομον, διακεκριμένος τέκτονας και φιλάνθρωπος, πέφτει θύμα βίαιης απαγωγής, ο Λάνγκντον συνειδητοποιεί ότι η μοναδική του ελπίδα να σώσει τον Πίτερ είναι να αποδεχτεί αυτή τη μυστικιστική πρόσκληση και να φτάσει μέχρι το τέλος. Έτσι, ο Λάνγκντον βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν κυκεώνα τεκτονικών μυστικών, άγνωστης ιστορίας και τοποθεσιών που κανένας δε γνώριζε την ύπαρξή τους μέχρι τότε, παρασυρόμενος προς μια συγκλονιστική, αδιανόητη αλήθεια.

Όπως ανακάλυψαν εκατομμύρια αναγνώστες σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από τις σελίδες του Κώδικα Da Vinci και του Illuminati: Οι Πεφωτισμένοι, τα μυθιστορήματα του Νταν Μπράουν είναι έξοχες συνθέσεις, που ενσωματώνουν περίτεχνα άγνωστες πτυχές της ιστορίας, μυστηριώδη σύμβολα και αινιγματικούς κώδικες.

Στο νέο του μυθιστόρημα ο συγγραφέας προσφέρει μία ακόμα πνευματική πρόκληση στο αναγνωστικό κοινό, μέσα από μια ευφυέστατη, καταιγιστική ιστορία που κρύβει εκπλήξεις σε κάθε σελίδα. Το βιβλίο Το Χαμένο Σύμβολο είναι αυτό ακριβώς που περίμεναν οι φίλοι του Νταν Μπράουν… Το πιο συναρπαστικό του μυθιστόρημα μέχρι τώρα.

 

Πηγῆ: http://www.livanis.gr

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ ΣΧΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ Ή ΑΣΚΟΠΗ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ;

Πριν περάσω στο κυρίως μέρος της ανακοίνωσής μου θα ήθελα να διατυπώσω ορισμένα χρήσιμα ερωτήματα:

1. Τι προσφέρει στο παιδί ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο;

2. Τι προσέχω όταν επιλέγω βιβλία για το παιδί μου;

3. Με ποιους τρόπους μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί μας να αγαπήσει το βιβλίο;

4. Είναι όλα τα βιβλία ποιοτικώς κατάλληλα; Πώς ξεχωρίζω ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο;

Μερικές απαραίτητες εισαγωγικές επισημάνσεις:

Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία που ζούμε, μια κοινωνία κυρίως πολυπολιτισμική, τα προβλήματα είναι και σύνθετα και πολύπλοκα. Από τη μια απολαμβάνουμε τα αγαθά που μας προσφέρει ο σύγχρονος δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός και οι νέες τεχνολογίες, από την άλλη, την ίδια στιγμή, βιώνουμε τις συνέπειες αυτής της ραγδαίας εξέλιξης. Η παγκοσμιοποίηση επιπλέον που συντελείται με οικονομικούς όρους και μέσω των διαδικτύων τείνει να επιβάλλει μια νέα τάξη πραγμάτων. Αποτέλεσμα; Να βιώνουμε καθημερινά το κυνήγι του χρόνου, τον αγώνα για το μεροκάματο, το κυνήγι των επαγγελματικών υποχρεώσεων, την ανεργία, τον καταναλωτισμό, τα χρέη, φυσικά το άγχος και επιπλέον τη βία, την εγκληματικότητα, το ρατσισμό, το φόβο μη συμβεί κάτι στο παιδί μας κλπ. Τα παραπάνω είναι και τα κυριότερα χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας μας. Σε ότι αφορά το θεσμό της οικογένειας. Τελευταία βλέπουμε να κλονίζεται και αυτός. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι οικογένειες είναι πυρηνικές, δηλαδή αποτελούνται από τους δύο ή τον ένα γονέα και τα παιδιά. Ο παππούς και η γιαγιά, αν και είναι μέλη της οικογένειας, έχουν το δικό τους σπίτι, ζουν στο χωριό ή σε άλλη περιοχή της πόλης ή στην καλύτερη των περιπτώσεων στο διπλανό σπίτι ή στο κάτω όροφο της πολυκατοικίας. Σπανιότατα μοιράζονται τα ίδια τετραγωνικά με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Κατά συνέπεια η αγαπητική σχέση που υπήρχε παλιότερα μεταξύ παππούδων και εγγονών όπου ο παππούς ή η γιαγιά αφηγούνταν ιστορίες και παραμύθια στα εγγόνια τους δεν υπάρχει. Το ρόλο της αφήγησης ή της ανάγνωσης έχει αναλάβει κατά κύριο λόγο η μάνα και σε κάποιες περιπτώσεις σύγχρονων ζευγαριών και ο πατέρας. Σε τι βαθμό όμως γίνεται αυτό και πόσο σημαντικό είναι; Θα το δούμε στη συνέχεια. Οι Έλληνες συγκριτικά με τους άλλους Ευρωπαίους δε φημιζόμαστε για αναγνώστες και οι έρευνες αποδεικνύουν ότι ο Έλληνας δε διαβάζει τόσο λογοτεχνικά βιβλία. Μπορεί να αγοράζουμε τουλάχιστον δυο ή τρεις φορές τη βδομάδα αθλητικές εφημερίδες και περιοδικά με σχόλια κοινωνικά, βιβλία όμως σπάνια. Και υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που δεν έπιασαν ποτέ στα χέρια τους λογοτεχνικό βιβλίο. Πώς λοιπόν μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά μας να το αγαπήσουν;

Πριν δώσουμε απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, θα ήθελα να δούμε τι προσφέρει ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο.

1. Τι προσφέρει στο παιδί ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο;

Η συγγραφέας Ζωρζ Σαρή έχει πει σε κάποια ανακοίνωσή της: «Ένα πανεπιστήμιο υπάρχει, το βιβλίο». Ένα καλό βιβλίο, πρώτα απ’ όλα, ικανοποιεί την περιέργεια για γνώση, ανοίγει ένα παράθυρο στον κόσμο για να γνωρίσει το παιδί άλλους λαούς, άλλους πολιτισμούς, τις κατακτήσεις του ανθρώπινου πνεύματος, της επιστήμης και της τεχνολογίας. Στην περίπτωση αυτή το παιδί αναγνώστης απολαμβάνει την ελευθερία του ταξιδιώτη εκείνου που μετακινείται χωρίς κανένα περιορισμό σε διάφορους τόπους, πολιτισμούς και εποχές. Από την Αρχαία Ελλάδα και τα μέρη που πάτησε ο Ηρακλής ή ο Θησέας μπορεί να μεταβεί στους Αγίους τόπους τα χρόνια του Χριστού ή στα βάθη της Ανατολής και την Αίγυπτο με το Μέγα Αλέξανδρο κι ακόμα πιο πέρα στα πέρατα της γης με τον Κολόμβο και το Μαγγελάνο, να κάνει το γύρο της γης με το Φιλέα Φογκ ή να ακολουθήσει τον καθηγητή Λίντεμπρογκ στο κέντρο της γης κλπ. Επίσης με την ανάγνωση ενός καλού βιβλίου το παιδί δεν επιτυγχάνει μόνο τη γνώση, την απλή πληροφόρηση ή την ανάλαφρη ψυχαγωγία, αλλά και κάτι ουσιαστικότερο. Καλλιεργεί τη φαντασία και τη σκέψη, οξύνει την κρίση, ενθαρρύνεται συναισθηματικά, σε κρίσιμες περιπτώσεις διαφεύγει από τον κόσμο της ωμής πραγματικότητας, οπότε και εκτονώνεται και ικανοποιείται συναισθηματικά ζώντας έμμεσα τα βιώματα και τα κατορθώματα των ηρώων. Χαίρεται με τις χαρές τους, αγωνιά με την αγωνία τους και γενικά εμπλουτίζει το συναισθηματικό του κόσμο με τις συγκινήσεις που προκαλεί η περιπέτεια, η εξερεύνηση και το άγνωστο που ζει μέσω των ηρώων των βιβλίων. Παρόλο που ζει μέσα σ’ ένα κόσμο βίας ικανοποιείται να βλέπει το δίκιο και το καλό να θριαμβεύουν, γιατί μέσα του έχει αναπτυγμένο το αίσθημα του δικαίου. Το καλό βιβλίο ανοίγει στο παιδί νέους ορίζοντες, του δημιουργεί νέα ενδιαφέροντα, το ευαισθητοποιεί και το βοηθάει να γνωρίσει τον εαυτό του και τα ανθρώπινα προβλήματα. Του μεταδίδει τους κανόνες, τα ήθη, έθιμα και τις αξίες μιας κοινωνίας, όπως την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την εργατικότητα, την ειρηνική συνύπαρξη κλπ. Και το βοηθάει έτσι να ξεπεράσει τον εγωκεντρισμό και τις αδυναμίες του. Επίσης οξύνει τη σκέψη του παιδιού, πλουτίζει τις παραστάσεις και το λεξιλόγιό του, το βοηθάει στην εκμάθηση της γλώσσας και στην ορθογραφία και του βελτιώνει την εκφραστική ικανότητα. Το βιβλίο είναι ένα πολύτιμο απόκτημα, ένας αληθινός και πιστός φίλος κι ένα σπάνιο μέσο ψυχαγωγίας, αφού προσφέρει στο παιδί-αναγνώστη ψυχαγωγία, αισθητική απόλαυση, στιγμές χαλάρωσης κι εκτόνωσης αλλά και στιγμές συναρπαστικές. Είναι το αντικείμενο που έχει μια άμεση σχέση με τον Αναγνώστη: αισθητική, ιδιοκτησιακή, συντροφική, ελευθεριακή, αγαπητική, πνευματική… Τέλος, με τα μηνύματα και τα πρότυπα συμπεριφοράς που προβάλλει συμβάλλει στη διαμόρφωση ορισμένων πεποιθήσεων κι ακόμη στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού. Γι’ αυτό και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η σημαντικότατη γερμανίδα συγγραφέας Jella Lepman είχε πει αμέσως μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο σε συνέδριο της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (IBBY): «Αν θέλουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο καλύτερο από το σημερινό, πρέπει ν’ αρχίσουμε από το παιδικό βιβλίο».

2. Τι προσέχω και επιλέγω βιβλία για το παιδί μου;

Η επαφή του παιδιού με το βιβλίο και η αγάπη του γι’ αυτό μπορεί και πρέπει να ξεκινάει πριν από τα πρώτα του γενέθλια. Κατά συνέπεια η οικογένεια είναι ο πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας που μπορεί να συμβάλλει στην ουσιαστική επαφή του μικρού παιδιού με το βιβλίο. Τι προσέχουμε όμως όταν επιλέγουμε βιβλία για τα παιδιά μας; Με δεδομένο ότι στο εμπόριο κυκλοφορεί ετησίως ένας μεγάλος αριθμός βιβλίων για παιδιά και νέους (συνολικά περίπου 3.000 τίτλοι) η επιλογή είναι πραγματικά δύσκολη. Βασική προϋπόθεση είναι να γνωρίζουμε το στάδιο νοητικής και πνευματικής ανάπτυξης του παιδιού μας. Κατά τη βρεφική ηλικία (0 – 2 ετών), δηλαδή την αισθησιοκινητική περίοδο, επιλέγουμε βιβλία με μεγάλες εικόνες και έντονα χρώματα που τραβούν την προσοχή του παιδιού και κατά προτίμηση βιβλία πάνινα και πλαστικά. Στα νήπια μέχρι και 6 ετών αρέσουν τα βιβλία με ζωηρόχρωμες εικόνες και μικρό σφιχτό κείμενο. Έχουν ανεπτυγμένη την τάση του ανθρωπομορφισμού και του ανιμισμού οπότε ακούν με ευχαρίστηση τους μεγάλους που τους διαβάζουν μικρά ποιήματα ή απλές σύντομες ιστορίες γύρω από θέματα ή αντικείμενα που τους είναι γνώριμα, όπως ο εαυτός τους, το σπίτι τους, οι φίλοι τους, η οικογένειά τους, η φύση, τα ζώα, κ.ά. Τους αρέσει να ταυτίζονται με τον ήρωα της κάθε ιστορίας, δεν αγαπούν όμως τις ιστορίες που τους τρομάζουν. Επομένως τα βιβλία που επιλέγουμε θα πρέπει να έχουν λέξεις που ξεχωρίζουν και είναι ενδιαφέρουσες. Λέξεις με ομοιοκαταληξία, λέξεις αστείες ή που επαναλαμβάνονται και ο ήχος τους συναρπάζει. Επίσης βιβλία με φανταστικές καταστάσεις και χαρακτήρες που δίνουν τη δυνατότητα στο παιδί να υποδυθεί ρόλους ή να παίξει φανταστικά παιχνίδια.

Κατά την πρώτη σχολική ηλικία (6 – 8 ετών), όπου αναπτύσσεται στο παιδί η συγκεκριμένη σκέψη και ενδυναμώνεται ο ανισμισμός και ο ανθρωπομορφισμός της προηγούμενης περιόδου προσέχουμε τα παρακάτω: α) Τα παιδία που δε μπορούν να διαβάσουν ακόμα μόνα τους προτιμούν βιβλία με ιστορίες και παραμύθια με μεγάλα γράμματα και πολλές εικόνες. β) Αυτά που διαβάζουν με ευκολία μπορούν να χαρούν συλλογές παραμυθιών, μικρά διηγήματα, ποιητικές συλλογές ή βιβλία με περιπέτειες. γ) Για τα παιδιά αυτής της ηλικίας υπάρχουν και βιβλία που προσφέρουν γνώσεις με ευχάριστο τρόπο. Όπως και στην προσχολική ηλικία έτσι και στην πρώτη σχολική τα παιδιά ενδιαφέρονται για θέματα που έχουν σχέση με τη φύση, το οικολογικό περιβάλλον, τα ζώα, για ιστορίες από τη Μυθολογία και τη ζωή του Χριστού, καθώς και για αξίες όπως η αγάπη, η φιλία, η ειρήνη κ.ά.

Στη μέση σχολική ηλικία, δηλαδή τα παιδιά 9 – 12 ετών που παρουσιάζουν μια τάση ανεξαρτητοποίησης προτιμούν κυρίως βιβλία με περιπέτειες, ταξιδιωτικές περιγραφές και θέματα όπου κυριαρχεί η προσωπικότητα του ήρωα. Στην ηλικία αυτή η ταύτιση με τον ήρωα είναι πιο έντονη. Έτσι τα βιβλία θα πρέπει να προβάλλουν πρότυπα ηρώων που δρουν συλλογικά και για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Από τα μέσα της τρίτης τάξης και κυρίως από την τετάρτη τάξη του δημοτικού τα παιδιά καλό είναι να αρχίζουν να διαβάζουν ανάλογα μυθιστορήματα. Στις δυο τελευταίες τάξεις τα ενδιαφέροντά τους περιστρέφονται γύρω από τις διαπροσωπικές σχέσεις (γονέων και παιδιών, παιδιών μεταξύ τους), γύρω από άτομα με ειδικές ανάγκες, από ατομικά, ιστορικά και ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα, όπως η υιοθεσία, το διαζύγιο, η οικολογία, η επιστημονική φαντασία, η ειρήνη, η μετανάστευση, η προσφυγιά κ.ά. Ένα σημαντικό υφολογικό στοιχείο που επιζητούν όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας είναι το χιούμορ.

Τέλος, στην προεφηβεία και εφηβεία όπου το παιδί αρχίζει να αποκτά χαρακτηριστικά περισσότερο πιο κοντά στον ενήλικο, ενδιαφέρεται για βιβλία με θέματα που είναι σχετικά πρωτίστως με τις διαφυλικές σχέσεις, τα έντονα προβλήματα της νεολαίας (ναρκωτικά, AIDS, σύγκρουση με τους γονείς και τους δασκάλους, κ.ά.) αλλά και με κοινωνικά και παγκόσμια προβλήματα, όπως η βία στα γήπεδα, η ψυχογενής βουλιμία και ανορεξία, ο ρατσισμός, η εγκληματικότητα, η οικολογία, η τεχνολογία, η διαπολιτισμικότητα κ.ά. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις η επιλογή των βιβλίων θα πρέπει να γίνεται ύστερα από γόνιμο διάλογο με τα παιδιά μας κι όχι επιτακτικά και στην καλύτερη περίπτωση από τα ίδια τα παιδιά.

3. Με ποιους τρόπους μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί μας να αγαπήσει το βιβλίο;

Η φιλαναγνωσία ως στόχος είναι μια σύνθετη υπόθεση και εξαρτάται από κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς και άλλους παράγοντες. Και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας κι έχει την ίδια βαρύτητα και αξία με την υγεία και υγιεινή διατροφή τους. Κατά συνέπεια όπως ανησυχούμε για την υγεία, τη διατροφή και τη σωματική τους ακεραιότητα το ίδιο θα πρέπει να ανησυχούμε και για την πνευματική και ψυχική τους υγεία.

Ως εκπαιδευτικός οφείλω να ομολογήσω ότι το σχολείο, λόγω της επιστημονικής γνώσης που διαθέτει, έχει την κύρια ευθύνη καλλιέργειας της φιλαναγνωσίας στους μαθητές μέσα από διάφορες τεχνικές και μεθόδους. Το αν γίνεται ή όχι είναι ένα άλλο θέμα συζήτησης και δεν είναι της ώρας. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει τους γονείς από τη δική τους ευθύνη. Ο ρόλος τους είναι καθοριστικός στο να υιοθετήσουν τα παιδιά τους συμπεριφορές και να αποκτήσουν συνήθειες που προάγουν το πνεύμα και την κουλτούρα τους.

Όπως είπαμε η σχέση παιδιού και βιβλίου είναι σχέση αισθητική, ιδιοκτησιακή, συντροφική, ελευθεριακή, αγαπητική, πνευματική, οπότε ως τέτοια θα πρέπει να καλλιεργείται κι από τους γονείς. Πώς όμως; Σίγουρα όχι λέγοντας στο παιδί μας πως το βιβλίο είναι καλό και πως θα γράφει ή θα μιλάει ωραία, αν το διαβάσει και τα παρόμοια. Τέτοιου είδους επιχειρήματα πετυχαίνουν ακριβώς το αντίθετο, γιατί το παιδί αυτόματα ταυτίζει το «εξωσχολικό» λογοτεχνικό βιβλίο με το σχολικό, που του είναι ήδη ένα βάρος κι ίσως βραχνάς. Ο καλύτερος τρόπος είναι να γίνουμε οι ίδιοι πρότυπα μίμησης, από την πιο μικρή ηλικία.

Τι εννοώ; Εφαρμόζουμε τεχνικές και πρακτικές επινοητικές και δημιουργικές.

Πιο συγκεκριμένα:

α) Σε κάθε σπίτι είναι αναγκαίο να υπάρχει βιβλιοθήκη. Είτε μια κεντρική που στα χαμηλότερα ράφια να βρίσκονται τα παιδικά βιβλία για να είναι προσβάσιμα είτε μια παιδική στο δωμάτιο του παιδιού. Ακόμα και στην πιο τρυφερή ηλικία, στην κούνια του, το παιδί ωφελείται να έχει βιβλία. Στόχος είναι να έχει οπτική επαφή με αυτά και να μπορεί να τα πιάνει στα χέρια του. Κατά συνέπεια η βιβλιοθήκη να μην είναι ένα έπιπλο ή ένα μπιμπελό απαγορευμένο αλλά ένα χρηστικό εργαλείο που να παρουσιάζει κινητικότητα. Η συνευθύνη για τη δημιουργία, την τάξη, την ενημέρωση και τον εμπλουτισμό της, καθώς και την ανταλλαγή και δανεισμό βιβλίων έχει ιδιαίτερη σημασία και το παιδί πρέπει να συμμετέχει στη διαδικασία αυτή.

β) Με την πρακτική της συνανάγνωσης είναι δυνατό να καταστήσουμε τα παιδιά μας λειτουργικούς και μόνιμους αναγνώστες. Την πρακτική αυτή μπορούμε να την εφαρμόσουμε από την ηλικία που το παιδί μας είναι ακόμα βρέφος. Καθημερινά την ώρα που το ταΐζουμε, που παίζουμε μαζί του ή λίγο πριν τον ύπνο του μπορούμε να του αφηγούμαστε ή και να του διαβάζουμε ιστορίες και παραμύθια. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί και μετέπειτα σ’ όλη τη διάρκεια του νηπιαγωγείου. Στα νήπια αρέσει πολύ η επανάληψη, έτσι αν σας ζητήσουν να διαβάσετε ξανά και ξανά (παραπάνω φορές) ένα παραμύθι μην τους το αρνηθείτε. Επίσης από αυτή την ηλικία είναι ωφέλιμο να καθιερώσουμε και την ώρα ή το δίωρο του βιβλίου (κάθε Σάββατο ή Κυριακή). Την ώρα αυτή όλα τα μέλη της οικογένειας, μαμά, μπαμπάς, παιδιά, συγκεντρώνονται και συζητούν για τη βιβλιοθήκη και την κίνησή της, για ένα βιβλίο που διάβασαν, για μια εκδήλωση για το βιβλίο που συμμετείχαν, διαβάζουν αποσπάσματα από κάποια βιβλία ή ολόκληρα βιβλία, αν είναι μικρής έκτασης, συζητούν για κάποιο βιβλίο που διάβασαν όλοι. Το τελευταίο επιβάλλεται, επειδή έτσι οι γονείς, γνωρίζοντας το περιεχόμενο του βιβλίου, μπορούν να παρέμβουν καθοριστικά στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού τους.

γ) Κατά την ώρα του βιβλίου η «συνομιλία» με τα κείμενα είναι αποδοτική. Καλλιεργείται ο προφορικός και γραπτός λόγος, βελτιώνεται η έκφραση και οξύνεται η φαντασία και η κριτική σκέψη. Η πρακτική αυτή είναι δυνατό να γίνει κι από τις μικρές ηλικίες και μπορεί να περιλαμβάνει δραστηριότητες όπως: 1) την αντικατάσταση του ήρωα ενός παραμυθιού με άλλους, 2) το μπέρδεμα των παραμυθιών μεταξύ τους, γνωστή και ως παραμυθοσαλάτα, 3) την αφήγηση μιας ιστορίας ανάποδα, 4) τη συνέχιση και προέκταση μιας ιστορίας, 5) τη συμμετοχή του παιδιού ως ήρωα σε κάποιο παραμύθι κ.ά. Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες συμβάλλουν στη δημιουργία ενός μόνιμου και ενσυνείδητου αναγνώστη.

δ) Η καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας μπορεί να επιτευχθεί και μέσα από το παιχνίδι και άλλες ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Με αφορμή κάποιο βιβλίο ή βιβλία συμπληρώνουμε όλα τα μέλη της οικογένειας σχετικά ερωτηματολόγια, κατασκευάζουμε τα εξώφυλλα του βιβλίου της οικογένειας, τα οποία καλούνται να εικονογραφήσουν τα παιδιά, φτιάχνουμε και λύνουμε σταυρόλεξα και παίζουμε βιβλιοπαιχνίδια, απονέμουμε βραβεία για την ανάγνωση ή άλλη δραστηριότητα κ.ά. Με όλα αυτά δημιουργούμε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα και τα παιδιά προσμένουν με λαχτάρα την ώρα αυτή.

ε) Η συμμετοχή και εμπλοκή των παιδιών μας σε διαδικασίες ανάγνωσης είναι εξίσου σημαντικές, αφού μέσα από αυτές αποκτούν αναγνωστικές εμπειρίες. Κατά συνέπεια πηγαίνουμε τακτικά μαζί με τα παιδιά μας σε βιβλιοθήκες, σε εκθέσεις βιβλίου, σε μεγάλα βιβλιοπωλεία, σε βιβλιοπαρουσιάσεις και τα φέρνουμε σε επαφή με όλο το έντυπο υλικό (καταλόγους, αφίσες, σελιδοδείκτες, αυτοκόλλητα, κριτικές βιβλίων, αποκόμματα εφημερίδων κ.ά.)

στ) Παρακολουθούμε και μαζί με μας παρακολουθούν και τα παιδιά μας την κυκλοφορία του βιβλίου. Φροντίζουμε να ενημερώνεται για τις νέες κυκλοφορίες κι αυτό μπορεί να γίνει με ένα μόνο τηλέφωνο στους εκδοτικούς οίκους ζητώντας τους να μας αποστείλουν το νέο τους κατάλογο ή μέσα από το διαδίκτυο, όταν επισκεφτούμε την ιστοσελίδα τους.

ζ) Τέλος, διάφορες εκδηλώσεις της καθημερινότητάς μας, όπως μια εκδρομή ή ένας περίπατος στο περιβάλλον, ένα γεγονός ή περιστατικό που μας συνέβη, ένα οπτικό ή ακουστικό ερέθισμα κ.ά. μπορούν να γίνουν αφορμή για αναγνωστικές αναζητήσεις και συζητήσεις. Π.χ. Την ώρα του περιπάτου μας η παρατήρηση κάποιου μεταναστευτικού σμήνους πυροδοτεί τη συζήτηση για τις μεταναστεύσεις των πουλιών και φυσικά και αβίαστα μας βοηθάει να συζητήσουμε για τη σύγχρονη μετανάστευση και για παιδικά βιβλία που έχουν ως ήρωες μετανάστες.

4. Είναι όλα τα βιβλία ποιοτικώς κατάλληλα; Πώς ξεχωρίζω ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο;

Είναι τόσα πολλά τα βιβλία που κυκλοφορούν ετησίως που οι μέρες του χρόνου δε επαρκούν, ώστε να ενημερωθούμε για όλα αυτά. Επιπλέον είναι αδύνατο να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή ποιο νέο βιβλίο κυκλοφόρησε κι αν αυτό είναι καλό. Το δυστύχημα είναι ότι όλα τα βιβλία δεν είναι ποιοτικά. Κι αυτό που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι όπως ενδιαφερόμαστε για την ποιότητα των φαγητών μας το ίδιο θα πρέπει να μας απασχολεί και η ποιότητα των βιβλίων. Η επιλογή τους θα πρέπει να γίνεται πάντοτε λαμβάνοντας υπόψη ποιο είναι το παιδί μας, τη νοητική και πνευματική του ανάπτυξη, η ηλικία του, τα ενδιαφέροντα και οι προτιμήσεις του, ό,τι είπαμε δηλαδή παραπάνω. Μια κάποια εγγύηση ποιότητας είναι το όνομα του συγγραφέα, χωρίς βέβαια αυτό να ισχύει για όλα του τα βιβλία, όταν μάλιστα αυτά είναι πάρα πολλά και ετησίως εκδίδονται περισσότερα από δύο. Τρία, τέσσερα, πέντε, έξι ή και παραπάνω. Με δεδομένο ότι απουσιάζουν οι σοβαρές κριτικές από έγκυρους κριτικούς βιβλίων (αυτές που βλέπουμε κατά καιρούς στις εφημερίδες είναι παρουσιάσεις και μάλιστα στημένες οι περισσότερες) βαρύνουσα μπορεί να είναι η γνώμη του βιβλιοπώλη της γειτονιάς, ενός φίλου που ασχολείται, κάποιου συγγραφέα βιβλίων για παιδιά αν γνωρίζουμε, του βιβλιοθηκονόμου ή βιβλιοθηκάριου, του δασκάλου που γνωρίζουμε ότι υλοποιεί στην τάξη του προγράμματα προώθησης της φιλαναγνωσίας, κάποιου φιλόλογου που επίσης υλοποιεί προγράμματα σχετικά με το βιβλίο και φυσικά η δική μας μετά από σχετική έρευνα. Σημαντική βοήθεια μπορούν να μας δώσουν και τα ειδικά βιβλία και περιοδικά που κυκλοφορούν στο εμπόριο και μπορούμε να έχουμε στο σπίτι μετά από παραγγελία. Τέτοια είναι το περιοδικό Διαδρομές (Ψυχογιός), Παράθυρο στον κόσμο, το Διαβάζω κ.ά. Καλό είναι ένα Σάββατο το μήνα να επισκεπτόμαστε κάποιο μεγάλο βιβλιοπωλείο και επιτόπου στο χρόνο που διαθέτουμε κι αφού ζητήσουμε και τη βοήθεια της πωλήτριας, να μελετήσουμε και να επιλέξουμε εκείνα τα βιβλία που θα κρίνουμε εμείς και το παιδί μας καλύτερα. Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι ένα ποιοτικό βιβλίο έχει ή πρέπει να έχει τα εξής χαρακτηριστικά: Να είναι καλογραμμένο, σφιχτό, με γλώσσα που ρέει. Να συνεπαίρνει τον αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδα. Να προκαλεί το ενδιαφέρον και να το διατηρεί αμείωτο μέχρι το τέλος. Να μιλάει στο παιδί με ειλικρίνεια και όχι με ασάφειες ή αναλήθειες. Να το οδηγεί αβίαστα και σταδιακά στα μονοπάτια της υπόθεσης. Να συγκινεί και γενικά να ερεθίζει τα συναισθήματα. Να παρέχει γνώσεις και χωρίς διδακτισμό να προβάλλει φυσικά και αβίαστα πρότυπα μίμησης. Τέλος το σημαντικότερο να γίνεται αντικείμενο και μέσο αισθητικής απόλαυσης.

Μερκούρης

 

Πηγῆ: http://merkouriosaytzis.psichogios.gr

 

Ο Μικρός Πρίγκιπας

“Ο Μικρός Πρίγκιπας” είναι βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Αν και θεωρείται παιδικό βιβλίο, απευθύνεται σε όλους. Το θέμα του βιβλίου είναι το εξής: ο αφηγητής πέφτει με το αεροπλάνο του -που έχει πάθει βλάβη- στην έρημο. Εκεί συναντά ένα ασυνήθιστο παιδί (το Μικρό Πρίγκιπα), γνωρίζονται και γίνονται φίλοι. Ο αφηγητής μαθαίνει πολλά από τον καινούργιο του φίλο. Ο καινούργιος του φίλος σιγά-σιγά τού διηγείται την επίσκεψή του σε άλλους πλανήτες, όπου υπάρχουν άνθρωποι ματαιόδοξοι αλλά και κάποιοι (ελάχιστοι) περισσότερο “ανθρώπινοι”. Δεν ξεχνάει ποτέ και με τίποτα τις ερωτήσεις που έχει υποβάλει, ενώ ο ίδιος, αντίθετα, δεν συνηθίζει ν’ απαντάει στις ερωτήσεις των άλλων.

Μολονότι υποτίθεται ότι είναι παιδικό βιβλίο, ο Μικρός Πρίγκιπας κάνει μερικές βαθυστόχαστες και ιδεαλιστικές παρατηρήσεις σχετικά με τη ζωή και την ανθρώπινη φύση. Η ουσία του βιβλίου περιέχεται στις ατάκες που βγαίνουν από το στόμα της αλεπούς προς τον μικρό Πρίγκιπα: “On ne voit bien qu’avec le cœur. L’essentiel est invisible pour les yeux.” (Δεν βλέπεις καθαρά παρά μόνον με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια). Η αλεπού στέλνει και άλλα μηνύματα-κλειδιά, όπως: “Είσαι υπεύθυνος για πάντα, γι’ αυτό που έχεις εξημερώσει” και “Ο χρόνος που πέρασες με το τριαντάφυλλό σου είναι αυτό που το κάνει ξεχωριστό για σένα”.

Εξέλιξη της Ιστορίας

Το ξεκίνημα και η ζωή του Πρίγκιπα

Μετά από τα 9 πρώτα κεφάλαια, στα οποία η οπτική γωνία του αφηγητή είναι το τρίτο πρόσωπο, περνάει στην αφήγηση από πρώτο πρόσωπο. Τις πρώτες οκτώ μέρες που ο αφηγητής βρίσκεται στην έρημο, ο Πρίγκιπας του διηγείται αυτές τις ιστορίες.

Ο Πρίγκιπας ζητά από τον αφηγητή να του ζωγραφίσει ένα πρόβατο. Χωρίς να ξέρει πώς να το ζωγραφίσει, ο αφηγητής ζωγραφίζει ό,τι γνωρίζει, έναν βόα με έναν ελέφαντα στο στομάχι του, μια ζωγραφιά που οι αναγνώστες προηγουμένως θεώρησαν ότι ήταν καπέλο. “Όχι! όχι!”, αναφωνεί ο Πρίγκιπας. “Δεν ζήτησα ένα βόα με έναν ελέφαντα μέσα του! Ζήτησα ένα πρόβατο…”. Προσπαθεί κάμποσες φορές, αλλά ο Πρίγκιπας πάντα τις απορρίπτει. Τελικά σχεδιάζει ένα κουτί, μέσα στο οποίο εξηγεί ότι βρίσκεται ένα πρόβατο. Ο Πρίγκιπας που βλέπει το πρόβατο μέσα στο κουτί, όπως και τον ελέφαντα μέσα στον βόα, λέει “Αυτό είναι τέλειο!”.

Αργότερα μας συστήνεται ο “πλανήτης” του Μικρού Πρίγκιπα. Ο Αστεροειδής του (πλανήτης) έχει το μέγεθος ενός σπιτιού και ονομάζεται Β612, ο οποίος έχει τρία ηφαίστεια (δύο ενεργά και ένα ανενεργό) και ένα τριαντάφυλλο ανάμεσα σε πολλά άλλα αντικείμενα. Το ίδιο το όνομα του αστεροειδή (Β612) έχει σημαντική έννοια για το βιβλίο, το οποίο σκιαγραφεί το γεγονός ότι οι ενήλικοι θα πίστευαν μόνο κάποιον επιστήμονα που ντύνεται ή συμπεριφέρεται όπως αυτοί.

Επίσκεψη στη γη

Το κεφάλαιο 16 ξεκινάει: “Έτσι ο έβδομος πλανήτης ήταν η Γη”. Στη Γη, περιπλανιέται στην έρημο και συναντά ένα φίδι που λέει ότι έχει τη δύναμη να τον στείλει πίσω στον πλανήτη του. (Ένας έξυπνος τρόπος για να πει ότι μπορεί να σκοτώσει ανθρώπους, “στέλνοντας όποιον θελήσει από εκεί που ήρθε”). Ο Πρίγκιπας συναντά ένα φυτό της ερήμου που, έχοντας δει ένα καραβάνι να περνά, του λέει ότι υπάρχει μόνο μια χούφτα ανθρώπων στη γη και ότι δεν έχουν ρίζες, που αφήνει τον άνεμο να περνά γύρω τους κάνοντάς τους της ζωή δύσκολη. Ο Μικρός Πρίγκιπας σκαρφαλώνει το ψηλότερο βουνό που έχει δει ποτέ. Από την κορυφή του, ελπίζει να δει ολόκληρο τον πλανήτη και να βρει ανθρώπους, αλλά το μόνο που βλέπει είναι ένα έρημο, βραχώδες τοπίο. Όταν φωνάζει ο Πρίγκιπας, η ηχώ του απαντά και θεωρεί ότι ακούει φωνές ανθρώπων. Σκέφτεται ότι δεν υπάρχει λόγος να είναι η γη σκληρή και αιχμηρή, και το βρίσκει παράξενο οι άνθρωποι στη γη απλά να επαναλαμβάνουν ό,τι τους λέει. Ο Πρίγκιπας βλέπει μια ολόκληρη αράδα από τριαντάφυλλα, και νοιώθει στεναχωρημένος γιατί νόμιζε ότι το δικό του ήταν το μοναδικό σε ολόκληρο το σύμπαν. Αρχίζει να αισθάνεται ότι δεν είναι πια ένας ένδοξος πρίγκιπας, αφού ο πλανήτης του έχει μόνο τρία μικροσκοπικά ηφαίστεια και ένα συνηθισμένο πια τριαντάφυλλο. Ξαπλώνει στο γρασίδι και κλαίει.

Στο κεφάλαιο 21 είναι η αναφορά του συγγραφέα στον ανθρώπινο έρωτα. Ο Πρίγκιπας συναντά και εξημερώνει μία αλεπού, που του εξηγεί ότι το τριαντάφυλλό του είναι μοναδικό και ιδιαίτερο, γιατί είναι αυτό που αγαπά (και όχι τα άλλα). Ύστερα ο Πρίγκιπας συναντά έναν κλειδούχο και έναν έμπορο που δεν είναι τόσο φιλοσοφημένος και γνώριμος με τον εαυτό του όσο οι άλλοι ενήλικοι που γνώρισε νωρίτερα. Στο κεφάλαιο 24, η οπτική γωνία του αφηγητή αλλάζει πάλι από το τρίτο στο πρώτο πρόσωπο, και βρισκόμαστε στο σημείο που ο αφηγητής πεθαίνει από τη δίψα, αλλά αργότερα βρίσκουν ένα πηγάδι. Μετά από λίγη σκέψη, ο Πρίγκιπας δίνει στον αφηγητή έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό, εξηγώντας του ότι ενώ θα φαίνεται ότι είναι νεκρός, δε θα είναι στ’ αλήθεια, αλλά επειδή το σώμα του είναι βαρύ δε θα μπορέσει να τον πάρει μαζί του στον πλανήτη του. Του λέει επίσης ότι θα ήταν λάθος αν τον έβλεπε ο αφηγητής να φεύγει, γιατί θα τον έκανε να στεναχωρηθεί. Τότε ο Πρίγκιπας αφήνει το φίδι να τον δαγκώσει. Το άλλο πρωί ο αφηγητής ψάχνει τον Μικρό Πρίγκιπα, βλέπει ότι το σώμα του έχει εξαφανιστεί. Η ιστορία τελειώνει με το πορτρέτο του τοπίου που βρίσκονταν ο Μικρός Πρίγκιπας και ο αφηγητής και που το φίδι πήρε τη ζωή του Πρίγκιπα. Ο αφηγητής επίσης κάνει έκκληση, όποιος δει ένα παράξενο παιδί στην περιοχή που να αρνείται να απαντήσει σε ερωτήσεις, να απευθυνθεί αμέσως σε αυτόν. Ο Μικρός Πρίγκιπας έμεινε στη γη έναν χρόνο και ο αφηγητής τελειώνει την ιστορία έξι χρόνια μετά την επιβίωση και απόδρασή του από την έρημο.

 

Πηγή: http://el.wikipedia.org

 

Η άποψή μας

 

Ο Μικρός Πρίγκιπας, είναι ένα βιβλίο αριστούργημα, το οποίο θα πρέπει να βρίσκεται σε κάθε βιβλιοθήκη, μικρή ή μεγάλη. Περιγράφει βαθυστόχαστες έννοιες, και έντονα συναισθήματα τα οποία σε κάνουν να σκέφτεσαι και να νοιώθεις πώς τελικά ίσως να μην έχουν χαθεί όλα. Πώς όντως είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε και σκεφτόμαστε τα πάντα γύρω μας. Πώς εξαρτάται από εμάς, να έχουμε ανοιχτό πνεύμα και καρδιά μεγάλη, για να αγαπάμε και να φροντίζουμε το κάθε τί, όπως πραγματικά του αξίζει. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας πρώτα και κατ’ επέκτασιν και ό,τι μας περιβάλλει, ό,τι μας αγγίζει. Και η λύπη, μαζί με την στεναχώρια είναι πάντα μέσα στην ζωή, άλλωστε τί αξία θα είχε η ζωή αν όλα ήταν σαν ένα ροζ σύννεφο; Πώς θα εκτιμούσαμε την κάθε κατάσταση και θα την αξιολογούσαμε αναλόγως αν δεν υπήρχαν οι καλές και οι κακές διακυμάνσεις στην ζωή μας;

Προσωπικά, διαβάζω εδώ και πολλά χρόνια, κατά διαστήματα, την ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα και πάντα αποκομίζω κάτι διαφορετικό, κάτι μαγικό! Είναι σαν ν’ ανοίγεις ένα σφραγισμένο μπουκάλι κρασί, ωριμασμένο για χρόνια, από την προσωπική σου κάβα και να απολαμβάνεις  το άρωμα, την γεύση, την αίσθηση και την ποιότητά του!

Όσοι λοιπόν δεν έχετε διαβάσει αυτό το αριστούργημα, ποτέ δεν είναι αργά. Μπορείτε να το χαρίσετε στα παιδιά σας, στα ανήψια, στα βαφτιστήρια και σε παιδιά φίλων σας και μαζί τους να ταξιδέψετε  στην μαγική περιπέτεια που βίωσε ο Μικρός Πρίγκιπας!!!

 

Δείτε το Video:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=CyagYU1Oql8[/youtube]

 

 

ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ ΠΟΘΟΥ

ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ

 


 

Ύστερα από το Πήραν την Πόλη, πήραν την, το νέο ιστορικό μυθιστόρημα της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου στις εκδόσεις Κέδρος.

«… και κανείς δεν μπορεί να πει πώς θα ήταν ο σημερινός κόσμος εάν, τότε, επικρατούσε ο περσικός ιμπεριαλισμός, με τα άπειρα πλούτη και το φρόνημα του δούλου. Ήταν η σύγκρουση δύο διαφορετικών πολιτισμών, δύο διαφορετικών κόσμων, και επεκράτησαν οι ολίγοι ελεύθεροι.»

«Μόνο το ξύλινο τείχος θα σώσει εσάς και τα παιδιά σας…»

Είναι ο χρησμός που έδωσε το μαντείο των Δελφών στους Αθηναίους

πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.Χ.

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, που το πήραν αιχμάλωτο από τη Λήμνο, ξετυλίγεται το έπος του αρχαίου κόσμου. Ο Αλκαμένης κατόρθωσε να φτάσει στη Σπάρτη, να γνωρίσει από κοντά το αίνιγμα της κλειστής αυτής ανίκητης πόλης, αλλά και να γίνει ο μάρτυρας των γεγονότων στις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις της Ιστορίας. Ως είλωτας, ως μελλοθάνατος, ως παρατηρητής, γίνεται ο μυθικός άξονας που φέρει όλη τη σκληρότητα αλλά και τη σαγήνη ενός κόσμου που θα μπορούσε κανείς να τον πει σημερινό.

Το Ξύλινο Τείχος, πάνω απ’ όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιία των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για τη ζωή και τη μοίρα, για τη Νέκυια, για την ψυχή. Και μόνον η απόφαση εκείνων των «ολίγων» να αντικρούσουν την ύβρι του περσικού ιμπεριαλισμού δίνει το μέτρο της εποχής.

Με λόγο ζωντανό και διορατικό, με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται στην αρχετυπική τους ποίηση, το μυθιστόρημα ακυρώνει το χρόνο, γίνεται μια περιπέτεια του σημερινού ανθρώπου πάνω στην ίδια γη.

Ένα μυθιστόρημα που ανιχνεύει, στα βάθη της ψυχής, τη συλλογική μνήμη και τη χαμένη αυτογνωσία.

«Προσπάθησα να δώσω την ανθρώπινη πλευρά, να βρω την καθημερινή τελετουργία του αρχαίου κόσμου, έτσι που τα γεγονότα να ξετυλίγονται σε έναν χρόνο καταργημένο αλλά και μαγικά παρόντα, σε έναν χρόνο ζωντανό.

Πιστεύω πως το Το Ξύλινο Τείχος είναι ένα μυθιστόρημα σύγχρονο. Όχι τόσο γιατί φέρνει στις μέρες μας τη μακρινή εκείνη εποχή, αλλά γιατί αυτή εμπεριέχει, προφητικά, όλα όσα μεγαλύνουν ή μαστίζουν τον σύγχρονο κόσμο.

Αν και ιστορικό μυθιστόρημα, λέω πως το έγραψα μυητικά. Και κάθε μυητική περιπλάνηση είναι ταυτόχρονα και αναγωγή της ψυχής στον εαυτό της, στην πολλαπλότητα της αυτογνωσίας της.»

 

 

Μ.Λ.Π.

 

Πηγή: http://www.kedros.gr

 


Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς «εγώ»

Περίληψη

Tο βιβλίο αυτό μοιάζει με ημερολόγιο ενός καθημερινού ταξιδιού μέσα σ’ ένα χώρο γεμάτο ερωτηματικά για τον τρόπο που μας μεγάλωσαν οι γονείς μας, αλλά και για τον τρόπο που κι εμείς μεγαλώσαμε ή μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Ο Νίκος Πιλάβιος, μέσα από την πολύχρονη παρουσία του στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, αποκόμισε πλούτο εμπειριών γύρω από το θέμα της διαπαιδαγώγησης. Ήρθε σε επαφή με δεκάδες παιδαγωγούς, νηπιαγωγούς, δασκάλους, καθηγητές, ψυχολόγους, παιδοψυχολόγους, ψυχιάτρους, παιδιάτρους, καθώς και με εκατοντάδες γονείς και παιδιά. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς διαπίστωσε ότι εδώ και αιώνες εφαρμόζεται, επαναλαμβάνεται και προστατεύεται το ίδιο, στην ουσία, μοντέλο ανατροφής των παιδιών.

Μήπως όμως υπάρχει και κάποιο άλλο;

Και ποιο είναι το μυστικό για ένα ευτυχισμένο παιδί;

Η απάντηση κατά το συγγραφέα είναι προφανής:

«Χωρίς καμιά αμφιβολία, είναι η αληθινή φροντίδα και στοργή από τη μεριά του γονιού, που έχει βάλει κατά μέρος το “εγώ” του. Βλέπετε, τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς “εγώ”».

 

 

Νίκος Πιλάβιος

Σύνθεση εξωφύλλου: egreen

ISBN: 978-960-03-5286-3

σελ. 136

30 Μαΐου 2011

 

Πηγή: http://www.kastaniotis.com

Το φανταστικό μουσείο των μουσικών έργων

Ένα δοκίμιο για τη φιλοσοφία της μουσικής

The imaginary museum of musical works

 

Συγγραφέας: Goehr Lydia

Μεταφραστής: Κορομπίλη Κατερίνα

Επιμελητής: Βλαγκόπουλος Πάνος

Υπεύθυνος Σειράς: Βιρβιδάκης Στέλιος, Καλλιγάς Παύλος καθηγητής φιλοσοφίας, Ξηροπαΐδης Γιώργος, Σκουτερόπουλος Νικόλαος Μ.

Εκδότης: Εκκρεμές

 

Περιγραφή

Το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο που μιλάμε για τη μουσική κατέκτησε σχετικά γρήγορα τον τίτλο του κλασικού. Μετά το 1992, που κυκλοφόρησε το “Φανταστικό μουσείο των μουσικών έργων”, η έννοια του μουσικού έργου βρέθηκε στο προσκήνιο των περί μουσικής συζητήσεων μεταξύ μουσικών, μουσικολόγων, αλλά και απλών φιλόμουσων. Ενώ η χρήση της έννοιας του “έργου” είναι εντελώς μη προβληματική στην περίπτωση της “Πέμπτης Συμφωνίας” του Μπετόβεν ή της “Ιεροτελεστίας της άνοιξης” του Στραβίνσκι, κατά πόσο νομιμοποιούμαστε να αναφερόμαστε με την ίδια έννοια στη “Λειτουργία σε σι ελάσσονα” του Μπαχ ή σε μια ακολουθία του Κουκουζέλη, στο 4′ 33″ του Κέιτζ ή στο “Round midnight” του Θελόνιους Μονκ; Κατά πόσο δικαιούται ένας τραγουδοποιός να ονομάζει “έργα” τα δημιουργήματά του;

Η Γκερ προσπαθεί να κατασκευάσει τα κριτήρια που θα μας βοηθήσουν να απαντήσουμε σε αυτά και άλλα ερωτήματα, σχετικά με την οντολογία του έργου τέχνης, τη γένεση, τη ζωή και το θάνατο των χρησιμοποιούμενων μουσικών όρων και εννοιών, τη νοηματοδότηση και αξιολόγηση της μουσικής σε σχέση με το εκάστοτε ευρύτερο πνευματικό πλαίσιο, αλλά και με τις άλλες τέχνες. Στο πρώτο μέρος του βιβλίου η Γκερ ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς της με την αναλυτική αισθητική, στην οποία καταλογίζει αποτυχία διάκρισης της έννοιας του έργου τέχνης λόγων των μεθοδολογικών αγκυλώσεων και της συγχρονικής, αντιστορικής, προοπτικής της. Στο δεύτερο μέρος η Γκερ επιχειρεί μια επισκόπηση του συνόλου της γνωστής ιστορίας της μουσικής, με σκοπό να στηρίξει τον κεντρικό ισχυρισμό του βιβλίου, ότι δηλ. η έννοια του έργου είναι μια σχετική, ιστορική έννοια, η οποία αναδύθηκε στο πλαίσιο της έντεχνης ευρωπαϊκής μουσικής στο κατώφλι του 19ου αιώνα.

 

Πηγή: www.perizitito.gr

Αιολική Γη – Ηλίας Βενέζης

Η “Αιολική γη” γράφτηκε το 1943 από τον Ηλία Βενέζη, εκδόθηκε απο τον εκδοτικό οίκο της “Εστίας” και μεταφράστηκε σε ξένες γλώσσες.
Ο συγγραφέας, Ηλίας Βενέζης που το πραγματικό του όνομα είναι Ηλίας Μέλλος γεννήθηκε το 194 στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, μεγάλωσε στη Λέσβο και αργότερα εγκαταστάθηκε στηνΑθήνα όπου και πέθανε το 1973. Έζησε την Μικρασιατική καταστροφή, αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους και οδηγήθηκε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας μαζί με 3.000 Έλληνες όπου δούλεψε καταναγκαστικά στα φοβερά τουρκικά “εργατικά τάγματα”. Μέσα από αυτέςτις εμπειρίες και τα βιώματά του άντλησε υλικό για να γράψει τα βιβλία του.
Η “Αιολική γη” μας μεταφέρει στα Κιμιντένια, βουνά της Μικράς Ασίας, όπου ζει η οικογένεια του μικρού Πέτρου με αρχηγό τον παππού. Ο Πέτρος, με την πιο αγαπημένη από τις τέσσερις αδερφές του, την Άρτεμη, παιδιά ακόμα, ζουν σε ένα μαγικό κόσμογεμάτο παιδικά όνειρα που όμως σιγά-σιγά γκρεμίζεται όταν έρχονται σε επαφή με την αδικία, την κακία και τον πόλεμο. Ζούνε τον ξεριζωμό απ’ τον τόπο και τη γη τους και την προσπάθεια να στεριώσουν σε ένα καινούριο μέρος. Η ζωή τους μπερδεύεται με φανταστικές ιστορίες απλών και τίμιων ανθρώπων όπως του Αλί που γυρεύει σε όλη την Ανατολή να βρει το καμήλι του με το άσπρο κεφάλι και του Στέφανου του σαμαράπου προσπαθεί να κρατήσει τους ήχους μέσα σ’ ένα παλιό ρολόι.
Ο συγγραφέας παρουσιάζοντας τη ιστορία μέσα από τα παιδικά μάτια του Πέτρου και συνδυάζοντάς την με απλές “αστείες” ιστορίες την κάνει να μοιάζει με παραμύθι της Ανατολής. Η “Αιολική γη” είναι ένα υπέροχο, απολαυστικό βιβλίο που αξίζει να το διαβάσετε.

Πηγή:www.asda.gr/g14per/ekdoseis/magazine9798/biblia.htm

 

Η δικής άποψη για το βιβλίο αυτό είναι ότι πρόκειται περί αριστουργήματος! Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφεύς σε ταξειδεύει σε άλλες μνήμες, ξεχασμένες πια από τις ταχύτητες της εποχής μας. Η περιγραφή και η εξιστόρηση της κάθε ανθρώπινης ζωής που έζησε ή φιλοξενήθηκε στα Κιμιντένια είναι τόσο μεστή και συγκινητική που σε κάνει να νοιώθεις την κάθε ιστορία σαν να την έχεις ζήσει ο ίδιος. Ο Παππούς και η Γιαγιά σημαντικά πρόσωπα της ιστορίας, σου μεταδίδουν την αγωνία και την αγάπη για τα παιδιά και για τον τόπο τους, με τρόπο μαγικό,συγκινητικό που όσοι έχουν ζήσει ανάλογα παιδικά χρόνια τα αναπολούν με νοσταλγία και γλυκειά αγάπη!

Η “ΑΙΟΛΙΚΗ ΓΗ”, είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο, γεμάτο μνήμες, πλούσιο από συναισθήματα, που αξίζει να το διαβάσετε εσείς και τα παιδιά σας. Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα!

Βιβή Βάγγαλη

σύλλογος τροχαίων ατυχημάτων