Γίνονται τόσο ενδιαφέροντα πράγματα για τα παιδιά! Δώστε τους την ευκαρία να τα δουν!

Της Φοίβης Λέκκα

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού στις 20 Νοεμβρίου, το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης παίρνει μία εξαιρετική πρωτοβουλία! Τα εργαστήρια Zoom στην Τέχνη «δανείζονται» τα άρθρα της Σύμβασης και αφιερώνουν τις Κυριακές του Νοεμβρίου σε ένα διαφορετικό παιδικό δικαίωμα κάθε φορά!

lekkafoivi01

Έργα καλλιτεχνών θα γίνουν το ερέθισμα για να ενημερωθούν τα παιδιά για τα δικαιώματά τους, να εκφραστούν και να ζωγραφίσουν στο εργαστήρι με ποικίλα υλικά και τεχνικές.
Τα εργαστήρια συμμετέχουν στην Πανελλήνια καμπάνια «Μεγαλώνοντας υπερασπίζομαι τα δικαιώματά μου», του Δικτύου για τα Δικαιώματα του παιδιού, www.ddp.org.gr

3.11.13: «Έχω δικαίωμα να ζω σε ένα ασφαλές σπίτι»
10.11.13: « Έχω δικαίωμα να παίζω»
24.11.13: « Έχω δικαίωμα να ονειρεύομαι»

Πληροφορίες:
Τόπος: Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης
Διεύθυνση: Κόδρου 9 (προέκταση της οδού Βουλής), Πλάκα
Κόστος συμμετοχής: για κάθε δίωρο εικαστικό εργαστήριο 8 €
2 εργαστήρια 14 €, έκπτωση 12 %
3 εργαστήρια 19 €, έκπτωση 25 %
Ώρες : 10.00-12.00 για παιδιά Νηπιαγωγείου & Α΄ Δημοτικού
12.30-14.30 για παιδιά Β΄, Γ΄, Δ΄ Δημοτικού
Υπεύθυνη εργαστηρίου: Χριστίνα Τσινισιζέλη, εικαστικός, στέλεχος Εκπαιδευτικού τμήματος του Μουσείου
Απαραίτητη η κράτηση θέσης στα τηλέφωνα: 210 3312 621, 210 3312 750

Τα παιδιά έχουν αδιαπραγμάτευτα και αναφαίρετα δικαιώματα που πρέπει να γνωρίζουν (κι εμείς οι μεγάλοι βέβαια ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε). Δώστε τους την ευκαιρία να τα ανακαλύψουν και να εκφραστούν δημιουργικά μέσα από αυτά!

Τώρα θα σας πάω στο πολύ ξεχωριστό εργαστήριο «Η μουσική αγαπάει τον αυτισμό» που διοργανώνει η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για παιδιά που ανήκουν στο ευρύ φάσμα του αυτισμού και τους γονείς τους, με δωρεάν συμμετοχή.

lekkafoivi02

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Τα παιδιά με αυτισμό είναι παιδιά σαν όλα τα άλλα απλά έχουν τις δικές τους ανάγκες και ιδιαιτερότητες, τις οποίες και οφείλουμε να αφουγκραζόμαστε με προσοχή.
Στο ευρύ φάσμα του αυτισμού, η μουσική αποτελεί ένα από τα πλέον βασικά εργαλεία μάθησης και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και λειτουργεί ως μέσο για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων και τη συναισθηματική ωρίμανση των ατόμων με αυτισμό.

Η Στέγη, ανοίγοντας μια μεγάλη αγκαλιά, οργανώνει για δεύτερη χρονιά ένα μουσικό εργαστήριο έξι συναντήσεων, με δωρεάν συμμετοχή! Οι μουσικές δραστηριότητες είναι ειδικά μελετημένες ώστε να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες επιθυμίες και ικανότητες των παιδιών. Η παρουσία των γονέων είναι απαραίτητη καθ’ όλη τη διάρκεια του εργαστηρίου, ενώ το ρόλο τους τον καθορίζουν οι ίδιοι: μπορεί να είναι απλοί παρατηρητές ή να συμμετέχουν ενεργά.

Το εργαστήριο προσκαλεί τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τη μουσική και το ρυθμό, μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι και τις μουσικοκινητικές δραστηριότητες. Στην αρχή, τα παιδιά γνωρίζουν το χώρο και τους μουσικούς και, αφού αισθανθούν ασφάλεια, πειραματίζονται με τα μουσικά όργανα και παράγουν ήχους. Οι μικροί μουσικοί, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτές, συμμετέχουν σε διάφορους αυτοσχεδιασμούς με βάση τη μουσική. Οι δραστηριότητες που κάνουν τα παιδιά στηρίζονται στη ρυθμική αγωγή και τους χρωματισμούς, ενώ για να μπορέσουν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να κατανοήσουν βασικές έννοιες, χρησιμοποιούνται συνδυαστικά η παύση, η ένταση και η ταχύτητα.

Η μουσική γίνεται η «γλώσσα» επικοινωνίας, ακόμα και όταν λείπει ο λόγος. Μέσα από τους ήχους, το παιχνίδι και τις εναλλαγές ρόλων, τα παιδιά καλούνται να αισθανθούν την ύπαρξή τους, να εκφράσουν αυτό που νιώθουν, να τραγουδήσουν και να γνωρίσουν πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής. Παράλληλα, βιώνουν την εμπειρία της ομαδικότητας, συναναστρέφονται με άλλα παιδιά και μαθαίνουν να συνεργάζονται. Έτσι προετοιμάζονται για τον τελικό στόχο του εργαστηρίου, που είναι μια συναυλία, μια μουσική γιορτή, όπου πρωταγωνιστές θα είναι τα ίδια!
Το εργαστήριο απευθύνεται σε παιδιά 8-11 ετών που ανήκουν στο ευρύ φάσμα του αυτισμού και τους γονείς τους και θα πραγματοποιηθεί από τη μουσικολόγο και μουσικοθεραπεύτρια Χριστίνα Παναγιωτάκου και την εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής Αραβέλλα Μπαμπασίκα-Αναστασάκη, μαζί με μια ομάδα μουσικών.

Πληροφορίες:
Τόπος: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Διεύθυνση: Λεωφόρος Συγγρού 107-109
Tηλ: 213 017 8002
Email: education@sgt.gr
Κόστος συμμετοχής: Δωρεάν
Ημέρες: Την Παρασκευή 1 Νοεμβρίου και τα Σάββατα 2, 9, 16, 23 & 30 Νοεμβρίου 2013
Ώρα: 11:00-13:00
Η πρώτη συνάντηση (Παρασκευή 1 Νοεμβρίου, 18:00-20:00) είναι μόνο για τους γονείς.

Θα συνεχίσω με την παράσταση «Κάποτε στη Μελωδιούπολη» της ομάδας «Ανοιχτή Ομπρέλα» στον «Ελληνικό Κόσμο, που έρχεται να γεμίσει με μουσική τις Κυριακές του Νοέμβρη!

lekkafoivi03

Τα μουσικά όργανα που ζουν στη Μελωδιούπολη κινδυνεύουν! Ένας μάγος και δυο διάσημοι ντετέκτιβς έρχονται αντιμέτωποι. Θα καταφέρουν τα όργανα να σωθούν;
Πρόκειται για μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιώργου Κωνσταντινίδη, απόλυτα διαδραστική, που εισάγει τα παιδιά στο μαγικό κόσμο της μουσικής, της ορχήστρας και των μουσικών οργάνων. Τα παιδιά ανακαλύπτουν τη γοητεία της μουσικής, συμμετέχοντας ενεργά στην εξέλιξη της δράσης με τη βοήθεια δύο μουσικών και τριών ηθοποιών.

Πληροφορίες:
Σκηνοθεσία: Ορφέας Ζαφειρόπουλος
Θεατρική διασκευή: Γιώργος Κωνσταντινίδης – Ορφέας Ζαφειρόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Άννα Βυθούλκα
Επιμέλεια κίνησης: Κατερίνα Σκιαδά
Μουσικοί: Γιώργος Κωνσταντινίδης, Βασίλης Δήμος
Ηθοποιοί: Στέργιος Νένες, Γεωργία Γεωργόνη, Κώστας Βασιλόπουλος
Ημέρες: 3,10,17, 24 Νοεμβρίου
Ώρα έναρξης: 12:00
Ηλικία: Παιδιά προσχολικής ηλικίας και μαθητές έως Γ’ Δημοτικού
Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 10 λεπτά
Κόστος συμμετοχής: 10 ευρώ παιδικό – 7 ευρώ ενηλίκων
Είναι απαραίτητη η έγκαιρη δήλωση συμμετοχής στο τηλ. 212 254 0000
Χώρος: Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
Πειραιώς 254, Ταύρος
Διατίθεται δωρεάν χώρος στάθμευσης
Τι πιο όμορφο από το να έρχονται σε επαφή τα παιδιά με καλή μουσική από μικρή ηλικία? Είναι άλλωστε ο μόνος τρόπος για να μάθουν να την αγαπούν!

Τελευταία αλλά καθόλου καταϊδρωμένη άφησα τη Θεσσαλονίκη και το 54ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου που θα διεξαχθεί εκεί 1-10 Νοεμβρίου 2013.

lekkafoivi05

Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα πραγματικά να μένω στη Θεσσαλονίκη! Εσείς οι τυχεροί λοιπόν που μένετε εκεί, να πάρετε τα παιδιά σας και να πάτε σε πέντε εξαιρετικές ταινίες από τη Δανία για παιδιά και εφήβους, που θα προβληθούν στα πλαίσια του φεστιβάλ.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013
9:00 Γουρουνίτσα / Rickard Stampe Söderström
9:00 Ο Φλόγας και η Βαμβακένια / Niels Bisbo
9:00 Το μυστικό του λουλουδιού από πάγο / Jacob Ley
11:00 Άγριο πουλί / Jacob Bitsch

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013
11:00 Επτά λεπτά στο γκέτο της Βαρσοβίας / Johan Oettinger

Μπορείτε να πάρετε εδώ μια ιδέα για τις ταινίες:


Άγριο πουλί / Jacob Bitsch, Δανία
Η Κάρλα έχει εξημερώσει το πουλί Κραμπάτ και τώρα θέλει να το δείξει στον Γιάνους. Η Κάρλα είναι ερωτευμένη με τον Γιάνους, αλλά όταν εκείνος βρίσκει το πουλί αηδιαστικό, η Κάρλα πληγώνεται κι αντιδρά βίαια – όχι στον Γιάνους, αλλά στον μικρότερο αδελφό της, Μίκελ, που χρειάζεται να μπει στο νοσοκομείο μετά από την εκδίκηση της αδελφής του.
Διάρκεια: 26′

Γουρουνίτσα / Rickard Stampe Söderström, Δανία
Βρισκόμαστε στο 1935, κάποιο κρύο πρωινό του Δεκέμβρη. Σ’ένα χοιροστάσιο, η Πίγκυ πουλιέται σ’έναν άντρα από την πόλη. Το καινούργιο της σπίτι είναι μια κρύα, απομονωμένη σοφίτα στην Κοπεγχάγη. Εκεί η γουρουνίτσα εξασκεί το στομάχι της πιο συχνά απ’το μυαλό της, και δεν καταλαβαίνει πως τα καλούδια που καταβροχθίζει θα την κάνουν ακόμα πιο ζουμερή και λαχταριστή για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Η Πίγκυ δεν έχει συναίσθηση του τι κάνει, μέχρι που εμφανίζεται ο πολεμιστής Μόντι η γαλοπούλα και της το εξηγεί. Μαζί σχεδιάζουν την απόδρασή τους. Έχουν γίνει πια κολλητοί στη σοφίτα, και τελικά το σκάνε – αλλά όχι με τον τρόπο που περίμεναν.
Διάρκεια: 29′

Επτά λεπτά στο γκέτο της Βαρσοβίας / Johan Oettinger, Δανία
1942, στο Γκέτο της Βαρσοβίας: ο Σάμεκ, ένα 8χρονο αγόρι, άτακτο και ζωηρό, κρυφοκοιτάζει μέσα από μια τρύπα στο τείχος του γκέτο και βλέπει ένα καρότο πεσμένο στο πεζοδρόμιο στην άλλη πλευρά. Προσπαθεί να τραβήξει το καρότο μ’ ένα κομμάτι σύρμα, χωρίς να ξέρει πως δύο άντρες των Ες Ες στέκονται παρακεί και παρακολουθούν την κάθε του κίνηση.
Διάρκεια: 7′

Ο Φλόγας και η Βαμβακένια / Niels Bisbo, Δανία
Ο Φλόγας, ένα μικρό φλεγόμενο πλασματάκι, ζει στη Γη της Πυράς. Δουλεύει σκληρά στα θορυβώδη ορυχεία, αλλά δεν του αρέσει εκεί. Μια μέρα βλέπει ένα παράξενο λευκό πλάσμα πίσω από έναν βράχο. Μοιάζει με σύννεφο με τη μορφή ενός κοριτσιού. Το κορίτσι όμως είναι φτιαγμένο από σκληρότερο υλικό απ’ό,τι δείχνει. Δεν είναι σύννεφο, αλλά είναι από βαμβάκι. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν την ερωτεύεται. Πώς μπορείς να είσαι με κάποιον που καίγεται τόσο εύκολα;
Διάρκεια: 23′

Το μυστικό του λουλουδιού από πάγο / Jacob Ley, Δανία
Την πρώτη φορά που ο Χούμπουγκ δοκιμάζει μαγικά κόλπα, πετάει το μαγικό ραβδί του παππού του στην κοιλάδα των μικρών πράσινων μπιζελιών, όπου και συναντά τον Μπόγκους, ο οποίος του αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο. Οι δύο φίλοι επιστρέφουν μ’ ένα διαφορετικό, και κάπως πιο μαγικό ραβδί απ’ αυτό που χρησιμοποιούσε ο παππούς όλη του τη ζωή. Αλλά όταν ο Χούμπουγκ δοκιμάζει να ξανακάνει κάποιο μαγικό κόλπο, χάνει τον παππού του επί το έργον.
Διάρκεια: 26′
Πληροφορίες
Χώρος προβολών: Αποθήκη 1 – Αίθουσα Σταύρος Τορνές
Εκδοτήρια εισιτηρίων: Πλατεία Αριστοτέλους & Λιμάνι
On-line πωλήσεις: www.filmfestival.gr/tickets
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 10:00-24:00
Τιμή εισιτηρίου: €6

Τα παιδιά κερδίζουν πάρα πολλά όταν βλέπουν ταινίες που όχι μόνο τα διασκεδάζουν αλλά και τα ευαισθητοποιούν και τα βάζουν σε διαδικασία να σκεφτούν. Και από την εμπειρία μου σας λέω πως οι πραγματικά καλές παιδικές ταινίες είναι για όλες τις ηλικίες!

Κάπου εδώ φτάσαμε στο τέλος για σήμερα. Τα λέμε πάλι την επόμενη εβδομάδα! Ως τότε να είστε καλά!
Θα περιμένω με χαρά τα μηνύματα σας εδώ.
Μπορείτε επίσης να με αναζητήσετε στο blog μου «Something like happiness» όπου γράφω για κοινωνικά θέματα και θέματα ανθρωπίνων σχέσεων με αφορμή θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr

Mία ξεχωριστή συναυλία για «ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» το Σάββατο 19 Οκτωβρίου

Μια ξεχωριστή συναυλία αφύπνισης θα παρουσιάσουν οι Εκδόσεις Cambia στο Polis Art Café με Έλληνες συνθέτες του μέλλοντος.

Οι συνθέτες αναδείχθηκαν μέσα από έναν διαγωνισμό σύνθεσης με τίτλο «Τα παιδιά του Κόσμου», που προκηρύχθηκε από τις Εκδόσεις Cambia για παιδιά ηλικίας έως 18 ετών.

Μέσα από τις συνθέσεις τους, τα παιδιά που έλαβαν μέρος, είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν μουσικά τα συναισθήματά τους για όσα συμβαίνουν στον κόσμο και πως επηρεάζουν τα γεγονότα τις ζωές των παιδιών σε παγκόσμια κλίμακα.

Τα έργα τους ηχογραφήθηκαν από επαγγελματίες μουσικούς σε στούντιο αφού έγινε η μεταγραφή τους για πιάνο, φλάουτο, τσέλο και τραγούδι.

Από την ημέρα της παρουσίασης και μετά, θα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Cambia e-book με τα έργα των παιδιών σε παρτιτούρες μουσικής δωματίου και mp3 με στουντιακή ηχογράφηση των έργων.

Με κοινή απόφαση των παιδιών το 20% των πωλήσεων του e-book που εκδίδεται με τα έργα τους από τις Εκδόσεις Cambia θα δίδεται στα Παιδικά Χωριά SOS για να ενισχυθεί η προσπάθειά τους στέγασης και διατροφής παιδιών σε ανάγκη..

Θα προλογήσουν o Αναστάσιος Κλήνης, εκδότης και η Χρυσάνθη Οικονομάκη, καλλιτεχνική διευθύντρια. Ο εκπρόσωπος του ιδρύματος «Παιδικά Χωριά SOS» θα πει δυο λόγια για την προσπάθεια που κάνουν και για τις σημερινές ανάγκες των ιδρυμάτων προστασίας παιδιών.

Στη συναυλία λαμβάνουν μέρος οι μουσικοί: Χρυσάνθη Οικονομάκη (πιάνο/τραγούδι), Μυρτώ Χρυσανθοπούλου (φλάουτο), Ουρανία Καραντούνη (τσέλο) Στελίνα Πέλση και Μαρία Αλεβίζου (τραγούδι).

Βραδιές στο Polis Art Café
Πεσμαζόγλου 5 Αίθριο Στοάς Βιβλίου
Τηλ.: 2103249588
Σάββατο 19 Οκτωβρίου, στις 6.30 το απόγευμα
Είσοδος ελεύθερη

Πηγή: http://www.mothersblog.gr

Γιατί οι μουσικοί μας κάνουν να δακρύζουμε και οι υπολογιστές δεν μας κάνουν (να δακρύζουμε).

Σύμφωνα με μία καινούργια μελέτη στην οποία ηγήθηκε το Πανεπιστήμιο του Sussex και δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό PLoS ONE, η μουσική απαλύνει τα πάθη πολύ πιο αποτελεσματικά, αν παίζεται από μουσικούς και όχι από τους έξυπνους υπολογιστές.

Oι νευροεπιστήμονες που συμμετείχαν στην έρευνα, εξέτασαν την αντίδραση του εγκεφάλου σε σονάτες για πιάνο που παίχτηκαν από πιανίστα και από υπολογιστή και διαπίστωσαν, ότι ενώ η ηλεκτρονική μουσική προκάλεσε συναισθηματική αντίδραση -ιδιαίτερα σε απρόβλεπτες αλλαγές της μελωδίας-, η συναισθηματική αντίδραση που προκλήθηκε ήταν πολύ μεγαλύτερη όταν το ίδιο κομμάτι παιζόταν από ένα επαγγελματία πιανίστα.

Ο Dr Stefan Koelsch, επικεφαλής Ερευνητής – Ψυχολόγος του ερευνητικού προγράμματος, που τo έφερε σε πέρας με συναδέλφους του από το ινστιτούτο Max Plank της Λειψίας, έπαιξε αποσπάσματα από κλασσικές σονάτες σε ηλεκτρονικό υπολογιστή και κατέγραψε ηλεκτρικές αντιδράσεις του εγκεφάλου και αντιδράσεις αγωγιμότητας του δέρματος (που ποικίλουν ανάλογα με την παραγωγή ιδρώτα, σαν αποτέλεσμα των συναισθηματικών αποκρίσεων).

Παρά το γεγονός ότι αυτοί που συμμετείχαν στο πείραμα δεν έπαιζαν μουσικά όργανα και θεωρούσαν τους εαυτούς τους άμουσους, οι εγκέφαλοί τους έδειξαν σαφή ηλεκτρική δραστηριότητα, αντιδρώντας στις μουσικές αλλαγές (απροσδόκητες συγχορδίες και αλλαγές στο τονικό “κλειδί”). Αυτή η δραστηριότητα έδειξε πως ο εγκέφαλός τους καταλάβαινε τη “μουσική γραμματική”. Όταν όμως οι ίδιες σονάτες παιζόταν από μουσικούς, αυτή η δραστηριότητα εμφανιζόταν πιό ενισχυμένη.

Ο Dr Koelsch δήλωσε πως “Ήταν ενδιαφέρον! Οι συναισθηματικές αντιδράσεις στις απροσδόκητες συγχορδίες, ήταν δυνατότερες όταν αυτές παιζόταν εκφραστικά. Αυτό μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι μουσικοί ενισχύουν τις συναισθηματικές αντιδράσεις σε συγκεκριμένες συγχορδίες, κατά τη διάρκεια των εκτελέσεών τους και μας δείχνει επίσης το πως οι εγκέφαλοί μας αντιδρούν σε εκτελέσεις από διαφορετικούς μουσικούς“.

Η μελέτη αποκάλυψε επίσης, ότι ο εγκέφαλος ήταν πιθανότερο να αναζητήσει μουσικό νόημα όταν η μουσική παιζόταν από πιανίστα.

Είναι κάτι παρόμοιο με την ανταπόκριση του εγκεφάλου που παρατηρούμε στη γλώσσα όταν επεξεργάζεται το νόημα των λέξεων“, λέει ο Dr Koelsch. “Τα αποτελέσματά μας, μας δείχνουν πως οι μουσικοί κυριολεκτικά μας λένε κάτι, όταν παίζουν. Οι εγκεφαλικές αντιδράσεις, δείχνουν πως όταν παίζει ένας πιανίστας ένα κομμάτι με συναισθηματική έκφραση, το κομμάτι αυτό γίνεται κυριολεκτικά αντιληπτό από τους ακροατές, σα να περιέχει κάποιο νόημα, ακόμα και αν αυτοί (οι ακροατές) δεν έχουν καμία προηγούμενη μουσική καλλιέργεια“.

Για πληροφορίες σχετικά με τον Dr Stefan Koelsch, επισκεφθήτε: http://www.sussex.ac.uk/psychology/profile198964.html.

Για πληροφορίες σχετικά με το Max Planck Institute for Human Cognitive and Brain Sciences, επισκεφθήτε: http://www.cbs.mpg.de.

Δημοσιευμένο άρθρο: http://www.plosone.org/doi/pone.0002631.

Για τον τύπο αποκλειστικά:  http://www.plos.org/press/pone-03-07-koelsch.pdf

 

Πηγἠ: http://averoph.wordpress.com

 

Ακούστε αυτό:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=4Tr0otuiQuU&feature=related[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=nGdFHJXciAQ[/youtube]

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ VAULT

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

Το «Καλειδοσκόπιο» σας προσκαλεί την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012 και ώρα 18:00 μ.μ.  στην Ποιητική Βραδιά και στα εγκαίνια της Έκθεσης Ζωγραφικής με θέμα: «Εικόνες από την καθημερινή ζωή» που θα πραγματοποιηθούν στον πολυχώρο Vault (Μελενίκου 26, Βοτανικός).

Το υλικό προέρχεται από ενοίκους ξενώνων/οικοτροφείων και από λέσχες

ψυχικής υγείας.

Τη βραδιά θα διανθίσουν με τη φωνή και την κιθάρα τους ο Στάθης Κλείτσας

και ο Θοδωρής Μαστρογιαννάκος.

Πρόγραμμα Εγκαινίων

18:00 Προσέλευση

18:30-19:30 Ποιητική Βραδιά, Kιθάρα/ Τραγούδι

19:30-20:30 Επίσκεψη στην Έκθεση

 

Διάρκεια έκθεσης: 19 έως και 22 Οκτωβρίου 2012, 18.00-24.00

 

Ο Πολυχώρος Vault διαθέτει καφέ-μπαρ

 

 

-Είσοδος ελεύθερη-

 

                                     

«Καλειδοσκόπιο»                                                        Πολυχώρος Vault, Βοτανικός

Aστική Μη κερδοσκοπική Εταιρεία                               Μελενίκου 26 (Ιερά Οδός)

για την ψυχοκοινωνική αποκατάσταση                        πλησίον μετρό Κεραμεικού

Σόλωνος 140 , Τ.Κ. 106 77                                             Τ.Κ.104 47, Αθήνα

Τηλ: 210 3818300, φαξ: 210 3844009                           Τηλ: 210 3302348                                        

www.kaleidoskopio.com                                                      http://www.facebook.com/vault.theatreplus 

 

 

Για μαζικές προσελεύσεις από δομές, ξενώνες κ.ά παρακαλούμε επικοινωνήστε πρώτα με το «Καλειδοσκόπιο» (πρωινές ώρες).

*Επισυνάπτουμε υλικό από παράλληλες εκδηλώσεις του Πολυχώρου Vault.

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ/ 24.09.2012

 

Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει της Claire Castillon,

στο νέο πολυχώρο πολιτισμού VAULT, στο Βοτανικό.

 


Ο πολυχώρος πολιτισμού Vault παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά τους σπαρακτικούς μονολόγους της Claire Castillon,  “H MAMA ΜΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ”, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά. Στους σύντομους μονόλογους, έντεκα γυναίκες  αφηγούνται, θυμούνται, ξαναζούν, μιλούν για τις σχέσεις τους με τις μητέρες και τις κόρες τους, αποκαλύπτοντας τον τόσο καθοριστικό αυτό δεσμό σε όλο του το μεγαλείο. Σκληρά μα και βαθιά ανθρώπινα, αστεία και ταυτόχρονα απολύτως συγκινητικά, τα μονόπρακτα  σοκάρουν με την αφοπληστική ειλικρίνεια που οι γυναίκες αυτές εξομολογούνται τις σπαρακτικές ιστορίες τους.

 

Από Παρασκευή 5 Οκτωβρίου και

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15μ.μ και Κυριακή στις 18:15μμ

 

 

 

 


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

 

Claire CastillonsH ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ”

 

Έντεκα γυναίκες, διαφορετικής ηλικίας, κατάστασης, διανοητικού επιπέδου, κοινωνικής και οικονομικής θέσης, αφηγούνται ιστορίες με τις μάνες ή τις κόρες τους. Για τις γυναίκες, ο δεσμός μητέρας-κόρης είναι καθοριστικός. Είτε αβάσταχτος είτε ευλογημένος. Στην πρωταρχική του δομή, αναζητείται η αγάπη. Η ανάγκη της, η αγωνία της, η παρουσία ή η απουσία της, η επιβεβαίωση, η απόδειξη της ύπαρξής της ή όχι, είναι καταλυτική για την ύπαρξη τους. Για την ακρίβεια είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Κυριολεκτικά ή μεταφορικά.

Η σχέση αυτή έχει αποτελέσει συχνά το αντικείμενο μελετών, μυθιστορημάτων ή ποιημάτων, τα οποία εξυμνούν κυρίως τη δοτικότητα και τη θυσία της μάνας, για χάρη της κόρης της. Οι ιστορίες όμως, στο παρόν κείμενο, απέχουν πολύ από αυτήν τη ειδυλλιακή εικόνα. Παρουσιάζουν μητέρες τρωτές, γεμάτες ανασφάλειες και τραύματα, τα οποία νομοτελειακά προβάλλονται πάνω στις κόρες τους, που σημαδεύονται από τις συμπεριφορές αυτές, και που κυρίως όμως τις κληροδοτούν.

Η Claire Castillon βουτάει στην σκοτεινή πλευρά της πολύπλοκης αυτής σχέσης, και με απίστευτη ικανότητα αποκαλύπτει μέσα απο τις ιστορίες της, τον ομφάλιο λώρο που δεν κόβεται εύκολα και πολλές φορές τυλίγεται σφικτά γύρω απ τον λαιμό μας στερώντας μας το οξυγόνο.

Οι γυναίκες αυτές ξαναζούν μνήμες γλυκόπικρες, επώδυνες, κομμάτια της ζωής τους, στιγμές που θα τις κυνηγούν για πάντα. Μιλάνε για σχέσεις στοργής, οργής, ανταγωνισμού, αγάπης και μίσους. Αναζητούν την αποδοχή, την επιδοκιμασία, τρόπους επικοινωνίας, ζητούν να σταθούν στα πόδια τους… Γελούν, συγκινούνται, θυμώνουν, ξεσπούν, αγανακτούν, θλίβονται, πονούν, φοβούνται στην ιδέα της φυγής της κόρης, τρέμουν στην σκέψη της απώλειας της μάνας, κρίνουν και κρίνονται, μα κυρίως σπαράζουν.

 

Η συγγραφέας, στο συγκεκριμένο βιβλίο, υπό τον πρωτότυπο τίτλο Insecte (Έντομο), τοποθετεί τη σχέση μάνας κόρης στο μικροσκόπιο. Τα κείμενα είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο, μικροί μονόλογοι, καθένα κι ένα μονόπρακτο. Μικρές καθημερινές ιστορίες αληθινών προσώπων. Πότε αφηγείται μια μάνα, πότε μια κόρη, γυναίκες, που αποκαλύπτουν τον τόσο καθοριστικό δεσμό σε όλο του το μεγαλείο. Διαβάζεις χωρίς ανάσα, με την έκπληξη να διαδέχεται η αμηχανία, την απορία η περιέργεια, τη συγκίνηση η απέχθεια, τη θλίψη η ελαφράδα, τη χαρμολύπη η αηδία, το απρόβλεπτο η απόλαυση. Το χιούμορ είναι ανατρεπτικό και οξύ, το κωμικό αγκαζέ με το τραγικό, το πένθος με τη χαρά της ζωής, η κυνικότητα με τη βαθιά ευαισθησία. Είναι όλα εκεί μέσα, όλα όσα βιώνονται, ομολογημένα ή ανομολόγητα, κεκρυμμένα από καταβολής, μυστικά και ψέματα, ντροπιαστικά κι αληθινά, αδυναμίες, επιθυμίες, ασυνείδητα, ασύνδετα, σπαραχτικά, τρυφερά, σοκαριστικά, συγκλονιστικά, άγρια.

Ακόμα ένα υψηλών προδιαγραφών και άψογων ερμηνειών θεατρικό γεγονός της σαιζόν που εκπνέει δίνοντας τα τελευταία διαμάντια της στο φιλοθεάμον κοινό. Προλάβετε!… Κωνσταντίνος Μπούρας (diavasame.gr, Οδός Πανός)

 

Υποδειγματική δραματική παράσταση. Εξαιρετική μουσική, σθεναρό και ταιριαστό φινάλε, ήθος και σεβασμό σε όλη τη διάρκεια του έργου. Το γερό στομάχι προαπαιτούμενο, αλλά το όνειρο που σου προσφέρει, αν και σε αναλύει σε δάκρυα, σε μαγεύει αναντίρρητα…Παράσταση – γροθιά. Δυνατή, σκληρή, τραγική, ανθρώπινη, απάνθρωπη και οξεία, σα γρατζουνιά… Βυζαντία Πυριόχου Γκυ (My Review)

 

Μια συναρπαστική παράσταση που αφυπνίζει παράδοξα τις εσωτερικές μας αντιθέσεις, τους σκοτεινούς εφιάλτες αλλά και τις λυτρωτικές διεξόδους μας, τις πιο τρομακτικές μας φοβίες και τις απόκρυφες σκέψεις μας, εξαναγκάζοντάς μας να εκτεθούμε με γυμνότητα απέναντι σε μία από τις σημαίνουσες σχέσεις της ζωής μας, την πιο επώδυνη, την πιο σπαρακτική αλλά και την πιο καθοριστική για την εξέλιξή μας και τις επιλογές του μέλλοντος… Μαρία Κυριάκη (Επί Σκηνής)

 

Μια παράσταση αληθινό κομψοτέχνημα…Καθαρόαιμο βιωματικό θέατρο, στο μικρό και θαυματουργό Vault, με μια παράσταση που αποκαλύπτει μύχιες και τρομερές πτυχές της ζωής με τρόπο αισθαντικό, που με σιγαλή φωνή εκτοξεύει εκκωφαντικές αλήθειες, που στοχεύει κατευθείαν στην ψυχή πριν το μυαλό προλάβει να αντιδράσει…Τατιάνα Θεοδώρου (Νέα Ματιά)

 

Μια παράσταση που με καθήλωσε για 2 ώρες… ο σκηνοθέτης του “Bent” εδώ καταπιάνεται με τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, με εξίσου μεγάλη επιτυχία… Μιρέλας Σταυρινού (Culture Moments)

 

Ο Δ. Καρατζιάς με μία λιτη σκηνοθεσία ανεβάζει πάνω στη σκηνή 6 υπέροχες ηθοποιούς αναδεικνύοντας την ψυχολογία της κάθε γυναίκας με τον καλύτερο τρόπο.Μην το χάσεις… Κωνσταντίνος Κουράσης (bizznews)

 

Για να φτάσει ένας ηθοποιός με την ερμηνεία του να ξεπερνάει τον εαυτό του χρειάζεται ένα στέρεο κείμενο, έναν ευφάνταστο σκηνοθέτη και τον μουσικό, φωτιστή, σκηνογράφο που θα μπορούν επάξια να παρακολουθήσουν την κάθε αλλιώτικη από τα καθιερωμένα παράσταση. Κι εσείς πολλές φορές φτάσατε και ξεπεράσατε τα όρια της προσδοκίας αποδεικνύοντας πως ακόμα και το πιο στριφνό κείμενο μπορεί να γίνει μια συγκλονιστική παράσταση… Μίμης Πλέσσας – συνθέτης

 

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ…

Η προκλητική Claire Castillon γεννήθηκε το 1975 και με την αιχμηρή γραφή της κατάφερε γρήγορα να ταράξει τα νερά της λογοτεχνικής σκηνής της Γαλλίας. Δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα στα 25 της και μέχρι σήμερα έχει εκδώσει συνολικά δέκα βιβλία. Η Claire Castillon στα δεκαεννέα διηγήματα στο βιβλίο της «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» ανατέμνει τη σκοτεινή πλευρά της πολύπλοκης αυτής σχέσης και αποκαλύπτει ανομολόγητα συναισθήματα. Αυτή η πρώτη της συλλογή διηγημάτων υπό τον γαλλικό τίτλο Insecte (εκδόσεις Fayard) παρουσιάστηκε το 2006 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία θεμελιώνοντας τη διεθνή καριέρα της συγγραφέως, μιας και έχει ήδη μεταφραστεί σε δεκαεπτά γλώσσες -στην Φινλανδία και στην Ιταλία έγινε bestseller. Η ελληνική μετάφραση επιχορηγήθηκε από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γιαλός με τον τίτλο «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» (Μετάφραση: Κατερίνα Μανιάτη).

Η Claire Castillon γράφει συναρπαστικά, με μια τέλεια αίσθηση του timing (είτε τραγικό είτε κωμικό) και με μια δύναμη αναλυτική η οποία αποκαλύπτει τα διάφορα επίπεδα της κατάρρευσης των ψευδαισθήσεων” (Peter Urban-Halle Neue Zϋrcher Zeitung)

 

“Ένα λογοτεχνικό tour de force. Με μια σατανική λογική που εισβάλλει σαν εκτροχιασμένο τρένο στη ζωή σου, η Castillon κρύβει κάποιες πικρές εκπλήξεις στο μανίκι της.”

(Marie Claire, Γαλλίας)

 

”Το ιδιαίτερο ύφος υπηρετεί τον τρόμο.  […]Στο ύφος κρύβεται η ελπίδα στην Castillon. […] Δεν μπορείς παρά να υποκύψεις στις δηλητηριώδεις του χάρες.”

(Jaques de Saint-Victor, Le Figaro, Γαλλίας)

 

“Άμεσα, παραστατικά, τα διηγήματα αυτά που κινούνται στην κόψη του ξυραφιού, οδηγούν τον αναγνώστη σε κάποια δύσβατα μονοπάτια.”

(Publisher’s Weekly)

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

 

Συγγραφέας :  Claire Castillon

Μετάφραση : Kατερίνα Μανιάτη

Σκηνοθεσία : Δημήτρης Καρατζιάς

Βοηθός σκηνοθέτη: Αθανασία Κούσουλα

Β’ βοηθός σκηνοθέτη : Κική Μαυρίδου

Πρωτότυπη μουσική : Μάνος Αντωνιάδης

Σκηνικά – φωτογραφίες : Δέσποινα Χαραλάμπους

Κοστούμια : Celebrity Skin

Φωτισμοί : Βαγγέλης Μούντριχας

Παραγωγή – Δημόσιες Σχέσεις : Καλλιτεχνικές Επιχειρήσεις Vault

 

 

 

ΔΙΑΝΟΜΗ

 

Νίκη Αναστασίου  (θα γίνεις γυναίκα, κόρη μου, ο μπαμπάς δεν είναι κακός μαμά)

Κική Μαυρίδου     (Ένα μόνο θέλω είπα, Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει)

Ιωάννα Πηλιχού   (Μπουφάν και γούνινες μπότες, Σύνδρομο Μινχάουζεν δι’ αντιπροσώπου)

Ειρήνη Σταματίου (Θηλιές και κόμποι, Δέκα εγχειρήσεις σε δέκα χρόνια)

Γιάννα Σταυράκη  (Σε φιλώ γλυκά)

Αθηνά Τσιλύρα     (Ήπιαν σαμπάνια στο εστιατόριο, Πάλη)

 

 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

 

Από Παρασκευή 5 Οκτώβρη 2012

Κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 21:15μ.μ και Κυριακή στις 18:15μμ

 

Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 40 λεπτά

 

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΗΤΗΡΙΩΝ

 

15€(Κανονικό)
10€ (Μειωμένο)

Φοιτητές/ Μαθητές / Σπουδαστές/ Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ)/ Άτομα άνω των 65 ετών/ ΑμΕΑ/Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ)/ Κάτοχοι Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων/ Κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού ΥΠ.ΠΟ.Τ

 

Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Vault  Δευτέρα-Κυριακή  18:00-20:00μ.μ και για τηλεφωνικές κρατήσεις 12.00 – 14.00μ.μ και 17.00 -20.00μ.μ 

 

Πολυχώρος Πολιτισμού Vault Theatre Plus 

Μελενίκου 26 , Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (5’ περίπου με τα πόδια)

Τηλέφωνα: 210 3302348 / 6983863324  

 

 

 

«Δεν θα απολογούμαι για την Ελλάδα»

Ο «έντεχνος» Μάριος Φραγκούλης επιλέγει Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκο αυτό το καλοκαίρι. Για τον τενόρο Φραγκούλη οι φαν του θα περιμένουν από Σεπτέμβριο 

Ελληνας «crossover tenor» (τενόρος που πατάει και στις δύο όχθες, της όπερας και του τραγουδιού) που κάνει καριέρα στο εξωτερικό ή καλλιτέχνης του κόσμου που ενίοτε τραγουδά Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και Ξαρχάκο στην Ελλάδα; Στην περίπτωση του Μάριου Φραγκούλη το διαζευκτικό τίθεται εδώ και κάμποσα χρόνια, αλλά η απάντηση μένει σταθερά μετέωρη – ίσως γιατί ο μόνος που (τελικά) δεν αναρωτιέται σοβαρά είναι ο ίδιος.
Υπό τον τίτλο «international tenor & classical crossover artist» έφθασε η πληροφορία για τη συναυλία που έδωσε με την έγκυρη Boston Pops Orchestra στην αίθουσα της Συμφωνικής της Βοστώνης στα τέλη Μαΐου, για να παρουσιάσει το νέο του διεθνές άλμπουμ «Beautiful Things» (όπου εκτός από ξένους καλλιτέχνες συμμετέχουν η Αλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Γιώργος Περρής).
Επίσης, έχει ήδη ξεκινήσει το ελληνικό του καλοκαίρι για μια σειρά συναυλιών με «άρωμα και χρώμα», όπως υποστηρίζει ο ίδιος, ελληνικό. «Με ανοιχτά φτερά» ο τίτλος των συναυλιών και το ρεπερτόριο Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Μαρκόπουλος, αλλά και Κραουνάκης, Κορκολής και δημιουργοί της νεότερης γενιάς.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου θα ενδυθεί και πάλι τον ρόλο του crossover τενόρου για την πρώτη επίσημη παρουσίαση του ξενόγλωσσου «Beautiful Things» στην Ελλάδα, στο Ηρώδειο.
Μπορεί να καταντά κουραστικό (γιατί τον ρωτώ σε κάθε μας συνέντευξη), αλλά γίνεται να εξελιχθεί και να πετύχει ένας καλλιτέχνης στον χώρο του από τη στιγμή που επιλέγει να βαδίσει σε δύο δρόμους παράλληλα;
«Δεν υπάρχουν για εμένα δύο δρόμοι. Ο δρόμος είναι ένας, αυτός της ψυχής».
Παρ’ όλα αυτά επιμένω. Οταν τραγούδησε αποκλειστικά Χατζιδάκι («Η εποχή της αγάπης») θυμάμαι την προσπάθεια που κατέβαλε για να αφήσει τον τενόρο εκτός.
«Ο Γκάτσος και ο Χατζιδάκις μπορεί να φαίνονται λιγότερο απαιτητικοί ως προς την τεχνική, έχουν όμως άλλες εκφραστικές απαιτήσεις. Και σε αυτό με βοήθησε το θέατρο (σ.σ.: έχει τελειώσει δραματική σχολή). Το πώς να προφέρω τον κάθε στίχο. Οσο πιο απλές οι μελωδίες τόσο πιο δύσκολο είναι. Γιατί πρέπει να εκφράσεις συναισθήματα. Το “Χάρτινο το φεγγαράκι” είναι από τα πιο δύσκολα τραγούδια που έχω πει. Εκεί δεν είμαι πλέον τραγουδιστής, αλλά ερμηνευτής».
Χρόνια τώρα έχει διαρκή επαφή με το κοινό του εξωτερικού. Τελευταία αισθάνεται να έχει αλλάξει κάτι λόγω των κακών εξελίξεων στην Ελλάδα; «Eτυχε να είμαι στην Αμερική τότε που έγινε το συμβάν με τη Λιάνα Κανέλλη και τον Κασιδιάρη. Το έδειξε η τηλεόραση πολλές φορές και ήταν όντως δυσάρεστο. Παρ’ όλα αυτά δεν εισέπραξα αρνητικό κλίμα. Βέβαια, όταν ερχόταν η συζήτηση στα οικονομικά μας και γενικά στην κατάσταση που υπάρχει σήμερα, το ξέκοβα αμέσως και γύριζα τη συζήτηση αλλού. Δεν μου αρέσει να απολογούμαι, ούτε να αισθάνομαι την Ελλάδα στο στόχαστρο».

Μουσική και παιδιά – 1ο μέρος

Οι Έλληνες είναι εξαιρετικά μουσικός λαός. Όλα τα συναισθήματα – ατομικά και ομαδικά – εδώ στην Ελλάδα αποτυπώνονται στη μουσική. Η ελληνική μουσική είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο. Οι άνθρωποι που δε ξέρουν ελληνικά, σίγουρα θα θυμηθούν κάποιον Έλληνα μουσικοσυνθέτη, τραγουδιστή, κάποιο τραγούδι. Στην Ελλάδα υπάρχει πληθώρα μουσικών, τραγουδιστών και στιχουργών που ένας είναι καλύτερος τον άλλο.

Μάλλον αυτό είναι ένα από τα κοινά χαρακτηριστικά των Ελλήνων με τους Τσέχους. Μια παλαιά τσέχικη παροιμία λέει: «Κάθε Τσέχος και μουσικός.» Και πράγματι στην Τσεχία πολλοί άνθρωποι έχουν δραστήρια σχέση με τη μουσική και η μουσική παίζει μεγάλο ρόλο στο εκπαιδευτικό σύστημα. Τα παιδιά μπορούν να ξεκινήσουν με οργανωμένη μουσική εκπαίδευση πριν μάθουν να περπατούν.

Ήδη το 17ο αιώνα ο Τσέχος παιδαγωγός Γιαν Άμμος Κομενσκύ (Jan Ámos Komenský, 1592 – 1670) υποστήριζε πως τα παιδιά τεσσάρων ετών ήδη πρέπει να κατέχουν δικό τους μουσικό όργανο.

Επίσης και στην πόλη που ζούμε υπάρχουν μουσικές προτάσεις για μικρά παιδιά. Δεν καταφέραμε όμως να αντισταθούμε στην πρόκληση να ρωτήσουμε τη φίλη μας, την Ζούζκα Βαγκνεροβα, η οποία είναι από τους καλύτερους μουσικούς εκπαιδευτικούς με εξειδίκευση στα παιδιά της προσχολικής ηλικίας, να μας απαντήσει μερικές απορίες που έχουμε σχετικά με τη μουσικότητα των παιδιών μας. Η Ζούζκα είναι 33 ετών, η ίδια έχει 2 μικρά παιδιά και εκ των άλλων διδάσκει πάνω από δέκα χρόνια στο μουσικό σχολείο του Γιαν Ζαχ στην πόλη Τσελάκοβιτσε (http://zus.celakovice.cz/ σελίδα μόνο στα τσέχικα). Παρών στη συζήτησή μας ήταν και ο σύζυγος της Γιάρα Βάγκνερ ο οποίος διδάσκει 15 χρόνια Jazz-πιάνο στο κονσερβατόριο του Γιάροσλαφ Γιέζεκ (http://www.kjj.cz/?l=en) στην Πράγα και διευθύνει εκεί και το αντίστοιχο τμήμα.

Ρωτήσαμε με προσδοκία ότι οι πληροφορίες που θα αποκτήσουμε, θα είναι χρήσιμες και για σας.

Ποια είναι η ιδανική ηλικία να ξεκινήσουν τα παιδιά με μουσική μόρφωση ή εκπαίδευση;

Ζούζκα: Τι εννοείς όταν λες μουσική εκπαίδευση ή μόρφωση; Η μουσική επηρεάζει τον κάθε άνθρωπο ήδη στη μήτρα. Το παιδί στην κοιλιά της μαμάς συλλαμβάνει ήχους, άρα και τη μουσική πολύ έντονα μάλιστα. Μετά από τη γέννησή τους αναγνωρίζουν τα νεογνά όχι μόνο τις γνωστές φωνές αλλά επίσης τις μελωδίες, τα τραγούδια, τους ρυθμούς που ακούσανε πριν. Θυμούνται τι τους ηρεμούσε και τι τους αναστάτωνε. Η μουσική λειτουργεί εξαιρετικά ευεργετικά όταν η μητέρα τραγουδάει όταν είναι έγκυος και συνεχίζει όταν γεννιέται το παιδάκι. Άρα η αυθόρμητη ανάπτυξη των μουσικών ικανοτήτων ξεκινάει πριν ο άνθρωπος γεννηθεί. Τα παιδιά «ρουφάνε» ήχους και μουσική από το περιβάλλον τους – τα τραγούδια των γωνιών, αν παίζουν κάποιο μουσικό όργανο, τη μουσική που ακούνε στο σπίτι, αλλά ακόμα και τις φωνές, τη φασαρία.

Ίσως και αυτές πληροφορίες θα έπρεπε να πάρουν οι υποψήφιοι γονείς από το γιατρό τους…

Ζούζκα: Σε κάθε περίπτωση κυκλοφορεί μουσική ειδική για έγκυες μητέρες και εγώ προσωπικά έχω τις καλύτερες εμπειρίες.

Να μη ξεφύγουμε από την ερώτησή σας. Επίσης τα παιδιά πολύ νωρίς, ακόμα σαν μωρά, καταβάλουν προσπάθεια να δημιουργούν ήχους και να τους μελετάνε. Αντιγράφουν τη γλώσσα των μεγάλων και μετά ξεκινάει περίοδος εργασίας με την ίδια τους τη φωνή, με τις φωνητικές χορδές, με το στόμα αλλά ταυτόχρονα μελετάνε ήχους που μπορούν να δημιουργήσουν με βοήθεια των αντικειμένων γύρω τους – για αυτό τα μικρά παιδιά λατρεύουν να χτυπάνε με πράγματα .Τους αρέσει να κάνουν πειράματα με τους ήχους. Είναι υπέροχο να παρακολουθείς αυτές τις προσπάθειες. Είναι σημαντικό να δόσεις στα παιδιά χώρο και ελευθερία να το κάνουν, να τους δόσεις υλικό και ιδέες. Να πάρεις μια κούτα με διάφορα ρυθμικά όργανα ή με απλά πράγματα, με ότι βγάζει κάποιο ήχο, ας είναι και πλαστικό μπουκάλι με βοτσαλάκια, με ρύζι, διάφορα ξυλάκια, κουδουνάκια και να παίξεις μαζί τους, να τους μιλάς και να τους τραγουδάς και ταυτόχρονα να τους αφήνεις να βρίσκουν ελεύθερα τους ήχους που τους αρέσουν. Αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο. Επίσης είναι πολύ θετικό να τους λες ιστορίες, παραμύθια και να τα συνοδεύεις με ήχους. Φυσικά τέτοιες δραστηριότητες δεν αναπτύσσουν μόνο τη μουσικότητα τους αλλά και άλλες πλευρές της προσωπικότητάς τους – τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, με αυτό τον τρόπο επιταχύνεις την γενική τους ανάπτυξη. Έτσι το παιχνίδι γίνεται ταυτόχρονα μουσική εκπαίδευση αλλά και μουσικοθεραπεία.

Πολλές φορές δεν ξέρουμε πώς να παίζουμε με μικρά μωρά ή με παιδιά ενός δύο ετών και ίσως υπάρχουν τόσα πολλά παιχνίδια σημαντικά για εκείνα, αλλά και για μας…

Ζούζκα: Σωστά. Αν μη τι άλλο το παιχνίδι σε φέρνει κοντά στα παιδιά. Άλλωστε και το μπλογκ σας στην ίδια φιλοσοφία πορεύεται. Στο παιχνίδι μαθαίνεις και εσύ σαν γονιός ότι πρέπει να υποστηρίξεις και ταυτόχρονα να δόσεις ελευθερία έκφρασης, επιλογής, πειράματος.

Λίγο αργότερα συνδέουν και αντιλαμβάνον τη μουσική με την κίνηση και μέσω της κίνησης. Είναι σημαντικό να βιώνεις τη μουσική μαζί τους. Πρέπει να τα αφήνουμε να χορεύουν ελεύθερα, χωρίς να τους λέμε πώς να κάνουν τα βήματα για να εκφράζουν τη μουσική έτσι πως τη νιώθουν. Αρά η μουσική ανάπτυξη ξεκινάει πολύ νωρίς και συνεχίζει αδιάκοπα.

Η πιο συγκεκριμένη συστηματική δουλειά με τα παιδιά, π.χ. με μουσικό όργανο, με δάσκαλο, δουλειά η οποία μπορεί να έχει συγκεκριμένο σκοπό και στόχο, είναι καλό να ξεκινήσει νωρίς. Φτάνει να έχουν την ικανότητα να επικοινωνήσουν με το δάσκαλο και να αντιδρούν θετικά στις προσκλήσεις του. Απλώς, το παιδί πρέπει να έχει την ικανότητα να συγκεντρωθεί, να δεχτεί κάποιο θέμα και να το παρακολουθεί έστω και για πολύ λίγο. Όλα πρέπει (και υπογράμμισε το «πρέπει») σε μορφή παιχνιδιού – να πάρεις φλάουτο και να κάνετε πχ. τον αέρα πως σφυρίζει είναι καλό, να του λες πως θα τα μάθεις τη νότα «ντο» είναι βλακώδεις. Αποτέλεσμα δεν θα έχεις, ίσως θα κάνεις και ζημιά. Καλό είναι να μην καταλάβουν τα παιδιά πως πρόκειται για μάθημα. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που δουλεύουν αποκλειστικά με παιδιά μέχρι τριών χρονών. Φυσικά κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά. Σημαντικό είναι να υπάρχει μουσική σο σπίτι, να τραγουδάμε και να παίζουμε, να ακούμε μουσική. Έτσι με μικρά βήματα μαθαίνει το παιδί να χαίρεται τη μουσική που δημιουργεί και αποκτά θετική σχέση με αυτήν. Έτσι προετοιμάζεται για αργότερα όταν θα ξεκινήσει συστηματική οργανωμένη μουσική μόρφωση.

Σήμερα οι μουσικοί εκπαιδευτικοί προτιμούν να ξεκινήσουν τα παιδιά με τη μουσική πριν πάνε στο σχολείο – δηλαδή όταν είναι τεσσάρων, πέντε ετών. Οι λόγοι είναι:

– η ακοή σε αυτές τις ηλικίες είναι εξαιρετικά ευαίσθητη κ’ ελαστική (αυτή ευαισθησία χάνεται αργότερα γύρω στα επτά),

– το ίδιο ισχύει και για τις κινητικές ικανότητες,

– σε αυτή την ηλικία τα παιδιά εύκολα δέχονται νέες προκλήσεις κ’ εύκολα αποκτούν καινούργιες ικανότητες.

Γιάρα: Όταν τα παιδιά ξεκινούν με τη μουσική νωρίς και σωστά, η μουσική θα γίνει φυσιολογικό κομμάτι της ζωής τους. Όταν ξεκινάνε μετά την εισαγωγή τους στη σχολική εκπαίδευση, τότε οι πλειοψηφία των μαθητών εκλαμβάνει τη μουσική σχολή σαν άλλη μια υποχρέωση.

Ζούζκα: Θέλω να συμπληρώσω κάτι για το παιχνίδι. Φυσικά όταν προσπαθείς να μάθεις τα παιδιά κάτι, πρέπει να υπάρχει στοιχειώδης τάξη και πειθαρχία για να μπορούν όλοι να συγκεντρωθούν να αποδώσουν. Εγώ ποτέ δεν λέω στα μικρά παιδιά: τώρα θα έχει ησυχία διότι τώρα δουλεύομε. Η έννοιας τη δουλειάς, της εργασίας δεν υπάρχει στο μυαλό τους κ’ έτσι δεν μπορούν να το κάνουν και να το θέλουν. Για να μπορέσω να ετοιμάσω μια μικρή συναυλία για τους γονείς τους λέω για παράδειγμα: παιδιά θα παίξουμε ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι ότι είμαστε μεγάλοι μουσικοί, θα παίζουμε παιχνίδι για συναυλία. Τους ρωτάω αν έχουν πάει στο θέατρο με τους γονείς τους, πως ήταν, τους δείχνω βίντεο, τους κατευθύνω να βρουν μόνοι τους πως πρέπει να συμπεριφερθούν. Μετά είναι πιο εύκολο να στήσεις όλη την παράσταση η οποία μπορεί να είναι τόσο περίπλοκη πόσο τα παιδιά κατάλαβαν «πως παίζεται το παιχνίδι».

Θα πρότεινες και στα παιδιά που δε δείχνουν ξεκάθαρο ταλέντο να πάνε στη μουσική σχολή ή είναι χασούρα χρόνου και νευρικής ισορροπίας όλων που συμμετάσχουν;

Ζούζκα: Δέκα φορές Ναι! Εύχομαι σ’ όλα τα παιδιά να έχουν τη δυνατότητα της μουσικής εξέλιξης και εκπαίδευσης. Η μουσική είναι πραγματική μαγεία! Με τη μουσική αναπτύσσεται όλη προσωπικότητα.

Διαβάσαμε κάπου πως τα παιδιά που ασχολούνται με τη μουσική είναι και καλύτεροι μαθητές.

Ζούζκα: Φυσικά. Έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα συγκέντρωσης, είναι πιο ανοιχτά στις νέες πληροφορίες και πολλά άλλα.

Με τη μουσική μπορείς να εκφράσεις τον εαυτό σου, μπορεί να λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στους ανθρώπους που αλλιώς δεν καταλαβαίνουν ένας τον άλλο. Η μουσική πάντα εμπλουτίζει τη ζωή. Δεν ξεχωρίσω παιδιά με ταλέντο και χωρίς ταλέντο. Φυσικά κάθε παιδί έχει άλλες δυνατότητες, ικανότητες ή προδιαγραφές αλλά είναι θέμα του εκπαιδευτικού πως θα εργαστεί μαζί τους, τι μεθόδους θα επιλέγει και θα επινοήσει, πως θέτει τους στόχους. Οπωσδήποτε συστήνω να πάνε όλα τα μικρά παιδιά στη μουσική σχολή. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βοηθήσουν σε όλα τα παιδιά που ενδιαφέρονται. Είμαι πολύ θετική σε αυτό το ζήτημα – πιστεύω αν το παιδί θέλει κ’ έχει όρεξη, αν έχει καλή επικοινωνία με το δάσκαλο (αυτό είναι μάλλον βασική προϋπόθεση), πάντα μπορεί να βρεθεί δρόμος. Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκω εγώ την ομορφιά της παιδαγωγικής δουλειάς. Το κάθε παιδί είναι ξεχωριστή προσωπικότητα και τους βοηθάς να βρουν το δικό τους μοναδικό μονοπάτι, αυτό είναι σπουδαίο συναίσθημα.

Αν δεν μπορείς να γίνεις ποτέ ο σολίστ, αλλά η μουσική κάνει τη ζωή σου καλύτερη και σε κάνει ευτυχισμένη, είναι λίγο;

Γιάρα: Ο κάθε ένας έχει κάποια μουσικότητα μέσα του. Μπορεί να την αναπτύξει ή να την πνίξει. Συνήθως την πνίγουν οι άλλοι με λάθος μουσικές συμπεριφορές. Σημαντικό είναι να βρεθεί τρόπος, μέθοδος και βάθος μέχρι που μπορεί το κάθε παιδί να φτάσει. Πιστεύω πως στη μουσική εκπαίδευση ή μόρφωση δεν είναι σημαντικό το πότε ξεκινάς επίσημα ή πόσο ταλέντο έχεις αλλά η καθημερινή επαφή. Και, όταν το παιδί ξεκινάει με την οργανωμένη εκπαίδευση, τότε πρέπει να γίνεται τακτικά. Και όσο αφοράει το ταλέντο, και σένα δεν σου απαγορεύει κανείς να χορεύεις παρόλο που δεν είσαι σολίστ του Μπολσόϊ. Και σε μας στο κονσερβατόριο έχουμε με πολύ ή με λιγότερο ταλέντο. Δεν τους λέω ποτέ: έκανες λάθος, παίξε το αλλιώς διότι εγώ ξέρω και σαν καθηγητής σου μπορώ να το επιβάλω. Προσπαθώ να τους φέρω σε σημείο να καταλάβουν πως μουσική είναι πιο όμορφη όταν παίζεται σωστά, με σωστό ρυθμό, τόνους, φράσεις, μελωδία, πως μουσική είναι σαν τη γλώσσα που μιλάμε. Τους μαθαίνω να ακούνε και να διορθώνουν τους εαυτούς τους. Φαίνεται πως τα παιδιά που πηγαίνανε σε μουσικές σχολές από μικρή ηλικία και μάθανε τη μουσική όχι σαν προπαίδεια αλλά ακουστικά, αντιδρούν πιο εύκολα και πιο αποτελεσματικά.

Πρέπει να ξέρουν τα παιδιά να διαβάζουν για να ξεκινήσουν με κάποιο μουσικό όργανο;

Ζούζκα: Σου έχω απαντήσει ήδη. Όχι βέβαια. Τα παιδιά πρώτα ακούνε, μετά φτιάχνουν δικούς τους ήχους. Είναι σαν να έλεγες: θα σου διαβάζω παραμύθια μόλις θα μάθεις να διαβάζεις ο ίδιος.

Εμείς όταν τα παιδιά έρχονται στη μουσική σχολή τεσσάρων πέντε ετών ξεκινάμε από ήχους που συνδέονται με εικόνες – με ζωγραφιές, με παραμύθια, και με κίνηση. Έτσι αναπτύσσεται φαντασία και δημιουργικότητα του κάθε παιδιού κ’ εγώ σαν εκπαιδευτικός βλέπω τι τάση έχει το κάθε παιδί, σε τι αντιδράει πιο δημιουργικά, τι τον εκφράσει κτλ. Κάποιος βλέπει τη μουσική μέσω χρωμάτων, άλλος μέσω κίνησης… Αν κάποιος λέει πως τα παιδιά πρέπει να ξέρουν νότες να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο, δεν θα συμφωνήσω μαζί του. Και στην ιστορία υπήρχανε μεγάλοι μουσικοί, συνήθως λαϊκοί, που παίζανε θαυμάσια και δεν ξέρανε ότι υπάρχει κάτι σαν νότες. Οι πρόγονοι μας επινόησαν τα μουσικά όργανα και πες ξέρανε νότες πριν δέκα χιλιάδες χρόνια;

…και τότε είχαν τουάχιστον φλογιέρες και κρουστά.

Τα δικά μου παιδιά στο σχολείο όμως ξέρουν και τις βασικές νότες μετά από ένα χρόνο και στην πλειοψηφία τους δεν ξέρουν να διαβάζουν. Για παράδειγμα: Η νότα Ντο είναι η Ντορότκα που μένει στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας. Πρώτα μαθαίνουμε τη φωνή της, μετά μαθαίνουμε τη πχ. Φανύνκα ή τον Μίρετσεκ και εξηγούμε, ακούμε γιατί εκείνοι μένουν πιο ψηλά από την Ντορότκα. Η νότα πρέπει να συνδεθεί με ήχο όχι με γράμμα.

Γιάρα: Σας το είπε κανείς αυτό; Όποιος υποστηρίζει κάτι τέτοιο το μόνο που δείχνει είναι, πως δεν καταλαβαίνει τι θα πει μουσική, ότι δεν την καταλαβαίνει σαν κάτι το φυσιολογικό αλλά κάτι έντεχνο, φτιαχτό, μηχανικό.

Έχουν οι εκπαιδευτικοί που δουλεύουν με μικρά παιδιά κάποια ειδική μόρφωση;

Ζούζκα: Ναι, φυσικά κ’ έχουν. Πρώτα, στην Τσεχία για να διδάσκεις τη μουσική, δε φτάνει το κονσερβατόριο ή το πανεπιστήμιο για ερμηνευτές ή θεωρητικούς. Πρέπει να σπουδάζεις παιδαγωγική. Πχ. εγώ σπούδασα το κονσερβατόριο και στο πανεπιστήμιο πιάνο σαν όργανο και ταυτόχρονα μουσική παιδαγωγική με εξειδίκευση στη μουσικοθεραπεία και μουσική παιδαγωγική της πρώιμης σχολικής και προσχολικής ηλικίας. Αυτό φυσικά δε αρκεί για όλη τη ζωή. Πρόκειται για βάση. Μετά πας σε ειδικά σεμινάρια, συνέδρια, διαλέξεις και απαραίτητη φυσικά είναι η αυτομόρφωση.

Γιάρα: Εγώ διδάσκω ανθρώπους από 15 ετών και άνω, συνήθως ενήλικες. Με μικρά παιδιά δεν θα ήξερα τι να κάνω και ότι και να έκανα θα είχε τυχαία επιτυχία. Μπορεί θα έκανα ζημιά. Ότι είμαι καλός μουσικός δε σημαίνει πως είμαι καλός εκπαιδευτικός. Ειδικά στα μικρά παιδιά σωστά μορφωμένη δασκάλα του παιδικού σταθμού μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματική από κάποιο σολίστ.

Τι κάνεις με τα παιδιά στο σχολείο; Πως είναι το μάθημα σου;

Ζούζκα: Συνήθως δυο ώρες ανά 45 λεπτά με μικρό διάλλειμα στο ομαδικό που έχω 12 παιδιά στην τάξη. Όταν τα παιδιά αρχίζουν να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο, τότε έρχονται μόνα τους στο μάθημα. Στην αρχή δυο φορές την εβδομάδα για 25 λεπτά. Έτσι έχουμε πιο συχνή επαφή με τους μαθητές και δεν ασκούμε μεγάλη πίεση στη δυνατότητά τους να συγκεντρωθούν. Συν πάνε στο ομαδικό. Αυτό που πάντα σκέφτομαι είναι να μοιράσω το μάθημα για δεκάλεπτα – δεκαπεντάπλεπτα που χρειάζεται συγκέντρωση και μετά ακολουθούν δέκα λεπτά με κάτι που τους χαλαρώνει. Η συγκέντρωση πρέπει να μοιραστεί σε όλο το μάθημα. Δεν μπορείς να τα ξεκάνεις τα πρώτα είκοσι λεπτά. Μετά θα υποφέρετε όλοι. Καθόμαστε στα θρανία, στον κύκλο, στο πάτωμα, γύρω από το πιάνο, χορεύουμε, κάνουμε γυμναστική, ζωγραφίζουμε. Η τάξη μας είναι ειδικά διαμορφωμένη αλλά έχουμε δυνατότητα να χρησιμοποιούμε και άλλους χώρους του σχολείου. Μερικές φορές πάμε στην αίθουσα συναυλιών, στην αυλή ή στη σκάλα. Τα παιδιά παίζουν με διάφορα εύκολα μουσικά και ρυθμικά όργανα, τραγουδούν, παίζουν παλαμάκια, χορεύουν… Πάντα γίνεται ανάμιξη όλων των μουσικών δραστηριοτήτων: ακοή, όργανα, ρυθμός, κίνηση, τραγούδι. Το κάθε μάθημα προδιαγράφει το επόμενο το οποίο οργανικά ακολουθεί το προηγούμενο. Πάντα έχω στόχους που θα φτάσω στο κάθε μάθημα, στο κάθε μισό χρόνο, και στο τέλος της χρονιάς. Αν κάτι δεν καταφέρνουν τα παιδιά, πάντα πρώτα μελετάω που πιθανώς έκανα εγώ λάθος και δεν απόδωσα.

Τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να καταλάβουν πως κυλάει ο χρόνος. Το μάθημα δεν πρέπει να είναι αργό, πρέπει να έχει αλλαγές και ρυθμό, πρέπει να κυλάει. Επίσης στο κάθε μάθημα πρέπει ο εκπαιδευτικός να αντιδράει στη διάθεση του μαθητή και να έχει τις εναλλακτικές λύσεις και την ικανότητα να βρει κάτι στην περίπτωση ότι το παιδί δεν ανταποκρίνεται ή η μέθοδος του δεν λειτούργησε όπως ήθελε.

Στη δική μας σχολή έχουν τα παιδιά τη δυνατότητα να πάνε ταυτόχρονα στη μουσική τάξη και στην εικαστική, συνήθως πάνε και στα δύο. Πολύ συχνά συνεννοούμαστε με τους συνάδελφους εικαστικούς κ’ εκείνοι κάνουν αναφορές σε αυτά μου μαθαίναμε στη μουσική και ανάποδα.

Έχεις δίκιο, ένας αποτελεσματικός εκπαιδευτικός πρέπει να είναι ειδικός. Είναι μεγάλη ευθύνη και δεν είναι εύκολο να διδάσκεις άλλους. Πόση ώρα σου παίρνει να προετοιμάζεις ένα μάθημα;

Γιάρα: Στη Ζούζκα; Όλη τη ζωή…

Ζούζκα: Χα, χα, χα… Αυτό είναι πολύ σχετικό. Όσο αυξάνονται εμπειρίες, τόσο πιο εύκολα προετοιμάζεσαι, αλλά ταυτόχρονα σου έρχονται και νέες ιδέες που θέλεις να εφαρμόσεις. Πότε δεν πάω στο μάθημα απροετοίμαστη με αυτοπεποίθηση πως θα το μπαλώσω κάπως, κ’ ειδικά στα πολύ μικρά παιδιά. Είναι πολύ απογοητευτικό για αυτά όταν το μάθημα είναι όπως λέμε «μάπα». Έχουν τόση όρεξη να μαθαίνουν που δεν μπορείς να μείνεις πίσω. Δεν θέλω να τους πάρω το ενθουσιασμό να μαθαίνουν και να δοκιμάζουν τις ικανότητές τους. Προτιμώ να μην κοιμηθώ τη νύχτα, να καταρρεύσω μετά το μάθημα, αλλά τα παιδιά δεν θα τα απογοητεύσω.

Ευχαριστούμε για το χρόνο σου. Αν οι αναγνώστες του μπλογκ μας θα έχουν κάποια ερωτήματα, μπορούμε να σου τα στείλουμε;

Ζούζκα: Βεβαίως. Αλλά να μην αρκεστούν με τις απαντήσεις μου. Να ψάχνουν και αλλού. Δεν είμαι παντογνώστης.

 

Πηγῆ: http://mamampampaelate.blogspot.com

 

Ο Κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη: Ποίηση και Ζωγραφική

22 Σεπτεμβρίου 11 – 11 Δεκεμβρίου 11

Χώρος
> Ίδρυμα Β & Μ Θεοχαράκη
Στην έκθεση παρουσιάζεται για πρώτη φορά το σύνολο των ζωγραφικών έργων του Νομπελίστα ποιητή, Οδυσσέα Ελύτη. Πρόκειται για ευφάνταστα κολάζ, τέμπερες και υδατογραφίες, μικρών διαστάσεων, που αναδεικνύουν τη μοναδική καλλιτεχνική υπόσταση και αντανακλούν την αισθητική αντίληψη του μεγάλου ποιητή. Παράλληλα, εκτίθενται αντιπροσωπευτικά έργα κορυφαίων Ελλήνων ζωγράφων που αγάπησε ο Ελύτης και έχει γράψει αξεπέραστα κείμενα για το έργο τους, μεταξύ των οποίων, οι: Θεόφιλος, Τσαρούχης, Γκίκας, Καπράλος, Κανέλλης, Μόραλης, Δέρπαπας και Φασιανός. Η έκθεση πλαισιώνεται, επίσης, από χειρόγραφα και βιβλία του ποιητή μαζί με δημοσιευμένες και ανέκδοτες φωτογραφίες του. Τα περισσότερα έργα προέρχονται από τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, το Μουσείο Μπενάκη, την Εθνική Πινακοθήκη και από πολλές ιδιωτικές συλλογές. Η έκθεση πραγματοποιείται με την πολύτιμη συμπαράσταση της ποιήτριας, Ιουλίτας Ηλιοπούλου, σε επιμέλεια του Τάκη Μαυρωτά και σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. 

Η έκθεση συνοδεύεται από πολυτελή κατάλογο στην ελληνική γλώσσα.

Επιμέλεια έκθεσης: Τάκης Μαυρωτάς

Διάρκεια έκθεσης: 22 Σεπτεμβρίου – 11 Δεκεμβρίου 2011

Ώρες λειτουργίας:
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Σάββατο, Κυριακή: 10:00-18:00
Πέμπτη, Παρασκευή: 10:00-20:00

Τιμές εισιτηρίων: 6 €, 3 € (μειωμένο)

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη
Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, 106 71 Αθήνα
T: 210-3611206
F: 210-3611349
E: info@theocharakis-foundation.gr
www.thf.gr


Ξεναγήσεις

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Ο Κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη: Ποίηση και Ζωγραφική», που παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη έως τα τέλη Νοεμβρίου 2011, πρόκειται να πραγματοποιηθούν δύο ξεναγήσεις το Σάββατο, 29/10 για ενήλικες και την Κυριακή, 30/10 για παιδιά με τους γονείς τους.

Ξεναγοί στο εικαστικό σύμπαν του Νομπελίστα ποιητή θα είναι η ποιήτρια, κυρία Ιουλίτα Ηλιοπούλου και ο επιμελητής της έκθεσης, κύριος Τάκης Μαυρωτάς.

Οι ξεναγήσεις ξεκινούν στις 12 το μεσημέρι, διαρκούν 1 ώρα περίπου και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας την ημέρα της κάθε ξενάγησης.

 

Πηγῆ: http://www.thf.gr

ΠΡΕΠΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ;

Σύμφωνα με τη πιο πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Florida, πρόωρα βρέφη που άκουγαν κατά τακτά διαστήματα μουσική ανεξαρτήτως είδους, ανέπτυξαν σημαντικά υψηλότερες διανοητικές και σωματικές ικανότητες από αυτά που μεγάλωσαν κατά τον ίδιο τρόπο αλλά χωρίς να ακούν τη μουσική.

Η αξία της μουσικής εκπαίδευσης είναι κάτι που έχει αμφισβητηθεί όχι μόνο από γονείς αλλά και από εκπαιδευτικούς, πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλο είδος μόρφωσης. Ζώντας σε μια κοινωνία που η βασική απαίτηση και αναγκαιότητα κατά παγκόσμια βάση, είναι η ικανότητα να βγάζουμε χρήματα, οι εκάστοτε υπεύθυνοι για την εκπαίδευση των παιδιών μας αλλά και οι ίδιοι οι γονείς πολλές φορές ωθούνται στο να παίρνουν τις ανάλογες αποφάσεις.

Ο Πλάτωνας έλεγε: «Η εκπαίδευση στη μουσική είναι ανάγκη επιτακτική γιατί περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο ο ρυθμός και η αρμονία επηρεάζουν το ενδότερο κομμάτι του εαυτού μας, και ο καθένας από εμάς θα πρέπει να ξέρει πως να το χαλιναγωγήσει.»

Πώς λοιπόν διαβρώθηκε τόσο πολύ αυτή η θεωρία με το πέρασμα των καιρών;

Η ιδέα της μουσικής εκπαίδευσης από μόνη της είναι καλή. Λίγοι θα έλεγαν ότι δεν θα ήθελαν τα παιδιά τους να ξέρουν κάτι από μουσική. Μα στην ουσία σαν προτεραιότητα, η μουσική εκπαίδευση δεν είναι στη κορυφή των προτιμήσεων όταν οι γονείς βάλλονται από τα πρέπει της σύγχρονης κοινωνίας.

Γιατί η μουσική θα πρέπει να έχει την ίδια θέση στην σχολική εκπαίδευση όπως τα Ελληνικά, τα Μαθηματικά και οι υπόλοιπες επιστήμες και ακόμα πιο πολύ θα πρέπει να κατέχει βασική θέση στην πρώιμη εκπαίδευση των παιδιών, να αρχίζει δηλαδή από την προπαιδεία;

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να εκπαιδευτούν οι γονείς, ώστε να πιστέψουν και οι ίδιοι για την αξία και την προτεραιότητα αυτής της βασικής τέχνης

Μέσα από έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί, αποδεικνύεται ότι τα παιδιά που μαθαίνουν από πολύ μικρά μουσική, μαθαίνουν ευκολότερα στο σχολείο. Γίνονται καλύτεροι ακροατές και συγκεντρώνονται πιο εύκολα. Σε μελέτη που έγινε πάνω σε ένα ποσοστό μαθητών Γυμνασίου στη Καλιφόρνια αποδείχτηκε ότι οι μαθητές που είχαν παιδεία στη μουσική ήταν πιο σωστοί στην οργάνωση της σκέψης τους και στη νοητική τους ευελιξία.

Τα παιδιά που μαθαίνουν από νωρίς κάποιο μουσικό όργανο αναπτύσσουν γρηγορότερα της φυσικές, πνευματικές, συναισθηματικές και κοινωνικές τους δεξιότητες.

«Η γνώση μουσικού οργάνου αυξάνει την συνεργατικότητα, την αυτοσυγκέντρωση, το μνημονικό, την ικανότητα στην ομιλία, την όραση και την ακοή. To τελικό μας συμπέρασμα είναι ότι η μουσική εκπαίδευση αναπτύσσει τις ικανότητες του εγκεφάλου και ολόκληρου του νευρομυικού μας συστήματος.» (University of Medicine, San Francisco, Dr Frank.R.Wilson).

Τα μουσικά παιχνίδια που γίνονται κατά την εκμάθηση της μουσικής προπαιδείας, στάθηκαν η βάση στο σχέδιο ILM: (Interdependent Learning Model), ένα μοντέλο διδασκαλίας για παιδιά που δεν μπορούν να κατανοήσουν βασικές έννοιες και ιδέες: Μέσα από μουσικά παιχνίδια και παραδείγματα αυτές οι έννοιες τους γίνονται απόλυτα αντιληπτές.

Συνοπτικά, αν θα μπορούσαμε να πούμε ότι:

Στο επίπεδο της μόρφωσης των παιδιών, η μουσική τα παρακινεί να μάθουν με μεγαλύτερη ευκολία και με πιο ενδιαφέρον, αναπτύσσει συμπεριφορές οι οποίες οδηγούν σε υψηλότερες διανοητικές ικανότητες, τα παιδιά που παίρνουν μέρος από νωρίς σε ένα μουσικό σύνολο αναπτύσσουν υψηλότερες ικανότητες αντίληψης και αυξάνουσα επιδεξιότητα στο να αναλύουν και να αξιολογούν σωστά τις προσλαμβάνουσες πληροφορίες.

Μαθαίνουν την ομαδική δουλειά, κινούνται ευέλικτα και με την αποφασιστικότητα που χρειάζεται η επιτυχία του συνόλου και του ατόμου με αποτέλεσμα να ευνοούνται αργότερα στους ίδιους τομείς που απαιτεί η σύγχρονη προσφορά εργασίας και όλα αυτά απολαμβάνοντας την υγιή και θετική συμμετοχή σε ένα σύνολο με φίλους.

Πέρα από τα παραπάνω η μουσική αναπτύσσει την δημιουργικότητα και την φαντασία μας, μας βοηθάει να εκφραζόμαστε καλύτερα και πλουτίζει τη ζωή μας.

H νεότερη ψυχολογία, ερεύνησε διεξοδικά την επίδραση του τραγουδιού και γενικότερα της μουσικής στην ανάπτυξη του παιδιού και γενικότερα στην βαθύτερη σχέση με την ανθρώπινη ψυχή. Το κύριο συμπέρασμα είναι ότι αποτελούν μια βαθιά ψυχολογική ανάγκη του ανθρώπινου είδους. Γι’ αυτό και η μουσική είναι έμφυτη σχεδόν σε κάθε άνθρωπο. Η μουσική στο παιδί είναι μια ενέργεια, μια δράση, ένα όπλο, μια έκφραση.

Ο σύγχρονος πολιτισμός με την εξέλιξη του σταμάτησε αυτή τη φυσική έκφραση στον άνθρωπο. Η διδασκαλία στο σχολείο, αποτελείωσε το κακό!

«Η μέθοδος της, καταστρέφει τη ροή της μουσικότητας, γιατί μεταχειρίζεται την αναλυτική μέθοδο, που κάνει ανατομία πάνω στη μουσική φράση ενώ αυτή είναι κάτι ενιαίο, που το δίνει κάθε στιγμή η ολότητα της ανθρώπινης ψυχής.

Κατάντησε τη σχολική μουσική σε μια προετοιμασία για γιορτές, επιδείξεις και συναναστροφές. Κάθε ομαδική επίδειξη σέρνει μαζί της τόσες ανησυχίες και ζηλοτυπίες που καταστρέφει την ουσία της κάθε μουσικής δραστηριότητας.»

Αυτό που θα πρέπει να τονίσουμε σαν κατακλείδα των παραπάνω είναι ότι στόχος μας, δεν είναι να κάνουμε όλα τα παιδιά μουσικούς. Είναι να γίνουν τα παιδιά μουσικόφιλοι.

Ο ρυθμός, η μελωδία, η αρμονία, η ενορχήστρωση, όλα τα στοιχεία της μουσικής έχουν τεράστια δύναμη. Κάποιο από αυτά τα επιμέρους στοιχεία της θα εντυπωσιάσει το παιδί και έτσι θα κρατήσει τη μουσική μέσα του. Σε κάθε περίπτωση το κέρδος είναι μεγάλο γιατί έτσι εισάγουμε το παιδί στην αισθητική καλλιέργεια η οποία είναι αδύνατον να επιβληθεί.

Οι αισθητικές υποδοχές που το παιδί, όπως και κάθε άτομο, διαθέτει σαν ένα δώρο από τη φύση, ενεργοποιούνται με τη μουσική από τη νηπιακή ηλικία, λειτουργούν ως αντίβαρο στις γνωστικές επιθέσεις που τα παιδιά περισσότερο από κάθε άλλη ηλικία βάλλονται τώρα, και συμβάλλουν στην ολόπλευρη και ισόρροπη ανάπτυξη της προσωπικότητας τους.

 

Πηγῆ:http://users.sch.gr


«Οι μικροί Φυγάδες και το σπίτι στο δάσος»

Το Εθνικό Ωδείο Περιστερίου, με χαρά και υπερηφάνεια προτείνει να γνωρίσετε από κοντά τους «Μικρούς Φυγάδες και το Σπίτι στο Δάσος».

Πρόκειται για μία πρωτόγνωρη διατλαντική υπερπαραγωγή ενός μιούζικαλ (παιδική όπερα), σε βιβλίο και CD.

Την μουσική έχει γράψει ο συνθέτης και διευθυντής του Εθνικού Ωδείου, Χρύσανθος Μουζακίτης, ο οποίος έχει ο ίδιος παραπληγία.

Τα κείμενα και τους στίχους των τραγουδιών έχει γράψει ο γνωστός συγγραφέας και ποιητής Γιώργος Πολ. Παπαδάκης.

Εκδοτικός οίκος: Χατζηλάκος

(κείμενα: Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, μουσική: Χρύσανθος Μουζακίτης, εικονογράφηση: Νίκη Λεωνίδου, αφήγηση: Χρήστος Τσάγκας, Σολίστ: Μαρία Διαμαντή, Δημήτρης Ηλίας)

Συμπράττουν, η Αθηναϊκή Συμφωνική Ορχήστρα Νέων, Α.Σ.Ο.Ν, με μαέστρο τον Παύλο Σεργίου (καθηγητής Πανεπιστημίου), και με σολίστ και εξάρχοντα τον βιολονίστα Θοδωρή Μουζακίτη, (γιο του συνθέτη), ο οποίος είχε και όλη την ευθύνη των εγχόρδων.

Τραγουδούν οι: Δημήτρης Ηλίας, τενόρος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ και Μαρία Διαμαντή, σοπράνο, επίσης καθηγήτρια στο ίδιο Πανεπιστήμιο, καθώς και ο Γάλλος βαρύτονος Richard Buche.

Ακόμη, τραγουδούν η παιδική χορωδία των Ελληνοφώνων σχολείων «Σωκράτης» του Μόντρεαλ και η μικτή χορωδία Μόντρεαλ και Λαβάλ.

Επίσης, 4 μικροί ηθοποιοί της εκεί ομογένειας ερμηνεύουν τα θεατρικά μέρη του έργου και ο ηθοποιός Χρήστος Τσάγκας από την Αθήνα αφηγείται το παραμύθι.

Η ηχογράφηση του έργου έγινε σε 2 studios, στην Αθήνα με τον εξαίρετο ηχολήπτη και μουσικό Λευτέρη Κρητικό και στο Μόντρεαλ υπό την γενική τεχνική επίβλεψη του Δρα Μαρκ Κόργουιν. Την εικονογράφηση του βιβλίου έκανε η Νίκη Λεωνίδου.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός πως αυτή η Ελληνο-καναδική παραγωγή είναι κάτω από την αιγίδα των Δήμων της Αθήνας, του Μόντρεαλ και του Λαβάλ.

Οι παρουσιάσεις του βιβλίου έγιναν στις 19 Οκτωβρίου 2008 μέσα στο Δημαρχείο του Μόντρεαλ και στις 21 Οκτωβρίου στο Δημαρχείο του Λαβάλ, με την συνεργασία του Ελληνικού Προξενείου στο Μόντρεαλ. Εκτός από τους βασικούς συντελεστές, ο ηθοποιός Σπύρος Μπιμπίλας συμμετείχε στις εκδηλώσεις στο Μόντρεαλ, διαβάζοντας αποσπάσματα από το βιβλίο, ενώ ο εξάρχων βιολονίστας της Α.Σ.Ο.Ν, Θοδωρής Μουζακίτης, μαζί με τον συνθέτη Χρύσανθο Μουζακίτη, ερμήνευσαν αποσπάσματα από το έργο.

Το έργο, (βιβλίο και CD), εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος Χατζηλάκος, ο οποίος το διανέμει στην Ελλάδα. Πληροφορίες στο τηλ: 2105228995, email: info@chatzilakos.gr

Για τον Καναδά, τη διανομή κάνει η Chroma Musika (τηλ:0015147458525), email: www.chromamusika.ca (καλλιτεχνικός διευθυντής Δημήτρης Ηλίας).

 

Πηγή: http://www.disabled.gr

 

Δείτε το Video:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=XTbqWUTT-T8[/youtube]

 

 

“Ξεκίνησ’ ένα καραβάκι”

Ο “Καθρέφτης” με χαρά παρουσιάζει 12 καινούρια τραγούδια γεμάτα φως, ελληνικό θαλασσινό χρώμα, μελωδίες φωτισμένες με λόγια απλά αλλά εμπνευσμένα, με δωρική ερμηνεία που μας υπενθυμίζουν σημαντικές εποχές του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και που αποτελούν πρόταση για την αληθινή πορεία του στο μέλλον.

Τα τραγούδια αυτά απευθύνονται στους καθημερινούς ανθρώπους που θέλουν να ξεκουραστούν από τους καημούς και τις έγνοιες της πολύβουης εποχής μας και των τσιμεντένιων πόλεων που ζούμε, σε αυτούς που θέλουν να τα σιγοψιθυρίζουν αντικρίζοντας τις γαλάζιες μας θάλασσες ή ένα ανθισμένο λιβάδι με αγριολούλουδα!! Να γεμίσουν με αισιοδοξία και ουσία την πιεσμένη από μυριάδες προβλήματα εποχή μας, προσφέροντας απλόχερα μια ανάσα δροσιάς και ηρεμίας στα ταραγμένα εσώψυχά μας!!

Ο συνθέτης Χρύσανθος Μουζακίτης, Κερκυραίος στην καταγωγή, κατέθεσε σπουδαίες μελωδίες, μέρος της απύθμενης έμπνευσής του, πάνω σε στίχους, κυρίως νέων, αλλά αμόλυντων στιχουργών.

Ο Τάκης Κωσταντακόπουλος ερμηνεύει με στιβαρότητα τα τραγούδια αυτά, όπως με το ίδιο τρόπο υπηρετεί πιστά και σταθερά το φωτεινό ελληνικό τραγούδι εδώ και χρόνια.

Η συνεργασία Μουζακίτη – Κωσταντακόπουλου είναι η πρώτη, σύντομα όμως θα ακολουθήσουν κι άλλες …

Σας ευχόμαστε καλό μελωδικό ταξίδι με το Καραβάκι μας και πάνω απ’ όλα “νάσαστε όλοι σας καλά…”

 

 

ΤΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Τίτλος CD
“ΞΕΚΙΝΗΣ’ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΚΙ”
Εταιρεία: ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΗΧΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ
Είδος: CD
Επιμ. Παραγωγής
Χρύσανθος Μουζακίτης
Ενορχήστρωση
Χρύσανθος Μουζακίτης
Φωτογραφίες
Ρωμανός Μουζακίτης
1 CD 13 Tracks
Διάρκεια CD: 43:36
5/2006 ©

 

Πηγή: http://www.musiccorner.gr

 

Δείτε το Video:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=iaN5dG3BOZs[/youtube]