Τεστ νοημοσύνης

30 ερωτήσεις πολλαπλών απαντήσεων. Ξεκινήστε το τεστ IQ!

 

Η παραπάνω φωτογραφία αποτελεί και τη βάση του τεστ που θα σας αποδείξει πως μερικές φορές τα παιδιά μπορούν να βάλουν τα… γυαλιά στους μεγάλους!

Δεν είναι τίποτα άλλο από ένα τεστ που αποδεικνύει την αυξημένη αντίληψη παιδιών του νηπιαγωγείου αλλά και την… ξεχασμένη δική μας αντίληψη για τα πιο απλά πράγματα.

Η ερώτηση που τίθεται σε αυτό το τεστ καθώς κοιτά κανείς το λεωφορείο, είναι «προς ποια κατεύθυνση κινείται». Το 90% των παιδιών, ηλικίας πέντε ετών που ρωτήθηκαν απάντησε σωστά στην ερώτηση και μάλιστα με μεγάλη ευκολία.

Οι γονείς τους ή τέλος πάντων ενήλικες που μπήκαν στη διαδικασία του τεστ, χρειάστηκαν πολύ περισσότερο χρόνο για να απαντήσουν προς ποια κατεύθυνση πάει το λεωφορείο.

Μάλιστα, οι περισσότεροι απάντησαν λάθος. Ποια είναι η σωστή απάντηση όπως την έδωσαν τα πεντάχρονα παιδιά απόλυτα λογικά; «Το λεωφορείο κινείται προς τα αριστερά γιατί δεν φαίνονται οι πόρτες για να μπει ο κόσμος μέσα».

Σωστά; Και λογικά απαντάμε εμείς και σίγουρα τώρα που θα το διαβάσατε θα νιώθετε λίγο… άβολα που δεν καταφέρατε να απαντήσετε αμέσως και σωστά στο τόσο απλό τεστ.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr

Ξεκινά το πρόγραμμα Αγωγής της Υγείας στα σχολεία

Για δεύτερη συνεχή χρονιά υλοποιείται το πρόγραμμα Αγωγής της Υγείας σε όλα τα σχολεία της Αττικής σε συνεργασία με την αρμόδια Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφέρειας Αττικής.

Το πρόγραμμα έχει την έγκριση του Περιφερειακού Συμβουλίου και του Υπουργείου Παιδείας και πραγματοποιείται σε συνεργασία με τους Υπεύθυνους Αγωγής Υγείας των Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής.

Από τις σχολικές μονάδες, όπως αναφέρει το dikaiologitika, έχει ήδη ζητηθεί να προτείνουν ημερομηνίες ώστε να διαμορφωθεί το σχετικό πρόγραμμα και να υλοποιηθεί η αντίστοιχη δράση

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

– Προληπτικό οδοντιατρικό έλεγχο στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, με στόχο την προαγωγή της στοματικής Υγείας στα Δημοτικά σχολεία της Περιφέρειας Αττικής και θα υλοποιηθεί από οδοντιάτρους, υπαλλήλους της Περιφέρειας Αττικής.
– Ομιλίες στα Λύκεια για την ενημέρωση και την παροχή ιατρικών συμβουλών σχετικά με τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Οι ενημερώσεις θα γίνονται από γιατρούς, υπαλλήλους της Περιφέρειας Αττικής.
– Σειρά επιμορφωτικών σεμιναρίων για τους εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης μόνο στην περιοχή αρμοδιότητας της Περιφερειακής Ενότητας Βορείου Τομέα Αθηνών για θέματα που αφορούν στην αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών και παροχής πρώτων βοηθειών στο σχολικό περιβάλλον.

Τα προγράμματα που αφορούν στον οδοντιατρικό έλεγχο και στην ενημέρωση για τα νοσήματα, είναι προαιρετικά και δωρεάν για τους μαθητές και πραγματοποιούνται εντός του διδακτικού ωραρίου, χωρίς να παρακωλύεται η ομαλή λειτουργία των σχολείων.

Γίνονται μετά από συνεννόηση με τους Διευθυντές των σχολικών μονάδων, ενώ για τη συμμετοχή των μαθητών απαιτείται η έγγραφη συγκατάθεση των γονέων ή των κηδεμόνων τους. Κατά τη διάρκεια των προγραμμάτων ο ιατρός θα καταγράφει ενυπόγραφα τα στοιχεία και τα ευρήματα ΜΟΝΟ στα βιβλιάρια υγείας των μαθητών.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr

Οι εκρήξεις θυμού στα παιδιά

Ποιοι είναι οι λόγοι που τα μικρά παιδιά παθαίνουν ανεξέλεγκτες εκρήξεις θυμού;

Οι εξάρσεις θυμού στα παιδιά προσχολικής ηλικίας, ιδιαίτερα μεταξύ 2-4 ετών, αντανακλούν μια στιγμιαία συναισθηματική σύγχυση η οποία χαρακτηρίζεται από έντονη απώλεια ελέγχου του εαυτού, επιμονή, φωνές, κλάμα, θυμό, φόβο, γκρίνια, σπασμωδικές σωματικές κινήσεις, αντίσταση στις προσπάθειες να ανακουφιστεί από τους γονείς και επιθετική συμπεριφορά.

Το παιδί δυσκολεύεται να σταθεί ακίνητο και να ηρεμήσει προκειμένου να ακούσει τις συμβουλές του γονιού.

Η διάρκεια των κρίσεων αυτών ποικίλλει από 10 λεπτά έως και ώρες, εάν το παιδί αντιμετωπίζει αθροιστικές δυσκολίες τη στιγμή εκείνη, όπως: είναι υπερβολικά κουρασμένο, δεν έχει φάει, υπάρχει εκνευρισμός και βία στη στάση των γονιών, περιβάλλεται από ένταση και ενοχλητικά ερεθίσματα στο δεδομένο πλαίσιο (π.χ. στα μαγαζιά, στο σουπερμάρκετ, στα ΜΜΜ, απρόβλεπτοι θόρυβοι).

Η λέξη-κλειδί στην κατανόηση των εξάρσεων αυτών είναι η ματαίωση: ματαιωμένες ανάγκες που ναι μεν νιώθει αλλά δεν μπορεί να εκφράσει, γιατί οι γλωσσικές του ικανότητες είναι ανεπαρκείς λόγω της ηλικίας του.

Το μικρό παιδί πασχίζει να αυτονομηθεί και να αποκτήσει τον έλεγχο στη ζωή του, αλλά όταν συνειδητοποιεί ότι δεν είναι ακόμη έτοιμο, τότε αυτό το οδηγεί σε έντονη σύγκρουση μέσα του.

Η σωματική κούραση, ο μη ικανοποιητικός ύπνος, η ανεπαρκής λήψη τροφής που οδηγεί σε αδυναμία κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι δυσκολίες στη διαχείριση των συναισθημάτων, ο ανεπαρκής αυτοέλεγχος, η δυσκολία του παιδιού να επεξεργάζεται απρόβλεπτες καταστάσεις (π.χ. ξαφνικές μετακινήσεις ή επισκέψεις) μπορεί να πυροδοτήσουν τέτοιες κρίσεις.

Τα βιώματα αυτά είναι φυσιολογικά μέχρι το παιδί να πάει στο νήπιο, εφόσον δεν είναι συχνά και δεν προκαλούν δυσλειτουργία στην καθημερινότητά του.

Τι μπορεί να κάνουν οι γονείς όταν το μικρό παιδί έχει αλλεπάλληλα συναισθηματικά ξεσπάσματα;

Είναι επόμενο οι γονείς να εγκλωβίζονται στην παγίδα μιας ατέρμονης προσπάθειας ελέγχου επάνω στις συναισθηματικές εκρήξεις του παιδιού τους, με αποτέλεσμα να γίνονται επιθετικοί, να απελπίζονται και εν τέλει να εντείνουν τις ίδιες τις κρίσεις.

Το πρώτο βήμα είναι να αποδεχθούν ότι το κλάμα και ο θυμός ενός μικρού παιδιού δεν μπορεί να ελεγχθούν τη στιγμή εκείνη και να αποφύγουν κάθε είδους τιμωρητική συμπεριφορά.

Μπορούν ωστόσο να κατευνάσουν την κρίση, αν δεν φωνάζουν, είναι ήρεμοι, δεν προσπαθούν να κάνουν διάλογο με το παιδί (άλλωστε εκείνο είναι αδύνατον να ακούσει όταν φωνάζει), δεν προσπαθούν ψυχαναγκαστικά να ελέγξουν αυτό που συμβαίνει και με ψυχραιμία θέσουν τα όριά τους και γίνουν ουδέτεροι θεατές στην κρίση του παιδιού.

Βοηθά πολύ η αγκαλιά, η επανάληψη τρυφερών λέξεων και η προστασία από αυτοτραυματισμούς.

Ας μην ξεχνάμε ότι ένα μικρό παιδί αγωνιά να προσαρμοστεί σε έναν νέο κόσμο, έξω από την ασφάλεια που είχε μέσα στη μήτρα της μητέρας του, έναν κόσμο γεμάτο πρωτόγνωρα ερεθίσματα, τα οποία πασχίζει να κατανοήσει.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια (PhD), myrsi@hol.gr

 

Πηγή: http://ygeia.tanea.gr


Πιο επικίνδυνα τα τροχαία για τους παχύσαρκους

Οι παχύσαρκοι οδηγοί κινδυνεύουν περισσότερο να χάσουν τη ζωή τους στα τροχαία ατυχήματα, με τις παχύσαρκες γυναίκες να διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο, προειδοποιούν αμερικανοί επιστήμονες.

Όπως ανακάλυψαν, οι παχύσαρκοι άνθρωποι έχουν έως 80% περισσότερες πιθανότητες θανάτου σε τροχαίο απ’ ό,τι οι οδηγοί με φυσιολογικό σωματικό βάρος.

Ο κίνδυνος αυτός, όμως, είναι διπλάσιος για τις παχύσαρκες γυναίκες, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύουν στην «Επιθεώρηση Επείγουσας Ιατρικής» (EMJ).

Η αιτία είναι ότι ο πρόσθετος μαλακός ιστός (λίπος) του παχύσαρκου σώματος εμποδίζει την ζώνη ασφαλείας να σφίξει αμέσως πάνω στα οστά της πυέλου, με συνέπεια το σώμα των παχύσαρκων οδηγών να ωθείται περισσότερο προς τα εμπρός.

Και όσο πιο παχύς είναι ο οδηγός, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος θανάτου, σε σύγκριση με τον κίνδυνο που διατρέχουν όσοι έχουν φυσιολογικό σωματικό βάρος.

Τα ευρήματα προέρχονται από την ανάλυση στοιχείων για 6.806 οδηγούς που συμμετείχαν σε 3.403 συγκρούσεις (μετωπικές ή μη). Το 18% των οδηγών ήταν παχύσαρκοι, το 33% υπέρβαροι και το 46% είχαν φυσιολογικό σωματικό βάρος.

Οι οδηγοί που είχαν Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) από 40 και πάνω, είχαν κατά 80% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν στο τροχαίο.

Ο ΔΜΣ υπολογίζεται όταν διαιρεθεί το νυν βάρος σε κιλά με το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα. Οι τιμές πάνω από το 40 σηματοδοτούν την κακοήθη (ή νοσογόνο) παχυσαρκία.

Οι εθελοντές που είχαν ΔΜΣ από 35 έως 39,9 (δηλαδή ήταν μεν παχύσαρκοι, αλλά όχι σε επίπεδο νοσογόνου παχυσαρκίας) διέτρεχαν κατά 51% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου, ενώ η αντίστοιχη αύξηση του κινδύνου σε όσους ήταν μέτρια παχύσαρκοι (είχαν ΔΜΣ από 30 έως 34,9) ήταν 21%.

Για τους άνδρες, η μεγαλύτερη αύξηση του κινδύνου (κατά 75%) σημειώθηκε σε εκείνους με τη νοσογόνο παχυσαρκία, ενώ αυξημένος κατά 19% ήταν και ο κίνδυνος θανάτου για τους λιποβαρείς, δηλαδή όσους είχαν ΔΜΣ κάτω από 19.

Για τις γυναίκες, οι πιθανότητες θανάτου σχεδόν διπλασιάζονταν από την σοβαρή παχυσαρκία και πάνω (ΔΜΣ από 35 και πάνω).

Τα δύο τρίτα των οδηγών που συμμετείχαν στα τροχαία που εξετάσθηκαν ήταν άνδρες και ο ένας στους τρεις είχε ηλικία 16 έως 24 ετών.

Ο ένας στους τρεις επίσης δεν είχε χρησιμοποιήσει σωστά τη ζώνη ασφαλείας (άλλοι είχαν απλώς περάσει τη ζώνη από το χέρι τους και άλλοι την είχαν βάλει κάτω από τη μασχάλη). Στις μισές περιπτώσεις είχαν ανοίξει οι αερόσακοι.

Ωστόσο, οι ερευνητές σημειώνουν στο άρθρο τους πως δεν παρατήρησαν «σημαντικές διακυμάνσεις (στον κίνδυνο θανάτου) με τα διάφορα είδη οχημάτων, το είδος της σύγκρουσης ή τον τρόπο χρήσης της ζώνης ασφαλείας».

Όπως εξηγεί ο επικεφαλής ερευνητής δρ Τόμας Μ. Ράις, επιδημιολόγος στο Κέντρο Έρευνας & Αγωγής Ασφαλών Μεταφορών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ, η επιδημία της παχυσαρκίας σημαίνει ότι πρέπει να επανεξεταστεί ο σχεδιασμός των οχημάτων.

«Τα ΙΧ φαίνεται πως είναι καλά σχεδιασμένα για να προστατεύουν τους επιβάτες με φυσιολογικό σωματικό βάρος, αλλά όχι και τους υπέρβαρους ή τους παχύσαρκους», είπε.

Η έρευνα των τροχαίων έδειξε ότι τα σώματα των παχύσαρκων θυμάτων είχαν μετακινηθεί βίαια προς τα εμπρός περισσότερο απ’ ό,τι εκείνα των αδύνατων οδηγών.

Στην πραγματικότητα, είχαν ανασηκωθεί από το κάθισμά τους πριν προλάβει η ζώνη ασφαλείας να ακινητοποιήσει την πύελό τους, επειδή το πρόσθετο λίπος εξ αρχής την είχε εμποδίσει να σφίξει κοντά στους γοφούς τους.

H κλεπτομανία στο παιδί

Πώς εκδηλώνεται η κλεπτομανία στο παιδί;

Η φύση και η βαρύτητα της κλεπτομανίας διαφέρει από το παιδί στον ενήλικo διότι τα παιδιά είναι εκ φύσεως λιγότερο λογικά και περισσότερο παρορμητικά.

Τα παιδιά κλέβουν για να κατακτήσουν ένα αντικείμενο, ένα σύμβολο, μια βαθύτερη ανάγκη του εαυτού. Η μοναξιά, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η πίστη ότι δεν τα αγαπάνε, η ανασφάλεια, το αίσθημα απόρριψης, η έντονη ανάγκη αποδοχής, είναι συνήθη κίνητρα της κλεπτομανίας.

Συνεπώς όταν το παιδί κλέβει, δεν κλέβει το αντικείμενο αυτό καθαυτό, αλλά το συναίσθημα που συνοδεύει την απόκτησή του.

Το παιδί που κλέβει δυσκολεύεται να αντισταθεί στις εσωτερικές του παρορμήσεις. Στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται αυτά που κλέβει, συνήθως μάλιστα πρόκειται για άχρηστα και περιττά αντικείμενα. Κυριαρχεί μέσα του μια άρρητη επιταγή που του λέει «πάρε ό,τι μπορείς κρυφά», «γέμισε το κενό γρήγορα», μια ανάγκη στην οποία στηρίζεται ο συναισθηματικός κόσμος του παιδιού.

Το παιδί που κλέβει μπορεί να είναι ψυχαναγκαστικό, να δυσκολεύεται να καταλάβει ότι η πράξη του είναι μη επιτρεπτή. Νιώθει μια αυξημένη ένταση πριν κλέψει και κατά τη διάρκεια της κλοπής η ένταση γίνεται ικανοποίηση και ευχαρίστηση.

Εχει δυσκολία να μοιράζεται τα προσωπικά του αντικείμενα, επιμονή να κρύβει τα παιχνίδια του, λέει συχνά ψέματα και εκδηλώνει έντονο και δυσανάλογο ενδιαφέρον για αντικείμενα που ανήκουν σε άλλους ή που βλέπει στα καταστήματα.

Πώς προτείνετε στους γονείς να αντιμετωπίσουν την κλεπτομανία στο παιδί τους;

Οι περισσότεροι γονείς νιώθουν μέσα τους ιδιαίτερα στιγματισμένοι όταν το παιδί τους κλέβει. Μπορεί να φοβούνται λανθασμένα ότι το παιδί τους θα εξελιχθεί σε έναν επικίνδυνο και αντικοινωνικό ενήλικο.

Εγκλωβίζονται συχνά σε δυσεπίλυτα συναισθήματα θυμού, ενοχών, απόγνωσης και αμφιθυμίας απέναντι στο παιδί τους, αποκρύπτοντας το πρόβλημα από τους δασκάλους και το υπόλοιπο περιβάλλον.

Το αποτέλεσμα είναι η χρήση αναποτελεσματικών και δυνάμει επικίνδυνων μεθόδων διαπαιδαγώγησης, όπως η τιμωρητικότητα, ο εξευτελισμός του παιδιού, το να το αποκαλούν «κλέφτη», που συντηρούν αντί να «θεραπεύουν» τη συμπεριφορά.

Ο γονιός θα πρέπει να καταλάβει ότι το παιδί που κλέβει έχει συναισθηματικά κίνητρα και ελλείψεις και θα πρέπει πρωτίστως να τα αναγνωρίσει και να τα σεβαστεί. Θα πρέπει στη συνέχεια να μάθουν στο παιδί τους να βάζει όρια στη συμπεριφορά του και να κατανοεί τόσο την ηθική διάσταση της κλοπής όπως και τις συνέπειές της.

Χρησιμοποιώντας απτή γλώσσα, είναι σημαντικό να βοηθήσουν το παιδί να μάθει την έννοια της ιδιοκτησίας και να επιστρέφει πάντα αυτό που πήρε ζητώντας συγγνώμη.

Ο καθημερινός συναισθηματικός διάλογος ανάμεσα στον γονιό και στο παιδί κρίνεται απαραίτητος όπως και η διάθεση να ενδυναμώσουν την αυτοεκτίμησή του.

Η ψυχοθεραπευτική στήριξη από παιδοψυχολόγο μπορεί να είναι ιδιαίτερα βοηθητική όταν η κλεπτομανία στο παιδί είναι διαρκής, επαναλαμβανόμενη και ανθεκτική στον χρόνο.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια (PhD), myrsi@hol.gr

 

Πηγή: http://ygeia.tanea.gr


Ιατρείο θηλασμού θα λειτουργήσει στο Νοσοκομείο Καβάλας

Ιατρείο θηλασμού θα λειτουργήσει η Μαιευτική – Γυναικολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας, παράλληλα με τα μαθήματα προετοιμασίας εγκύων που…ήδη πραγματοποιούνται στα εξωτερικά ιατρεία της κλινικής από ψυχοπροφυλάκτριες μαίες.

Το ιατρείο θηλασμού θα στελεχώσουν μαίες με εξειδίκευση και εμπειρία σε θέματα γαλουχίας σε συνεργασία με τους γυναικολόγους και τους παιδίατρους του νοσοκομείου. Το ιατρείο θηλασμού θα λειτουργεί κάθε Τρίτη και Πέμπτη 11:00 – 13:00 στα εξωτερικά ιατρεία της μαιευτικής γυναικολογικής κλινικής.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

H βία στο σχολείο, ο εκφοβισμός και πώς μπορεί να γίνει αντιληπτός;

Επιμέλεια Βικτωρία Πολύζου, συμβουλευτική ψυχοθεραπεύτρια
Ο εκφοβισμός είναι μακροχρόνια σωματική ή ψυχολογική βία που ασκείται από ένα άτομο ή ομάδα ατόμων εναντίον ενός ατόμου που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του στη συγκεκριμένη κατάσταση. Ο σωματικός εκφοβισμός μπορεί να περιλαμβάνει κλωτσιές, σπρωξίματα ή ξύλο ενώ οι πιο συνηθισμένοι τρόποι ψυχολογικού εκβιασμού είναι τα πειράγματα και ο αποκλεισμός

Θα πρέπει να διακρίνουμε τις εκφοβιστικές πράξεις από τις απλές εκφράσεις επιθετικότητας μεταξύ των μαθητών, επισημαίνοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εκφοβισμού, διότι, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω, οι εμπλεκόμενοι στην εκπαιδευτική διαδικασία, παρά τους ορισμούς των ειδικών, συχνά δυσκολεύονται να καθορίσουν ποιες συμπεριφορές είναι εκφοβιστικές. Για να χαρακτηριστεί, λοιπόν, μια επιθετική πράξη εκφοβισμός θα πρέπει να υπάρχει διαφορά δύναμης μεταξύ δράστη και θύματος, που καθιστά το θύμα αδύναμο να αμυνθεί και το τοποθετεί σε μειονεκτική θέση έναντι του δράστη. Η διαφορά δύναμης μπορεί να είναι είτε σωματική είτε ψυχολογική. Οι δράστες είναι πολύ ικανοί στο να αναγνωρίζουν τους μαθητές που δεν διαθέτουν τις δεξιότητες, τις ικανότητες ή τα προσωπικά χαρακτηριστικά για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Η διαφορά δύναμης μπορεί να αφορά από τη μεριά του δράστη ή των δραστών σε μεγαλύτερη σωματική ή αριθμητική δύναμη, περισσότερη αυτοπεποίθηση, σιγουριά, διεκδικητικότητα, μεγαλύτερη γλωσσική επιδεξιότητα, που δίνει τη δυνατότητα στο δράστη να πληγώσει ή να απειλήσει το θύμα με την επιλογή των λέξεων που κάνει ή τον τρόπο ομιλίας, ανώτερες κοινωνικές ή χειριστικές δεξιότητες (π.χ. ικανότητα να στρέψει κάποια άτομα εναντίον κάποιου ή να αποκλείσει κάποιον από μια ομάδα), υψηλότερη κοινωνική θέση και αντίστοιχη ικανότητα επιβολής. O εκφοβισμός διαφοροποιείται από άλλα είδη επιθετικότητας, όπως η αντιδραστική επιθετικότητα, η οποία προκαλείται ως αντίδραση σε κάτι ή η προμελετημένη επιθετικότητα, η οποία έχει ένα συγκεκριμένο στόχο, από το γεγονός ότι δεν υπάρχει άλλος προφανής στόχος πέρα από την απόκτηση κυριαρχίας.

Μπορούμε να διακρίνουμε δύο είδη εκφοβισμού: τον άμεσο που εκφράζεται με ευθείες σωματικές ή λεκτικές επιθέσεις προς το θύμα και τον έμμεσο, που περιλαμβάνει τη συκοφαντία, τη χειραγώγηση των φιλικών σχέσεων και τον σκόπιμο αποκλεισμό από μια ομάδα. Το cyber bullying, δηλ. ο εκφοβισμός που πραγματοποιείται μέσω ηλεκτρονικών μέσων, όπως είναι τα κινητά τηλέφωνα, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, οι δικτυακοί τόποι και τα chat rooms, αποτελεί ένα πρόσφατο και ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο. Ως «ρατσιστικός εκφοβισμός» ή «φυλετική παρενόχληση» χαρακτηρίζεται η επιθετική πράξη που κατευθύνεται προς ένα άτομο που ανήκει σε διαφορετική φυλή ή εθνικότητα, εφόσον αποδειχθεί ότι ο εκφοβισμός προέκυψε ακριβώς λόγω της διαφοράς εθνικότητας μεταξύ του δράστη και του θύματος.

Ο «σεξουαλικός εκφοβισμός» αναφέρεται στη χρήση λεκτικών εκφράσεων με σεξουαλικά υπονοούμενα. Μια άλλη μορφή εκφοβισμού λαμβάνει χώρα όταν μια ομάδα σε ένα πλαίσιο προβαίνει σε πράξεις επιβολής στα νεοφερμένα άτομα, σαν ένα είδος τελετών μύησης ή καψονιών. Σ’ αυτή την περίπτωση, οι δράστες φαίνεται να απαλλάσσονται από το αίσθημα προσωπικής ευθύνης καθώς η πρακτική του εκφοβισμού βασίζεται σε μια παράδοση.

Το ποσοστό των αγοριών που συμμετέχουν σε εκφοβιστικά περιστατικά, κυρίως άμεσου τύπου, είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό των κοριτσιών. Αγόρια και κορίτσια είναι θύματα του έμμεσου ή σχεσιακού εκφοβισμού σε παρόμοιο ποσοστό.

Στην χώρα μας περιστατικά βίας μένουν στην αφάνεια είτε γιατί θεωρείται ότι η δημοσιοποίησή τους θα στιγματίσει τους θύτες ή/και τα θύματα είτε γιατί θα μειώσει το κύρος του σχολείου. Έχει βρεθεί, επίσης, ότι συμπεριφορές του τύπου «δράση συμμοριών» βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα στη χώρα μας, ενώ πιο συχνά είναι τα περιστατικά επιθέσεων και ξυλοδαρμών μεταξύ μαθητών, με μεγαλύτερη συχνότητα στο Γυμνάσιο απ’ ό, τι στο Λύκειο. Βρέθηκε, επίσης, ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό παιδιών δεν ζητούν βοήθεια από τους εκπαιδευτικούς για προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο χώρο του σχολείου.

Έχει υποστηριχθεί ότι και το ίδιο το σχολείο ως θεσμός ασκεί βία, μέσω της χειραγώγησης, της συναίνεσης, του προσεταιρισμού και της εσωτερίκευσης των κανόνων και προτύπων συμπεριφοράς, συμμετέχοντας σ’ έναν ευρύτερο κοινωνικό έλεγχο της εκπαίδευσης.

Μπορούμε να υποψιαστούμε ότι ένα παιδί εκφοβίζεται με βάση κάποια δευτερεύοντα σημάδια θυματοποίησης:

– ένα ασυνήθιστα ήσυχο παιδί γίνεται όλο και πιο απόμακρο
– ένα παιδί, που, συνήθως, είναι συγκρατημένο, γίνεται επιθετικό (ως αποτέλεσμα της 
απογοήτευσης και της ανικανότητας να αντιμετωπίσει τη θυματοποίηση με άλλο 
τρόπο)
– πτώση της σχολικής επίδοσης χωρίς προφανή λόγο
– απροθυμία συμμετοχής σε εξωσχολικές δραστηριότητες
– ασθένεια πριν από ομαδικές δραστηριότητες
– στις ομαδικές σχολικές δραστηριότητες κανείς δεν θέλει να σχηματίσει ζευγάρι μ’ 
αυτό το παιδί
– απουσίες από το σχολείο χωρίς πειστικές εξηγήσεις
– τα προσωπικά αντικείμενα του παιδιού είναι μονίμως κατεστραμμένα ή έχουν χαθεί.

Οι συμβουλευτικές τηλεφωνικές υπηρεσίες της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.) στις οποίες απαντούν ειδικοί Ψυχικής Υγείας. Για γονείς, εκπαιδευτικούς, ειδικούς ψυχικής υγείας: 801-801-1177.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Πώς διαβάζουμε ή αφηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά

Γράφει ο Δρ. Στέλιος Πελασγός – ιστορητής, παιδαγωγός, συγγραφέας και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Αφήγησης και Τεχνών του Λόγου Κοζάνης
Το παραμύθι και η ανάγνωσή του πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού μας προγράμματος με το παιδί. Τα παραμύθια παραδοσιακά ξεκινούν με το υποσχόμενο «Μια φορά και έναν καιρό» και τελειώνουν με το αισιόδοξο «Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Ανάμεσα στα δυο υπάρχει ένα πλήθος από νοήματα, μηνύματα και οφέλη για τον μικρό αναγνώστη.

Φροντίζουμε η γλώσσα και τα νοήματα του να είναι πλούσια  και όχι «παιδικά» και απλοποιημένα.

Για την αφήγηση μιας ιστορίας στο παιδί έχουμε τις εξής εναλλακτικές επιλογές: την προφορική αφήγηση ή την μεγαλόφωνη ανάγνωση.

– Προφορική αφήγηση είναι η διήγηση παραδοσιακής, λόγιας ή αυτοσχεδιαστικής ιστορίας χωρίς την παρουσία βιβλίου ή άλλου βοηθήματος.
– Μεγαλόφωνη ανάγνωση είναι η ανάγνωση του βιβλίου, έτσι ώστε να ακούγεται, με δυνατή φωνή.

Η τέχνη της αφήγησης

Μια αφήγηση γίνεται ιδιαίτερη με την αγάπη και την τρυφερότητα του αφηγητή. Ακόμα και στην περίπτωση που το παραμύθι μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό και να προκαλεί φόβο στο παιδί, με την αγάπη και την τρυφερότητα όλα θα ξεπεραστούν και θα «ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».

Πώς διαβάζουμε ή αφηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά

– Zούμε τη χαρά, τον φόβο, την ανασφάλεια και τον ενθουσιασμό κάθε ήρωα, καλού ή κακού. Με την ταύτιση αυτή, τα ίδια συναισθήματα θα μεταδίδονται και στον ακροατή.

– Δεν χρειάζεται ούτε να κραυγάζουμε, ούτε να φοράμε περίεργα καπέλα. Οι τεχνικές είναι για όσους δεν έχουν σχέση με το κοινό τους.

– Δεν διαβάζουμε το παραμύθι για πρώτη φορά εκείνη τη στιγμή. Το έχουμε διαβάσει μόνοι μας προτού ξεκινήσουμε την αφήγηση.

– Στην περίπτωση που χρειαστεί να διαβάσουμε ένα παραμύθι από βιβλίο, φροντίζουμε έτσι ώστε η γλώσσα και τα νοήματα του να είναι πλούσια και όχι «παιδικά» και απλοποιημένα.

– Διαλέγουμε ειδικό χρόνο και τόπο. Μια γωνιά απόλυτα ήσυχη και μισοσκότεινη. Μια στιγμή της ημέρας ήρεμη. Καθιερώνουμε τον τόπο και τον χρόνο της αφήγησης ή της ανάγνωσης. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά λατρεύουν την επανάληψη.

– Μετά την αφήγηση, σιωπούμε. Μόνο στη σιωπή μπορεί να δράσει το ίδιο το παραμύθι και τα σύμβολά του, η ενίσχυση της σχέσης γονιού-παιδιού, η τρυφερότητα της αφήγησης. Κάθε άλλη ενέργεια μετατρέπει τον γονιό σε δάσκαλο και το παιδί σε μαθητή, κλονίζει τη σχέση τρυφερότητας και την εμπιστοσύνη του παιδιού και διαφθείρει τη σχέση με το κυνήγι του χρήσιμου και του αποδοτικού.

Η ώρα του παραμυθιού

Το παραμύθι και η ανάγνωσή του πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού μας προγράμματος με το παιδί. Πρέπει να υπάρχει η ώρα του παραμυθιού. Η ώρα αυτή είναι η ώρα που

μετατρέπεται σε σύμβολο κάθε καλό και κακό συμβάν της μέρας, η ώρα της αναπόλησης, της ψύχραιμης αναφοράς.

Υπάρχουν κατάλληλες ώρες για την ανάγνωση ενός παραμυθιού;

Δεν υπάρχουν κατάλληλες ώρες για την ανάγνωση του παραμυθιού. Συνήθως οι πιο κατάλληλες ώρες είναι οι απογευματινές ή οι βραδινές πριν τον ύπνο. Πριν τον ύπνο όμως, δεν μπορούμε να πούμε πολύ τρομακτικά παραμύθια (χρειάζονται οπωσδήποτε και αυτά, αλλά άλλη ώρα).

Πώς επιλέγουμε παραμύθια;

Δεν επιλέγουμε ποτέ ένα παραμύθι επειδή αρέσει σε εμάς, επειδή διαφημίζεται στην τηλεόραση ή έχει γίνει της μόδας. Η επιλογή πρέπει να γίνει από κοινού με το παιδί μας. Έτσι, όχι μόνο θα ικανοποιηθεί από το αποτέλεσμα, αλλά και θα καλλιεργηθεί η μεταξύ μας σχέση.

Υπάρχουν ακατάλληλα παραμύθια ή παιδικά βιβλία;

Ακατάλληλα μπορεί να θεωρηθούν τα παραμύθια ή τα βιβλία που δεν έχουν αίσιο τέλος. Παραμύθια που το τέλος τους δεν είναι «ευτυχισμένο», είναι ακατάλληλα για παιδιά κάτω των δώδεκα ετών. Βιβλία εμπορικά που χρησιμοποιούν την γλώσσα της τηλεόρασης και βιβλία που βαραίνουν τα παιδιά με γνώση χωρίς να τους προσφέρουν στην ουσία τίποτα, θεωρούνται επίσης ακατάλληλα.

Αρκετές φορές οι ηλικίες που αναγράφονται στο οπισθόφυλλο ενός βιβλίου δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστες για την επιλογή μας. Το καλύτερο μέρος για να αποκτήσουμε κριτήρια επιλογής είναι οι δημόσιες παιδικές βιβλιοθήκες. Από τις βιβλιοθήκες μπορούμε να μάθουμε να επιλέγουμε όταν θα πάμε στο βιβλιοπωλείο.

Ποια είναι τα οφέλη του παραμυθιού;

– Διασκέδαση: Το παιδί μαθαίνει από μικρό πώς μπορεί μέσα από την όμορφη και ευφάνταστη χρήση του λόγου να λαμβάνει απόλαυση και να διασκεδάζει.

– Άγχη και φοβίες: Μέσα από την πλοκή του παραμυθιού και συνήθως την μάχη μεταξύ καλού και κακού, το παιδί διαβεβαιώνεται πως ακόμα και οι πιο μικροί και ασήμαντοι μπορούν με βοήθεια και σωστή δράση να αντιμετωπίσουν ακόμα και τους…δράκους.

– Οδηγός ψυχικής ολοκλήρωσης: Ο ήρωας ή η ηρωίδα μέσα από περιπέτειες ή και σφάλματα, ακολουθούν τα απαραίτητα στάδια για την ψυχική ολοκλήρωση. Μέσω αυτών, οδηγείται και το παιδί με τη σειρά του στην ψυχική του ολοκλήρωση.

– Φαντασία: Το παραμύθι με τις λίγες λέξεις του και τα σύμβολα του χωρίς πολλές εικόνες και ήχους αναπτύσσουν την μυθοπλαστική και εικονοπλαστική ικανότητα των παιδιών.

– Σχέση γονέα–παιδιού: Μέσα από τα σύμβολα του παραμυθιού λέγονται πράγματα που το παιδί θα δίσταζε πιθανόν να εκφράσει. Αποδεικνύεται πως ο γονιός μπορεί να αποδεχτεί και να κατανοήσει κάθε φόβο ή ενθουσιασμό του παιδιού του.

– Αξίες: Το παιδί αρχίζει να αναπτύσσει την εμπιστοσύνη του στις ηθικές και τις κοινωνικές αξίες.

Ευχαριστούμε για την συνεργασία του το Εργαστήρι Μαιρηβή

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Το σύνδρομο των παιδιών χωρισμένων γονέων

Τί είναι το Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης; Πρόκειται για μια κατάσταση, κατά την οποία το παιδί εξαναγκάζεται να αποξενωθεί από τον… γονέα, που δεν έχει την επιμέλεια ή την γονική μέριμνα.

Αναφερόμενος στα χαρακτηριστικά του Συνδρόμου, ο πρόεδρος του Συλλόγου για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια («ΣΥ.Γ.Α.Π.Α.»), Νίκος Σπιτάλας, υπογραμμίζει ότι το παιδί δεν θέλει να μιλήσει ούτε τηλεφωνικά με τον αποξενωμένο γονέα και σε ακραίες περιπτώσεις, δεν θέλει καθόλου να τον δει διότι τον φοβάται.

«Η μέθοδος αποξένωσης εξαρτάται από το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο του γονέα-δράστη, από την ηλικία του παιδιού και από τις συνθήκες» εξηγεί.

Όπως υπογραμμίζει, «τα δικαστήρια αδυνατούν να βρουν την αλήθεια και στέλνουν το ‘μπαλάκι’ στους παιδοψυχιάτρους οι οποίοι με τη σειρά τους στον εισαγγελέα ή το δικαστή».

«Εν τω μεταξύ, ο χρόνος κυλά, το παιδί αποξενώνεται ακόμη περισσότερο και στην εφηβεία ή και ενηλικίωση, έχει ήδη αποξενωθεί τελείως και έχει αποκτήσει ανυπέρβλητα προβλήματα» τονίζει χαρακτηριστικά. Η λύση στο πρόβλημα, προσθέτει, πρέπει να προέλθει από την Πολιτεία με την αλλαγή των νόμων, με την εκπαίδευση των γονέων, των δικαστών και άλλων λειτουργών και με τη δημιουργία κοινωνικών υπηρεσιών.

«Θα πρέπει να δίδεται από κοινού επιμέλεια/γονική μέριμνα και οι δικαστικές αποφάσεις να ισχύουν ισότιμα για άνδρες και γυναίκες και να μην είναι δογματικές» προτείνει ο κ. Σπιτάλας.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

5 καλοί λόγοι να οδηγείς πιο αργά και πώς να το κάνεις

Προσπαθώ να οδηγώ πιο αργά αυτές τις μέρες. Ενώ συνήθως έτρεχα σαν τρελή (ρωτήστε τον άντρα μου), περνώντας τους πάντες και πατώντας το γκάζι στο τέρμα…
Πολλές φορές μάλιστα σάστιζα όταν οι άλλοι οδηγούσαν αργά και εμπόδιζαν εμένα να οδηγώ γρήγορα, ή μου έκοβαν το δρόμο. Η οδήγηση ήταν μια σούπερ αγχωτική εμπειρία.

Όχι πια. Αυτές τις μέρες, η οδήγηση μου είναι πολύ πιο ήρεμη σαν εμπειρία, και την ευχαριστιέμαι πολύ περισσότερο.

Κοιτάζω τους υπόλοιπους οδηγούς γύρω μου και αναρωτιέμαι αν πραγματικά χρειάζεται να πάνε τόσο γρήγορα εκεί που θέλουν, και αν τελικά θα σταματήσουν να βιάζονται όταν φτάσουν. Αναρωτιέμαι αν πραγματικά αξίζει να καις όλη αυτή τη βενζίνη και να σπάνε τα νεύρα σου και να ρισκάρεις τόσες πολλές ζωές. Κι έπειτα σκέφτομαι και άλλα πράγματα, γιατί η οδήγηση για μένα έχει γίνει ώρα περισυλλογής.

Συνιστώ ανεπιφύλακτα να οδηγείς πιο αργά – για πολλούς λόγους. Ένας από τους καλύτερους λόγους για μένα είναι ότι με κάνει πιο ευτυχισμένη.Είναι ένα πανεύκολο βήμα που μπορείς να κάνεις, αλλά κάνει τεράστια διαφορά.

Διάβαζα κάπου το παρακάτω που έγραφε κάποιος για την ταχύτητα:

Πρόσφατα απέκτησα ένα GPS navigator. Ανάμεσα στις διάφορες καταπληκτικές λειτουργίες του, έχει μια ένδειξη για την εκτιμώμενη ώρα άφιξης της διαδρομής σου… Το περίεργο της υπόθεσης: Εγώ συνήθως οδηγούσα παντού στο 130% του ορίου ταχύτητας … Σκεφτόμουν ότι έτσι ήμουν πάντα σε εγρήγορση και παράλληλα κέρδιζα χρόνο. Το navigator μου παρόλα αυτά είχε διαφορετική άποψη. Βασικά, όπου κι αν πήγαινα (και κάνω πάνω από 100 χιλιόμετρα τη μέρα) κέρδιζα μόνο 5-10 λεπτά από την εκτιμώμενη ώρα άφιξης!

Απ’ όταν το είδα αυτό, υιοθέτησα ένα νέο τρόπο οδήγησης. Δεν τρέχω.

Μου άρεσε πολύ αυτό το σχόλιο. Συχνά νομίζουμε πως κερδίζουμε χρόνο όταν οδηγούμε πιο γρήγορα, αλλά αυτός ο χρόνος δεν είναι πολύς, και δεν αξίζει την ασφάλεια και την ψυχική σου ηρεμία.

Να απλά 5 λόγοι για να οδηγείς πιο αργά:

Εξοικονομείς καύσιμα. Οι καλύτεροι τρόποι για να εξοικονομήσεις καύσιμα (πέρα από το να οδηγείς λιγότερο, ή να οδηγείς ένα αυτοκίνητο που “από τη μάνα του” ξοδεύει λιγότερη βενζίνη), είναι να αποφεύγεις να το έχεις άσκοπα στο ρελαντί, να επιταχύνεις και να επιβραδύνεις σταδιακά, και να οδηγείς πιο αργά. Με τις τιμές της βενζίνης να βρίσκονται στα ύψη πια, τη σπατάλη βενζίνης που κάνουμε όσο οδηγούμε αδικαιολόγητα γρήγορα, δεν είμαστε σε θέση να την αντέξουμε οικονομικά – λάβε το σοβαρά υπόψη.

Σώζεις ζωές. Η γρήγορη οδήγηση μπορεί να σκοτώσει – άλλους ή/και τον οδηγό. Τα τροχαία ατυχήματα είναι η κύρια αιτία θανάτου για παιδιά ηλικίας 12 – 16 ετών. Η γρήγορη οδήγηση σου δίνει λιγότερο χρόνο να αντιδράσεις σε κάτι που θα βρεθεί στο δρόμο σου, όπου ακόμα κι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Οδήγησε πιο αργά για την ασφάλεια σου, και την ασφάλεια των άλλων γύρω σου… Ακόμα περισσότερο, οδήγησε αργά όταν υπάρχουν ποδηλάτες γύρω, μηχανάκια, σχολεία, και γειτονιές με παιδιά έξω στους δρόμους.

Εξοικονομείς χρόνο? Όπως ωραία ειπώθηκε στο παραπάνω σχόλιο, ενώ νομίζεις πως γλιτώνεις χρόνο οδηγώντας πιο γρήγορα, δεν είναι πολύς τελικά ο χρόνος αυτός. Και δεν αξίζει ο λίγος χρόνος που γλιτώνεις, αν λάβεις υπόψη σου τους υπόλοιπους παράγοντες αυτής της λίστας. Ξεκίνα λίγα λεπτά νωρίτερα, και θα φτάσεις την ίδια ώρα με κάποιον που οδηγούσε πιο γρήγορα αλλά ξεκίνησε αργά. Όταν φτάσεις πάντως, θα είσαι πολύ πιο ευτυχισμένος σε σύγκριση με τον άλλο.

Σώζεις την ψυχική σου υγεία. Οι παραπάνω λόγοι είναι πολύ σημαντικοί, αλλά για μένα η πιο αξιοπρόσεκτη διαφορά είναι η απίστευτη πτώση στα επίπεδα του στρες μου όταν οδηγώ. Από εκεί που ήταν μια νευρωτική διαδικασία, η οδήγηση τώρα είναι μια ήρεμη και ευχάριστη εμπειρία. Δε με πιάνει τρέλα πια στο δρόμο, γιατί πολύ απλά δε με νοιάζει αν οι άλλοι οδηγοί πηγαίνουν αργά ή μου κόβουν το δρόμο.

Απλοποιείς τη ζωή σου. Αυτό έχει σχέση με το αμέσως προηγούμενο – ας του δώσουμε όμως μια μεγαλύτερη έκταση. Πέρα από το να κρατήσεις χαμηλά τα επίπεδα του στρες, το να οδηγείς πιο αργά μπορεί να μειώσει πολλά άλλα μπλεξίματα επίσης – τον πονοκέφαλο απ’ τα ατυχήματα και τις κλήσεις ταχύτητας, το να πηγαίνεις στο βενζινάδικο κάθε τρεις και λίγο, αλλά και όλο αυτό τον ταχύτατο ρυθμό της ζωής που επηρεάζεται από τέτοιες συνήθειες. Γιατί πρέπει να βιαζόμαστε στη ζωή μας? Χαλάρωσε τους ρυθμούς σου και απόλαυσε τη ζωή σου περισσότερο. Αν είμαστε συνέχεια σε μια βιασύνη να φτάσουμε κάπου, πότε τελικά θα φτάσουμε και θα είμαστε χαρούμενοι? Η ζωή είναι ένα ταξίδι – κάντο ευχάριστο.

Ok, αν υποθέσουμε ότι θέλεις να οδηγείς πιο αργά, να κάποιες από τις συμβουλές που λειτούργησαν καλύτερα σε μένα:

Βάζεις χαλαρωτική μουσική. Εμένα μου αρέσει πολύ η Tori Amos, αλλά ότι κι αν σε χαλαρώνει καλό είναι: Otis Redding, Aretha, Radiohead, Prince, Sade… Ότι κι αν διαλέξεις, απόλαυσε το, και χαλάρωσε.

Αγνοείς τους άλλους οδηγούς. Αυτό μάλλον ήταν πρόβλημα για μένα στο παρελθόν. Ασχολούμουν πολύ με το τι έκαναν οι άλλοι οδηγοί, και αυτό μου προκαλούσε στρες. Κάποιες φορές αυτό με έκανε να οδηγώ πιο γρήγορα για να διαολίσω άλλους οδηγούς (απαίσιο, το ξέρω). Τώρα, απλά τους αγνοώ. Εννοείται πως προσέχω να μην πέσω πάνω σε κανέναν τους, αλλά δε με απασχολεί τι κάνουν ή πόσο χαζά φέρονται.

Φεύγεις νωρίτερα. Αν τρέχεις επειδή έχεις αργήσει, κάνε συνήθεια σου να ετοιμάζεσαι νωρίς και να φεύγεις νωρίς. Έτσι δεν έχεις να ανησυχείς ότι θα είσαι καθυστερημένος, και μπορείς να ευχαριστηθείς τη βόλτα.

Κατεβάζεις ιδέες. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ το χρόνο οδήγησης για να σκεφτώ. Μου έρχονται ιδέες για posts, σκέφτομαι τη μέρα μου (είτε αυτή που έρχεται, είτε τη μέρα που πέρασε κάνοντας μια ανασκόπηση), σκέφτομαι τη ζωή μου συνολικά και το που θέλω να πάω.

Μένεις δεξιά. Αν οδηγείς πιο αργά από τους άλλους τρελούς οδηγούς εκεί έξω, είναι σοφό να μη χώνεσαι στο δρόμο τους όσο το δυνατόν, και να μένεις στη δεξιά λωρίδα. Ανεξάρτητα απ’ το ότι μπορώ πλέον να αγνοώ όσους οδηγούς νευριάζουν μαζί μου όταν οδηγώ αργά, η ευγένεια δε βλάπτει.

Απολαμβάνεις τη βόλτα. Πάνω απ’ όλα, κάνε την οδήγηση σου μια ευχάριστη εμπειρία – είτε μέσα από τη μουσική, τις σκέψεις, ή οτιδήποτε άλλο σου αρέσει να κάνεις για να ευχαριστιέσαι τη βόλτα σου, θυμήσου ότι η βόλτα έχει τόση σημασία όση και ο προορισμός.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr