Η επιθετικότητα του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια 2ο Μέρος

Η επιθετικότητα στην οικογένεια και στο σχολείο.

Επιθετικότητα και βία υπάρχουν σήμερα παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, στον αθλητισμό, στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο, στις διεθνείς σχέσεις, στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, παντού, λες και η κοινωνία και η ανθρωπότητα, φροντίζει ν΄ αποκτά τη βία που της αξίζει ή ακριβέστερα παράγει τη βία που της χρειάζεται. Η οικογένεια και το σχολείο με τον κοινωνικοποιητικό τους ρόλο αναλαμβάνουν την αποστολή όχι μόνο να μειώσουν τις επιθετικές αντιδράσεις των μελών τους, αλλά και να δώσουν στο κοινωνικό σύνολο ανθρώπους πράους, ειρηνικούς και με λιγότερη επιθετικότητα. Τούτο όμως δεν είναι καθόλου μια εύκολη υπόθεση. Στην οικογένεια και στο σχολείο το παιδί είναι αναγκασμένο ν΄ αποδεχθεί όλες τις πολιτιστικές νόρμες και αξίες της ομάδας και μάλιστα αντίθετα από τις δικές του κληρονομικές, ορμικές κι ενστικτικές αξίες και τάσεις.

Σ΄ όλα αυτά, που συνιστούν μια συγκαλυμμένη επιθετική συμπεριφορά, το παιδί αντιδρά στην αρχή ενστικτωδώς και στη συνέχεια συνειδητά και με αντι?επιθετικότητα. Η αδυναμία του ατόμου να κοινωνικοποιηθεί αλλά και της ομάδας να βοηθήσει σ΄ αυτήν τη διαδικασία, έχει ως αποτέλεσμα την αντίδρασή του, η οποία οδηγεί στην εκτροπή, την άρνηση, την εγκληματική και επιθετική συμπεριφορά.

1. Στην οικογένεια:

α. Η επιθετικότητα των γονέων προς τα παιδιά, οφείλεται σε κοινωνικο-ψυχολογικά, κοινωνικο?οικονομικά, και πολιτισμικά αίτια. Το μέγεθος της κατοικίας, οι συνθήκες διαβίωσης, η προσπάθεια εξισορρόπησης της χαμηλής κοινωνικής προέλευσης, οι περιβαλλοντικές συνθήκες, η αδυναμία των γονέων να πείσουν τα παιδιά ν΄ αναγνωρίσουν και να ενστερνιστούν τις παραδοσιακές αξίες, η ταύτιση των παιδιών με σύγχρονα πρότυπα, το δικαίωμα της μητέρας για εργασία κι ελευθερία, είναι λόγοι που δημιουργούν επιθετική συμπεριφορά.

β. Η επιθετική συμπεριφορά των γονιών, η συνεχής κηδεμόνευση κι εξάρτηση, η ενοχλητική ανάμειξη στην προσωπική ζωή των παιδιών, η διεκδίκηση από μέρους των παιδιών των δικαιωμάτων τους, η διαφορά κοσμοθεωριακών αντιλήψεων, η διαφορά ηλικίας,

δημιουργούν ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς ένα κενό διαπροσωπικής, πολιτισμικής και ιδεολογικής επικοινωνίας με αποτέλεσμα την επιθετικότητα και τη σύγκρουση.

γ. Αλλά και μεταξύ των συζύγων υπάρχει αμφίδρομη επιθετικότητα. Η γυναίκα πολύ συχνά είναι θύτης και θύμα. Η ανδρική επιθετικότητα εδράζεται συνήθως σε κοινωνικά, οικονομικά, εργασιακά, συζυγικά, οικογενειακά προβλήματα, σε πολιτισμικές, ιδεολογικές και κοσμοθεωρικές διαφορές, σε αμφισβήτηση και απειλή του ανδρικού ρόλου. Η άσκηση ακόμη συζυγικής εξουσίας στα πρότυπα της πατριαρχικής ή και της μητριαρχικής δομικής βίας οικογένειας και κοινωνίας, τα φεμινιστικά κινήματα και η χειραφέτηση της γυναίκας, συμβάλλουν στη δημιουργία αντι?επιθετικότητας, όπως επίσης το βάρος του τρίπτυχου της γυναικείας απασχόλησης (μητρότητα ? νοικοκυριό ? εξωοικιακή εργασία), η ισχυρή προσωπικότητα της συζύγου και η παρουσία του «πατέρα – φάντασμα» γεννούν λεκτική και σωματική επιθετικότητα.

δ. Πολύ συχνά επίσης ανάμεσα στ΄ αδέλφια δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα επιθετικότητας.

Η σύνθεση και το μέγεθος της οικογένειας, οι διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των συζύγων και με τα παιδιά τους, η κοινωνικο ?οικονομική κατάσταση και προέλευση, η γέννηση ενός παιδιού, ο ανταγωνισμός για τη συμπάθεια και προτίμηση των γονιών, η ανάληψη του ρόλου του πατέρα και της μητέρας από τα μεγαλύτερα, ο συνδυασμός αυταρχικής αγωγής και διαπροσωπικών διενέξεων ανάμεσα στα παιδιά, είναι αιτίες δημιουργίας επιθετικότητας τόσο των μεγαλύτερων αδερφών όσο και των γονέων σε βάρος των μικρότερων παιδιών.

2. Στο σχολείο:

α. Η διάψευση των προσδοκιών του δασκάλου για τους μαθητές του, οι δυσκολίες της μαθησιακής διαδικασίας, η αμφισβήτηση του ρόλου του από ορισμένα παιδιά και η αυταρχική αγωγή, του εκπαιδευτικού, πολύ συχνά δημιουργούν ή ενισχύουν την επιθετικότητα του προς τους μαθητές του.

β. Αλλά και η επιθετικότητα των μαθητών προς το δάσκαλό τους έχει τις ρίζες της στην εξουσία του δασκάλου, στην αδυναμία ή και στην άρνηση του μαθητή να πειθαρχήσει και να αποδεχθεί τη σχολική κουλτούρα, στην αγνόηση της προσωπικότητας του παιδιού κατά την αξιολόγηση, στην απονομή στερεοτύπων και ετικετών, στη διάψευση των προσδοκιών των παιδιών για το δάσκαλό τους και στην ίδια την επιθετικότητα του εκπαιδευτικού. Ιδιαίτερη προσοχή οφείλουμε να δώσουμε ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί στη σημασία της λεκτικής επιθετικότητας, η οποία είναι καταστρεπτική για την ανάπτυξη της προσωπικότητας, όταν έχουμε ως παραλήπτη τα μικρά παιδιά, που όχι μόνο δεν μπορούν να κρίνουν, αλλά και να αντισταθούν στην κρίση /κατηγορία που τα εντάσσουν γονείς, εκπαιδευτικοί ή άλλοι ενήλικοι.

γ. Η μίμηση εξάλλου γονεϊκών και διδασκαλικών προτύπων, ο ανταγωνισμός, ο στιγματισμός και η περιθωριοποίηση, όπως επίσης και η κατηγοριοποίηση είναι σημαντικές αιτίες για τη δημιουργία αμφίδρομης επιθετικής συμπεριφοράς στο σχολείο ανάμεσα στα ίδια τα παιδιά.

Πότε χαρακτηρίζουμε ένα παιδί επιθετικό;

Για καταλήξουμε να χαρακτηρίσουμε ένα παιδί ως επιθετικό, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε τα εξής στοιχεία.

α. Τη διάρκεια της επιθετικής συμπεριφοράς του παιδιού, δηλαδή αν είναι μια συμπεριφορά που κρατά καιρό, βδομάδες, χρόνια, αν εμφανίζεται σε τακτά διαστήματα ή είναι ένα τελείως παροδικό φαινόμενο.

β.Την ηλικία και το φύλο του παιδιού: Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η «επιθετικότητα» του παιδιού κορυφώνεται, ως προς τη συχνότητα, στα δύο του χρόνια και από τα τρία ή τέσσερα χρόνια μειώνεται βαθμιαία, καθώς το παιδί κοινωνικοποιείται και συνειδητοποιεί πως πρέπει να φερθεί, για να είναι αποδεκτό από το κοινωνικό σύνολο. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει ότι τα παιδιά σχολικής ηλικίας ή οι έφηβοι δεν εμφανίζουν καθόλου επιθετική συμπεριφορά. Αντίθετα, στο ομαδικό παιχνίδι, όπου εμπλέκονται τα παιδιά του σχολείου ή στις σύνθετες κοινωνικές σχέσεις που δημιουργούν, μπορεί να προκληθούν πιο πολλές εντάσεις και ξεσπάσματα. Στα μεγάλα παιδιά, όμως, αυτά μεταφράζονται περισσότερο σε ύβρεις, σχόλια ή πειράγματα και λιγότερο σε δαγκωματιές ή κλοτσιές, που θα χρησιμοποιούσαν τα νήπια. Όσον αφορά τον παράγοντα «φύλο», οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι στα αγόρια η επιθετική συμπεριφορά είναι συχνότερη απ? ότι στα κορίτσια. Αυτό ίσως οφείλεται σε μια (ανδρογόνο) ορμόνη των αγοριών. Κυρίως, όμως, αντανακλά τα κοινωνικά πρότυπα και ρόλους που θέλουν να περάσουν οι γονείς στα παιδιά τους, σύμφωνα με τα οποία τα κορίτσια πρέπει να είναι υπάκουα και ήσυχα, ενώ τα αγόρια ζωηρά και φασαριόζικα.

γ. Το βαθμό εχθρότητας, μίσους και εκδίκησης προς τους άλλους, που μπορεί να έχουν μέσα τους οι επιθετικές ενέργειες του παιδιού. Αν αυτές οι ενέργειες τους συνοδεύονται από τέτοια συναισθήματα, τα οποία εκδηλώνει μάλιστα φανερά το ίδιο, τότε το γεγονός πρέπει να μας ανησυχήσει.

δ. Τη δύναμη που έχει το παιδί να ελέγξει τον εαυτό του και να σταματήσει να προκαλεί πόνο στους άλλους, νιώθοντας πως κινδυνεύει η ασφάλεια τους. Επομένως η προβληματική επιθετική συμπεριφορά ενός παιδιού είναι αυτή που διαρκεί πολύ καιρό (μήνες, χρόνια), περιέχει τα στοιχεία της παράλογης εχθρότητας του μίσους και της εκδίκησης ή της σκληρότητας απέναντι στους άλλους ανθρώπους (ή τα ζώα) και δεν ελέγχεται εύκολα από το παιδί, σε σημείο που δεν μπορεί να σταματήσει να προκαλεί πόνο στους γύρω του, καθώς και στον εαυτό του, καμιά φορά.

Παρακάτω θα δούμε μερικές μορφές επιθετικής ή εκρηκτικής συμπεριφοράς των παιδιών, που έχουν παρατηρηθεί στον οικογενειακό και σχολικό χώρο. Όπως θα συνειδητοποιήσουμε, δεν είναι όλες παθολογικές περιπτώσεις. Γι? αυτό δε χρειάζεται να ανησυχούμε ιδιαίτερα, αν τις έχουμε παρατηρήσει αρκετές φορές και στα δικά μας παιδιά.

1. Οι εκρήξεις θυμού/οργής: τα παιδιά σε τέτοιου είδους εκρήξεις βρίζουν, στριγκλίζουν, κοκαλώνουν ή κρατούν την αναπνοή τους, χτυπάνε το κεφάλι ή τα πόδια τους στο πάτωμα. Ωστόσο, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η επιθετική αυτή συμπεριφορά δεν αποτελεί σοβαρή παθολογική περίπτωση. Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως τα παιδιά, σ? αυτές τις περιπτώσεις, διακατέχονται από αισθήματα αγάπης και συμπάθειας για τους συμμαθητές, το δάσκαλο ή τους γονείς. Προκειμένου λοιπόν, να μην τους βλάψουν, εκτοξεύουν την πυροδοτημένη ? από κάποια απογοήτευση ή ματαίωση ? επιθετικότητα τους στον ίδιο τους τον εαυτό.

2. Ενέργειες μίσους και εχθρότητας: πρόκειται για μορφές επιθετικής συμπεριφοράς που, αντίθετα με την προηγούμενη περίπτωση, αποτελούν ένδειξη παθολογικής συμπεριφοράς των παιδιών. Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην απλή επιθετική συμπεριφορά και την προβληματική είναι η έννοια του μίσους και της εκδίκησης, που τρέφει ο «θύτης» για τους γύρω του. Κάτω από αυτό το πρίσμα, πράξεις, όπως ξυλοδαρμοί και σωματικές βλάβες σε ζώα ή ανθρώπους, αποτελούν παθολογικές μορφές παιδικής επιθετικότητας. Ο μαθητής που χαίρεται να προκαλεί πόνο και δυστυχία στους συμμαθητές του ,που τυραννά τα ζώα, που ταλαιπωρεί το δάσκαλο με συνεχείς και αναίτιες εκδηλώσεις επιθετικής ή εκρηκτικής συμπεριφοράς, «βασανίζεται» από κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα. Κινητήριος μοχλός των πράξεων του είναι το μίσος, το πάθος για εκδίκηση ή η έμμονη ιδέα του ότι περιβάλλεται από «εχθρούς», από άτομα που θέλουν το κακό του.

3. Τα χτυπήματα, οι αγκωνιές, οι γροθιές, τα δαγκώματα, οι κλοτσιές, οι τρικλοποδιές, το φτύσιμο ή το σπάσιμο αντικειμένων είναι ενέργειες φυσικής επιθετικότητας. Οι ύβρεις, τα πειράγματα, οι προσβολές(«βλάκα», «βλήτο»), οι αισχρολογίες και οι χλευασμοί είναι εκδηλώσεις λεκτικής επιθετικότητας των παιδιών. Αν δεν γίνονται για μεγάλα διαστήματα και δεν περιέχουν την έννοια του μίσους, δεν αποτελούν ιδιαίτερα ανησυχητικές καταστάσεις.

Πηγή:www.specialeducation.gr/modules.php

troxaia atiximata

Η επιθετικότητα του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια 1ο Μέρος

Η επιθετικότητα και η βία ως εκδηλώσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς διαχρονικά, αποτελούν πολύ συχνό και πολυσήμαντο κοινωνικό φαινόμενο.

– Η επιθετικότητα και η αντιδραστική συμπεριφορά αποτελούν το 1/3 των προβλημάτων συμπεριφοράς που αντιμετωπίζουν σήμερα οι ψυχολόγοι και οι παιδαγωγοί. Η επιθετικότητα αναφέρεται πάντα σε συμπεριφορές που έχουν ως στόχο να βλάψουν τον άλλο. Αν δεν υπάρχει αυτή η πρόθεση, όση ζημιά κι αν προκαλεί μια συμπεριφορά, δεν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε ως επιθετική.

– Ως επιστημονικοί όροι στις διάφορες γλώσσες έχουν πολύ διαφορετική σημασία.

– Οι περισσότεροι σήμερα επιστήμονες (κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, παιδαγωγοί) αποδέχονται ότι η επιθετικότητα αποτελεί ένα πολύ ευρύ φάσμα επιθετικών τρόπων συμπεριφοράς καταστρεπτικού χαρακτήρα, που εκδηλώνονται με λόγια ή με πράξεις ή ακόμη και με τη σιωπή και κατευθύνονται συνειδητά ή ασυνείδητα εναντίον διαφόρων αντικειμένων δηλ. ανθρώπων, ζώων, πραγμάτων ή ακόμη και εναντίον του ίδιου του ατόμου. Έχουν δε σημείο αναφοράς τους τον κοινωνικό χώρο, αποτελούν επομένως, κοινωνιολογικά, κοινωνικές πράξεις.

– Πιο συγκεκριμένα τα παιδιά που χαρακτηρίζονται από επιθετικότητα είναι συνήθως ανυπάκουα, αρνητικά, δείχνουν απάθεια και παρουσιάζουν αντιδραστική και προκλητική συμπεριφορά προς τα μέλη της οικογένειας τους, το διδακτικό προσωπικό του σχολείου και γενικά προς τα άτομα που κατέχουν εξουσία.

– Η αντιδραστική και επιθετική συμπεριφορά των παιδιών δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις τους με την οικογένεια, τους συνομήλικους και το σχολείο. Δημιουργεί όμως προβλήματα και στα ίδια τα παιδιά γιατί δεν τους δίνει τη δυνατότητα να μάθουν κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές οι οποίες θα αποτελέσουν αργότερα τη βάση για την ομαλή ένταξη τους στο κοινωνικό σύνολο.

– Δυστυχώς πολλά από τα παιδιά αυτά συνεχίζουν να παρουσιάζουν επιθετική συμπεριφορά και βία και ως ενήλικες. Μάλιστα σε έρευνες που έχουν γίνει στην Αμερική έχει βρεθεί ότι ένα ποσοστό νέων με εγκληματικές τάσεις είχαν εμφανίσει επιθετική συμπεριφορά στην παιδική τους ηλικία, και δεν έγινε αποδοχή του προβλήματος από τους γονείς, ώστε να αντιμετωπισθεί με την πρώιμη και έγκαιρη παρέμβαση των ειδικών

– Τοιουτοτρόπως φαίνεται πως ανάμεσα στην επιθετικότητα και στη βία δεν υπάρχει σημαντική σημασιολογική διαφορά. Είναι δηλαδή έννοιες συνώνυμες ή και ταυτόσημες στη χρήση τους.

– Η βία είναι δηλαδή μια «φυσική επιθετικότητα» που κατευθύνεται εναντίον προσώπων ή και πραγμάτων και προϋποθέτει μια κατάσταση στην οποία συμμετέχουν δύο τουλάχιστον μέρη.

– Διακρίνεται σε προσωπική και δομική- κοινωνική βία (εκμετάλλευση, αδικία και ανισότητα).

– Η επιθετικότητα είναι βασικό πρόβλημα της Ψυχολογίας και η αντιμετώπισή της έχει άμεσες επιπτώσεις στην Παιδαγωγική Ψυχολογία και γενικότερα στην Αγωγή του Ατόμου και στην Κοινωνική Αγωγή.

– Στη Σχολική Παιδαγωγική υπάρχουν δύο είδη διαταραχών: της μάθησης και της συμπεριφοράς που αποτελούν κορυφαία προβλήματα και εμφανίζονται συχνά μαζί σε ένα παιδί και μάλιστα πολύ συχνά η μια προϋποθέτει την άλλη. υπάρχει δηλαδή ανάμεσά τους μια σοβαρή αλληλεπίδραση και αλληλεξάρτηση.

Οι εκπαιδευτικοί, παγκόσμια, ενδιαφέρονται προπάντων για εκείνες τις διαταραχές που επιδρούν άμεσα στην κοινωνική συμπεριφορά ή επιδεινώνουν φανερά τη μάθηση. Και ως τέτοιου είδους διαταραχές θεωρούνται η επιθετικότητα, η υπερκινητικότητα, οι γλωσσικές διαταραχές και οι διάφορες φοβίες.

Τίθεται το ερώτημα:

Είναι η επιθετικότητα εγγενής ή επίκτητη;

Ένα από τα μεγάλα ερωτηματικά που έχουν κατά καιρούς απασχολήσει την Ψυχολογία είναι το κατά πόσο η επιθετικότητα είναι εγγενής ή είναι μια συμπεριφορά που μαθαίνεται. Οπαδοί της πρώτης άποψης είναι ο Freud (Ψυχανάλυση) και ο Lorentz (Ηθολογία), και στο αντίθετο στρατόπεδο βρίσκονται (για μια ακόμη φορά) οι οπαδοί του συμπεριφορισμού και της κοινωνικής μάθησης, όπως ο Walters και Bandura.

1. Η Επιθετικότητα ως εγγενής αντίδραση

Οι οπαδοί αυτής της άποψης υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος, όπως όλα τα ζωικά είδη, είναι «προικισμένος» με επιθετικό ένστικτο που στοχεύει στην προστασία και την ασφάλεια του. Ο Freud από την πλευρά του, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την μανία αλληλοεξόντωσης που έδειξαν οι άνθρωποι κατά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο, τροποποίησε την αρχική του θεωρία και υποστήριξε ότι εκτός τη libido, την ορμή της ηδονής, οι πράξεις του ανθρώπου κατευθύνονται και από την ορμή για τη ζωή και για τη διαιώνιση του είδους και στον αντίποδα της υπάρχει η ορμή που μας σπρώχνει προς το θάνατο και την καταστροφή, όχι μόνο των άλλων, αλλά και τη δική μας.

2. Η Επιθετικότητα ως αποτέλεσμα ενίσχυσης και μίμησης προτύπων

Εφόσον υπάρχουν περιπτώσεις κοινωνιών στις οποίες η επιθετικότητα είναι ανύπαρκτη, όπως στους Arapesh, τότε έχουμε σοβαρούς λόγους να αμφισβητούμε το κατά πόσο είναι έμφυτη. Ένας από τους κύριους υποστηρικτές αυτής της άποψης είναι ο Walters, που ισχυρίστηκε ότι το άτομο συχνά συμπεριφέρεται επιθετικά γιατί έχει μάθει ότι με αυτό τον τρόπο θα εξασφαλίσει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

3. Και μια άλλη άποψη: Η Επιθετικότητα ως αποτέλεσμα ματαίωσης

Η άποψη αυτή συγγενεύει με την παραπάνω άποψη, μια και θεωρεί ότι η επιθετικότητα δεν είναι εγγενής, αλλά προκαλείται από το περιβάλλον. Οι υποστηρικτές της ? κυρίως ο Dollard ? διατύπωσαν την άποψη ότι η επιθετικότητα εκδηλώνεται όταν το άτομο νοιώσει ματαίωση, δηλαδή την ψυχική ένταση που προκαλείται όταν παρεμποδίζεται κάποια ενέργεια του, ή όταν κάποιες επιθυμίες του μένουν ανεκπλήρωτες. Ο Dollard πίστευε ότι αυτά τα δύο επιθετικότητα και ματαίωση συνδέονται πάντα μεταξύ τους, δηλαδή η ματαίωση προκαλεί πάντα επιθετικότητα και η επιθετικότητα ακολουθεί πάντα μετά από μια ματαίωση.

Όμως η άποψη αυτή είναι μάλλον υπερβολική, αν σκεφθούμε ότι α) Δεν αντιδρούν όλα τα άτομα με την ίδια ένταση στις ματαιώσεις που υφίστανται. ¶λλα άτομα γίνονται «έξω φρενών» με το παραμικρό, κι άλλα ανέχονται με υπομονή τα πάνδεινα και ότι β) η ματαίωση μπορεί να οδηγήσει και σε άλλου είδους συμπεριφορές εκτός από επιθετικότητα, όπως σε παλινδρόμηση, σε ανώριμες μορφές συμπεριφοράς, ή σε συμπεριφορές που δεν τιμωρούνται όπως το συμβολικό παιχνίδι ή η ονειροπόληση.

Σύμφωνα με άλλους επιστήμονες, η επιθετική συμπεριφορά είναι έμφυτη στον άνθρωπο από τη στιγμή που γεννιέται. Αυτή η έμφυτη μαχητικότητα είναι ένα κληροδοτημένο ένστικτο ? υποστηρίζουν οι ερευνητές, στηριζόμενοι στη μελέτη και τα ερευνητικά τους πορίσματα ? σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Και αυτήν την ερμηνευτική άποψη για την επιθετικότητα δεν πρέπει να την αγνοήσουμε.

Είναι φυσικό, άλλωστε, αφού αποτελούμαστε από σάρκα και αίμα, ένα μέρος της «ενεργητικότητας μας» μας να οφείλεται σε βιολογικούς παράγοντες του σώματος μας, σε ορμόνες και σε εγκεφαλικούς ή ψυχολογικούς μηχανισμούς, που μας οδηγούν κάτω από ορισμένες συνθήκες (πίεση, φόβο, ένταση, δυστυχία)σε κάποιες εκρήξεις. Κάτι τέτοιο ισχύει, ενδεχομένως, περισσότερο για τα μικρά παιδιά, τα οποία, όταν ζουν κάτω από παρόμοιες συνθήκες πίεσης ή φόβου, δεν έχουν εύκολα διαθέσιμες τις ικανότητες να αντιδράσουν ψύχραιμα και ήρεμα.

Ωστόσο, επειδή όλοι – ανεξάρτητα από την κληρονομιά που κουβαλάμε ή το χαρακτήρα μας ? ζούμε σ? ένα κόσμο με πολιτισμό και εξωτερικές επιδράσεις, η συμπεριφορά που έχουμε, επηρεάζεται κυρίως από τις συνθήκες της ζωής μας.Έτσι και η «επιθετική συμπεριφορά των παιδιών μας, όταν εμφανίζεται, δεν είναι τόσο ενστικτώδης, τυχαία ή ανακλαστική. Είναι μια αντίδραση που πηγάζει από κάποια σοβαρή εξωτερική (περιβαλλοντική) αιτία ή είναι μια μαθημένη κατάσταση.

Τι εννοούμε με αυτό: Τα παιδιά μαθαίνουν να φέρονται επιθετικά από εμάς τους ίδιους τους γονείς(ή άλλους ενήλικους), παρατηρώντας μας και αντιγράφοντας τη συμπεριφορά μας. Μ? άλλα λόγια, υπάρχουν παράγοντες που εξωθούν ή βοηθούν να εκδηλωθεί η επιθετικότητα τους, αν συντρέχουν και κάποιοι άλλοι λόγοι απ? αυτούς που αναφέραμε (χαμένα όνειρα, παρεμποδίσεις, απαγορεύσεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες).

Τι κρύβεται πίσω από την επιθετικότητα

Πρόκειται για πράξη και σχετίζεται με σκέψεις, σωματικές αλλαγές και στρες. Η καταστροφική συμπεριφορά είναι επιθετικότητα. Η ειρωνεία, η αδιαφορία είναι είδος κρυφής επιθετικότητας.

Μια μορφή επιθετικότητας είναι η παθητική η οποία περιλαμβάνει όλες τις μορφές επιθετικότητας, αλλά χωρίς ενεργητικό τρόπο π.χ. βλέπουμε παιδιά να πέφτουν κάτω, να μη κτυπούν κανένα. Ξαφνικά κυλιούνται στο πάτωμα την ώρα του μαθήματος, ξαπλώνουν στα θρανία πάνω κ.λ.π. Το συναίσθημα που κρύβεται πίσω από την επιθετικότητα είναι ο θυμός. Ο θυμός είναι δευτερογενές συναίσθημα δηλ. κάποια άλλα συναισθήματα τον έχουν προκαλέσει. Αυτά συνήθως είναι ο φόβος και η απογοήτευση. Φόβος για αποτυχία, φόβος ότι δεν τον αποδέχονται όπως είναι. Φόβος ότι δεν αξίζει, φόβος ότι δεν θα τα καταφέρνει.

Το αποτέλεσμα; Χαμηλή αυτοεκτίμηση, συναισθήματα αναξιότητας οπότε τι κάνει; Αποσύρεται, κάθεται σε μια γωνιά και ορισμένες ώρες δεν ενοχλεί κανένα. Δε συμμετέχει στο μάθημα, γιατί φοβάται ότι θα κάνει λάθος. Κλείνεται στον εαυτό του, δεν επικοινωνεί με κανένα. Τα υπόλοιπα παιδιά βλέποντας τέτοια συμπεριφορά αποφεύγουν να το κάνουν παρέα. Το παιδί βλέποντας ότι δεν το κάνουν παρέα οι συμμαθητές του επιβεβαιώνει την αρχική του πεποίθηση ότι δεν αξίζει. Λέει με τη μορφή εσωτερικού διαλόγου «Δε με κάνουν παρέα οι συμμαθητές ή οι συμμαθήτριες μου γιατί δεν αξίζω». Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, ο κύκλος της αποτυχίας, της αναξιότητας που δυστυχώς επεκτείνεται πέρα από το σχολείο.

Αίτια έκφρασης επιθετικότητας στο παιδί

1. Ένας τρόπος με τον οποίο γίνονται επιθετικά τα παιδιά είναι η μίμηση. Έτσι οικογένειες που είναι γενικά επιθετικές, έχουν παιδί που είναι κι αυτό επιθετικό.

2. Συμπεριφορά γονέα απέναντι στο παιδί. Οι υπερβολικά αυστηροί γονείς οι οποίοι τιμωρούν συχνά το παιδί ανάλογα με τη δική τους συναισθηματική κατάσταση και δεν αφήνουν περιθώρια συναισθηματικής αντίδρασης και έκφρασης από μέρους του παιδιού.

Αλλά και το αντίθετο του αυστηρού γονέα, οι υπερβολικά παραχωρητικοί γονείς που δεν θέτουν όρια στη συμπεριφορά του παιδιού.

Οι αδιάφοροι γονείς που αγνοούν τελείως ή και απορρίπτουν το παιδί.

3. Κακοποίηση – Παραμέληση των γονέων απέναντι στο παιδί.

Όταν λέμε κακοποίηση, παραμέληση περιλαμβάνει:
α)σωματική κακοποίηση (ξυλοδαρμοί κ.λ.π.)
β)σεξουαλική κακοποίηση
γ)αποστέρηση τροφής
δ)προμελετημένη δηλητηρίαση
ε)παραμέληση ιατρικής φροντίδας
στ)παραμέληση ασφάλειας
ζ)συναισθηματική παραμέληση
η)άλλες μορφές παραμέλησης.

4.Αγχος στην οικογένεια (έντονα οικονομικά προβλήματα, διαταραγμένες σχέσεις γονέων κ.λ.π.).

Τα παιδιά αυτά γίνονται επιθετικά και μέσω του μηχανισμού άμυνας που ονομάζεται «ταύτιση με τον επιτιθέμενο» Το παιδί δηλ. φοβάται αυτόν που επιτίθεται και να αποφύγει το φόβο αυτό, εσωτερικεύει το πρότυπο του επιτιθέμενου και κάνει το ίδιο. Σ΄ αυτό το σημείο καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι η στάση ? συμπεριφορά του δασκάλου απέναντι στους μαθητές. Το παιδί που αντιδρά επιθετικά, χτυπώντας τους άλλους, ενοχλώντας τους άλλους, προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί μας, κάτι θέλει να μας πει μ΄ αυτή τη συμπεριφορά. Θέλει να το ακούσουμε, να συζητήσουμε μαζί του και εμείς πολλές φορές όταν βλέπουμε μια τέτοια συμπεριφορά, είτε αρχίζουμε τις απειλές, είτε αδιαφορούμε είτε θυμώνουμε κι εμείς ?έτσι διαιωνίζουμε τον κύκλο αυτό, άθελα μας, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Γινόμαστε κι εμείς επιθετικοί. Μερικές φορές το ρωτάμε γιατί συμπεριφέρεται έτσι?κι αυτό είτε δεν ξέρει να απαντήσει, είτε μας λέει ότι ο άλλος συμπεριφέρθηκε έτσι. Έρευνες που έχουν γίνει αποδεικνύουν ότι τα παιδιά με χαμηλό βαθμό αποδοχής και με υψηλή επιθετικότητα εμφανίζουν προβλήματα στη μετέπειτα ζωή τους και συνήθως εγκαταλείπουν το σχολείο. Τα παιδιά αυτά δεν έχουν διδαχθεί ή αν θέλετε δεν έχουν εξασκηθεί σε κοινωνικές δεξιότητες ώστε να μπορέσουν να επικοινωνήσουν με τους άλλους, να γίνουν αποδεκτά.

Πηγή:www.specialeducation.gr/modules.php

troxaia atiximata

ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ

Τα παιδιά είναι από τη φύση τους περίεργα. Το να βάζουν μάλιστα αντικείμενα στο στόμα τους αποτελεί ένα φυσιολογικό στάδιο της ανάπτυξης τους. Οι δηλητηριάσεις συμβαίνουν συχνότερα στα παιδιά σε σχέση με τους ενήλικες και μάλιστα είναι πολύ συχνές στις ηλικίες 1-3 χρόνων. Το 90% των δηλητηριάσεων συμβαίνουν σε παιδιά κάτω των 5 χρόνων. Η κουζίνα αποτελεί το πιο συχνό μέρος όπου γίνονται οι δηλητηριάσεις γιατί σε αυτή φυλάμε τα περισσότερα προϊόντα με τα οποία γίνονται οι δηλητηριάσεις. Τα αίτια των δηλητηριάσεων είναι στις μισές περιπτώσεις φάρμακα (παυσίπονα, αντιβιοτικά, αντισυλληπτικά χάπια κτλ), στο ένα τέταρτο είδη οικιακής χρήσης (σκόνες πλυσίματος, πετρελαιοειδή, εντομοκτόνα κτλ) και στις υπόλοιπες περιπτώσεις είναι καλλυντικά, φυτοφάρμακα κτλ. Δυστυχώς οι περισσότερες δηλητηριάσεις συμβαίνουν, παρά την παρουσία κάποιου ενήλικα κοντά στο παιδί (δυστυχώς δεν έχουμε μάτια πίσω από το κεφάλι!!). Επίσης οι δηλητηριάσεις είναι πιο συχνές όταν η οικογένεια περνά κάποιο άγχος (θάνατος, διαζύγιο) ή μετακομίζει ή ανακαινίζει το σπίτι.

Πώς μπορείτε να προλάβετε τις δηλητηριάσεις.

Το καλύτερο αντίδοτο στις δηλητηριάσεις είναι η πρόληψη. Είναι χρήσιμο να έχετε στο μυαλό σας τους ακόλουθους κανόνες:

· Να έχετε πάντα στο σπίτι σιρόπι ιπεκακουάνας. Το σιρόπι τούτο προκαλεί εμετό και έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθεί μετά από τη δηλητηρίαση για να αποβληθεί όσο περισσότερο δηλητήριο γίνεται και να μην απορροφηθεί από τον οργανισμό. ΠΡΟΣΟΧΗ μην το χορηγήσετε αν δεν ενημερώσετε πρώτα το γιατρό σας ή το κέντρο δηλητηριάσεων, γιατί υπάρχουν δηλητηριάσεις στις οποίες αντενδείκνυται ο εμετός.
· Να μεριμνάτε έτσι ώστε όλα τα φάρμακα που παίρνετε να έχουν το πώμα ασφαλείας. Μην επαναπαύεστε όμως και να αφήνετε τα φάρμακα σε μέρος που να τα φτάνουν τα παιδιά, γιατί δυστυχώς μερικά παιδιά έχουν τον τρόπο να τα ανοίξουν (ακόμα και δαγκώνοντας σιγά-σιγά το πώμα). Μην ανοίγετε τα φάρμακα μπροστά στα παιδιά. Σύντομα θα μάθουν τον τρόπο που ανοίγουν.
· Μη βάζετε χημικά σε μπουκάλια που προηγουμένως περιείχαν είδη διατροφής. Για παράδειγμα, αν βάλετε αποσταγμένο νερό ή νέφτι σε μια μπουκάλα που προηγουμένως είχε χυμό το παιδί πολύ εύκολα θα δοκιμάσει το περιεχόμενο της μπουκάλας αυτής, αν πέσει στα χέρια του.
· Όταν χρησιμοποιείται ένα χημικό να το έχετε δίπλα σας. Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή να σας διαφύγει την προσοχή και να το πάρει το παιδί.
· Να έχετε όλα τα φάρμακα κλειδωμένα σε ειδικό ντουλάπι. Μη νομίζετε ότι το παιδί σας δεν μπορεί να σκαρφαλώσει και να πάρει τα φάρμακα από ντουλάπια που βρίσκονται ψηλά. Πετάτε όλα τα ληγμένα φάρμακα. Δεν είναι πια χρήσιμα και μόνο κακό μπορεί να δημιουργήσουν.
· Να φυλάτε τα καλλυντικά σας σε όσο το δυνατό ασφαλέστερο μέρος.
· Τα είδη καθαρισμού να φυλάγονται σε σημείο που να μην μπορεί το παιδί να τα πάρει.
· Όταν το παιδί σας επισκέπτεται άλλο σπίτι και ειδικά το σπίτι της γιαγιάς χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Οι ηλικιωμένοι σχεδόν πάντα έχουν φάρμακα και τα σπίτια των φίλων σας δεν σημαίνει ότι είναι “ασφαλή”, ακόμα αν έχουν και αυτοί παιδιά.
· Μην τοποθετείτε στερεά εντομοκτόνα στο σπίτι αλλά ούτε και έξω από αυτό.
· Να έχετε πάνω στο τηλέφωνο σας τον αριθμό τηλεφώνου του κέντρου δηλητηριάσεων και του γιατρού σας. Σε περίπτωση δηλητηριάσεως να παίρνετε αμέσως ένα από τους δυο.

Δηλητηριάσεις όμως συμβαίνουν και “στις καλύτερες των οικογενειών”!!

Τι θα κάνετε σε περίπτωση δηλητηρίασης.

Α. Σε περίπτωση που πήρε κάποιο δηλητήριο.

1. Ελέγξτε αμέσως το στόμα του και αφαιρέστε οτιδήποτε βρίσκεται σε αυτό.
2. Μη δώσετε φάρμακο για τον εμετό αν δεν επικοινωνήσετε πρώτα με το γιατρό ή το κέντρο δηλητηριάσεων.
3. Επικοινωνήστε αμέσως με το γιατρό σας ή το κέντρο δηλητηριάσεων.

Β. Εάν το δηλητήριο μπήκε στα μάτια του παιδιού.

1. Μην το αφήσετε να τα τρίψει.
2. Βάλτε μπόλικο νερό στα μάτια του παιδιού για 15 λεπτά.
3. Επικοινωνήστε αμέσως με το γιατρό σας ή το κέντρο δηλητηριάσεων.

Γ. Σε περίπτωση που το δηλητήριο ήρθε σε επαφή με το δέρμα.

1. Αφαιρέστε όλα τα ρούχα που μπορεί να περιέχουν το δηλητήριο.
2. Βάλτε μπόλικο, τρεχούμενο νερό στην περιοχή του δέρματος που ήρθε σε επαφή με το δηλητήριο.
3. Επικοινωνήστε αμέσως με το γιατρό σας ή το κέντρο δηλητηριάσεων.

Τηλέφωνο για την ΕΛΛΑΔΑ 01 7793777
Τηλέφωνο για την ΚΥΠΡΟ 1401

Τι θα σας ζητήσει το κέντρο δηλητηριάσεων

1. Τι ακριβώς πήρε.
2. Πόση ποσότητα πήρε.
3. Πριν πόση ώρα.
4. Ποια η κατάσταση του παιδιού.
5. Την ηλικία και το βάρος του παιδιού.

Ουσίες που υπάρχουν στο σπίτι και δεν είναι τοξικές.

Ακόμα και αν η ουσία που πήρε το παιδί σας περιέχεται στον πιο κάτω πίνακα, σε περίπτωση που την πάρει το παιδί σας πρέπει να επικοινωνήσετε με το γιατρό του παιδιού.

1. Οδοντόπαστα
2. Αφρόλουτρο
3. Σαπούνι
4. Λοσιόν για τα χέρια
5. Αποσμητικό μασχάλης
6. Κραγιόν
7. Makeup για τα μάτια
8. Θερμόμετρο υδραργυρικό. Ο υδράργυρος δεν απορροφάται αλλά μπορεί το γυαλί να τραυματίσει το παιδί.
9. Μελάνι
10. Μολύβι
11. Κερί
12. Κιμωλία
13. Μαλακτικό ρούχων

Πηγή:www.pediatros.com/MAIN/article-313-0-0-0.aspx

troxaia atiximata

Χρήσιμα Τηλέφωνα

ΑΜΕΣΩΣ  ΔΡΑΣΗ : 100

ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ : 199

ΕΚΑΒ : 166

ΕΦΗΜΕΡΕΥΟΝΤΑ & ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΟΝΤΑ Νοσοκομεία : 106

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΑΘΗΝΑΣ : 107

ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑΣ : 210-5284000

ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ : 210-6686300

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ (τηλ.κέντρο) : 1033

ΟΔΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΛΠΑ : 10400

EXPRESS SERVICE : 1154

HELLAS SERVICE : 1057

INTERAMERICAN : 1168

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ : 112

ΑΜΕΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ : 197

Σημαντικές Ημερομηνίες

7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ : Παγκόσμια Ημέρα Υγείας

22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ : Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο

13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ : Πανευρωπαϊκή Ημέρα Οδικής Ασφάλειας

3η ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΚΤΩΒΡΗ :
Ημέρα Πρόληψης Παιδικών Ατυχημάτων

18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ : Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Ατυχημάτων

20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ : Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού

5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ : Διεθνής Ημέρα Εθελοντών (Οικονομική, Κοινωνική Ανάπτυξη)

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ

Η πλήρης παροχή γνώσεων πρώτων βοηθειών υπερβαίνει τις δυνατότητες της παρούσας ενημέρωσης.
Υπάρχουν, ωστόσο υπερεπείγουσες καταστάσεις, τις οποίες όλοι πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν και να δίνουν τις πρώτες βοήθειες, διότι μερικές απλές κινήσεις μπορεί να αποδειχθούν σωτήριες για τον πάσχοντα άνθρωπο, μέχρι να του δοθεί η ενδεδειγμένη ιατρική αγωγή.

Καρδιοαναπνευστική ανακοπή

Οι πιο συνήθεις περιπτώσεις, κατά τις οποίες η άμεση παροχή πρώτων βοηθειών με απλά μέτρα αποβαίνει συχνά σωτήρια, είναι οι περιπτώσεις της αιφνίδιας καρδιοαναπνευστικής ανακοπής και της οξείας αιμορραγίας.

Στην αιφνίδια καρδιοαναπνευστική ανακοπή το άτομο χάνει αιφνιδίως τις αισθήσεις του, όπως και στην απλή λιποθυμία, αλλά επιπρόσθετα, ο άνθρωπος δεν αναπνέει και δεν έχει ψηλαφητό σφυγμό διότι διακόπτεται η αναπνοή και η κυκλοφορία του αίματος.

Εάν χαθεί πολύς χρόνος κατά την αποκατάσταση της αναπνοής και της κυκλοφορίας, ο οργανισμός παθαίνει ανεπανόρθωτες βλάβες και η κυκλοφορία δεν μπορεί να επανέλθει.

Η καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση είναι θέμα ειδικής εκπαίδευσης και ο κάθε πολίτης πρέπει να παρακολουθήσει άμεσα αντίστοιχα οργανωμένα σεμινάρια που περιλαμβάνουν κατάλληλη πρακτική εκπαίδευση σε τεχνικές μαλάξεων και τεχνητής αναπνοής. Ωστόσο, ακόμα και δύο μόνο δυνατές μαλάξεις στο στήθος από κάποιον ανειδίκευτο, μπορεί να δώσουν στον οργανισμό την ενέργεια που χρειάζεται για να αποκαταστήσει την κυκλοφορία του, την στιγμή που δεν έχει πάθει ακόμα ανεπανόρθωτες βλάβες από την διακοπή της αναπνοής και της κυκλοφορίας.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να εκτελεστούν με ασφάλεια οι προαναφερόμενες μαλάξεις, διότι σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να αποδειχτούν επικίνδυνες, είναι να είστε σίγουροι ότι το άτομο που αιφνιδίως έχασε τις αισθήσεις πάσχει από καρδιοαναπνευστική ανακοπή και δεν πρόκειται για απλή λιποθυμία. Αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει εύκολα ως εξής:

• Ελέγχετε εάν το άτομο αναπνέει, πλησιάζοντας το αυτί στο στόμα και την μύτη του για να νιώσετε την ανάσα του και παρατηρώντας εάν κινείται ο θώρακας και η κοιλιά του.

• Αναζητάτε τους καρδιακούς παλμούς ψηλαφώντας τον σφυγμό στην κοιλότητα μεταξύ του λάρυγγα και των γειτονικών μυών, ή στην βάση του αντίχειρα και στα δύο χέρια.

Εάν το άτομο δεν αναπνέει και δεν έχει ψηλαφητό σφυγμό κάνετε δύο δυνατές μαλάξεις στο κάτω μισό του στέρνου με τον πάσχοντα ανάσκελα, ενώ λύνετε τη ζώνη και τα κουμπιά του.

Το στέρνο είναι το πλατύ κεντρικό κόκαλο, στο μέσο του θώρακα και συνδέεται πλαγίως με τις πλευρές του θώρακα που περικλείουν τους πνεύμονες.

Σε αντίθετη περίπτωση, ή στην περίπτωση που δεν είστε σίγουροι ότι το άτομο δεν αναπνέει και δεν έχει σφυγμό, λύστε απλώς την ζώνη και τα κουμπιά και τοποθετείστε τα πόδια 20-30 εκατοστά ψηλότερα, ενώ είναι ανάσκελα. Είναι πολύ σημαντικό στην καρδιοαναπνευστική ανακοπή να μεριμνήσετε για την ταχύτατη μεταφορά του πάσχοντος στο νοσοκομείο. Ο πάσχων πρέπει να διασωληνωθεί για να μην πεθάνει.

Αιμορραγία

Η περίπτωση αιμορραγίας, σε ελαφρά ή σοβαρότερα ατυχήματα, επιβάλλει την άμεση παροχή πρώτων βοηθειών από το περιβάλλον, έως την λήψη της ενδεδειγμένης ιατρικής βοήθειας. Στις περιπτώσεις τραυμάτων στον αυχένα, στη ράχη ή στο κεφάλι δεν πρέπει να μετακινείται καθόλου ο τραυματίας, μέχρι να έρθει ιατρική βοήθεια.

Οι αιμορραγίες ελέγχονται με κρύο νερό και άμεση πίεση με καθαρό επίδεσμο, μέχρι να σταματήσει η αιμορραγία. Χαλαρώνετε περιοδικά την πίεση, κοιτάζοντας εάν ελέγχθηκε η αιμορραγία και επί διακοπής της αιμορραγίας δένετε απαλά με καθαρή επίδεση.

Το ίδιο μπορείτε να κάνετε και σε ρινορραγίες, πιέζοντας σταθερά τα πτερύγια της μύτης μεταξύ τους και εφαρμόζοντας πάνω της πάγο ή κρύο επίδεσμο.

Εάν η αιμορραγία είναι ακατάσχετη και απειλητική για τη ζωή του θύματος εφαρμόζετε σφιχτή επίδεση με ύφασμα πλάτους τουλάχιστον πέντε εκατοστών, όπως λωρίδα από σεντόνι ή μαντήλι, κεντρικά ακριβώς πάνω από το σημείο της ακατάσχετης αιμορραγίας. Τέτοιο ύφασμα καλό είναι να βρίσκεται πάντα στο αυτοκίνητο. Στις περιπτώσεις που έχει κοπεί μεγάλο αγγείο στο πόδι ή στο χέρι, λόγω σοβαρού ατυχήματος -π.χ. τροχαίου – το αίμα αναβλύζει άφθονο, υπό πίεση. Το είδος αυτό της επίδεσης εφαρμόζεται μόνο σε μέλος, π.χ στο χέρι ή στο πόδι και ποτέ στον θώρακα, κεφάλι, ή κοιλιά. Επειδή ανακόπτεται η κυκλοφορία του αίματος στο μέλος, μπορεί να προκληθούν βλάβες από την διακοπή της κυκλοφορίας που να οδηγήσουν ακόμη και σε απώλεια του άκρου. Η διάρκεια της περίδεσης δεν πρέπει να υπερβαίνει τα δεκαπέντε λεπτά, τοποθετείται μόνο ως έσχατη λύση και πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα για γρήγορη μεταφορά του τραυματία στο νοσοκομείο.

Πηγή : www.iatronet.gr

Μέτρα Ασφαλείας

ΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Η χώρα μας, δυστυχώς, παρουσιάζει έναν από τους υψηλότερους δείκτες τροχαίων ατυχημάτων στην Ευρώπη. Κάθε χρόνο στη χώρα μας συμβαίνουν περίπου 2.500 θάνατοι από τροχαία ατυχήματα και δεκάδες χιλιάδες σοβαροί τραυματισμοί οι οποίοι αφήνουν βαρύτατες αναπηρίες, σε άτομα νεαρής κατά κανόνα ηλικίας.

Η συντριπτική πλειονότης των τροχαίων ατυχημάτων οφείλονται:

 Κακή κυκλοφοριακή αγωγή και κακή οδική συμπεριφορά των οδηγών και πεζών, όπως η μη τήρηση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.).

 Μη χρήση κράνους και ζώνης ασφαλείας

 Οδήγηση χωρίς δίπλωμα

 Παραβίαση του ΣΤΟΠ και του ερυθρού σηματοδότη

 Η υπερβολική ταχύτητα μέσα στις πόλεις μα και στα εθνικά οδικά δίκτυα

 Και κυρίως η οδήγηση υπό την επήρεια οινοπνεύματος

Γι’αυτούς τους λόγους, τα τροχαία ατυχήματα αποτελούν έναν από τους κύριους τομείς αναπτύξεως Αγωγή Υγείας.

Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ:

 Την σωστή οδική συμπεριφορά

 Να μην πίνουν όταν οδηγούν

 Να φοράνε πάντα το κράνος

 Να χρησιμοποιούν τη ζώνη ασφαλείας

 Οι οδηγοί να δίνουν πάντα προτεραιότητα στους πεζούς

 Να έχουν δίπλωμα οδήγησης και ασφαλιστική κάλυψη

 Να γνωρίζουν καλά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.)

 Να πειθαρχούν στις υποδείξεις του τροχονόμου

 Να τηρούν την οδική σήμανση, τους κανόνες διαβάσεως, την φωτεινή σηματοδότηση και τα όρια ταχύτητας

Απαιτείται δηλαδή :

 Αλλαγή των απόψεων και στάσεων των μαθητών μας σε θέματα κυκλοφοριακής αγωγής και

 Ενεργοποίηση των ίδιων των μαθητών και των κοινωνικών φορέων προς την κατεύθυνση της προλήψεως των τροχαίων ατυχημάτων.

 

ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΛΟΙΠΟΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΕΖΩΝ, ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Η πολιτεία για την αντιμετώπιση αυτών των πραγματικά τραγικών φαινομένων, εισάγει στη ζωή μας τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας…
Τον ΚΩΔΙΚΑ ΖΩΗΣ…

Ο νέος κώδικας εισάγει μια σειρά νέων ρυθμίσεων, οι οποίοι προστατεύουν την ασφάλεια και τη ζωή των ευπαθών χρηστών του οδικού δικτύου, αναδεικνύοντας μέσα από τις ρυθμίσεις του, τον σεβασμό στον άνθρωπο και στη ζωή.

Ορισμένες από αυτές είναι:

 Καθορίζονται για πρώτη φορά «περιοχές ήπιας κυκλοφορίας», όπου επιβάλλεται η κίνηση οχημάτων με ταχύτητα κατώτερη των 20 χιλιομέτρων ανά ώρα και προβλέπονται ειδικοί κανόνες κυκλοφορίας οχημάτων

 Προβλέπεται η εισαγωγή του μαθήματος κυκλοφοριακής αγωγής στα σχολεία

 Θεσπίζεται η υποχρέωση των οδηγών για παραχώρηση προτεραιότητας στους πεζούς

 Επιβάλλεται η χρήση εγκεκριμένων μέσων συγκρατήσεως για παιδιά κάτω των 12 ετών (παιδικά καθίσματα κλπ), αναλόγως με το ύψος και το βάρος του παιδιού

 Απαγορεύεται το προσπέρασμα σχολικού λεωφορείου που έχει σταματήσει σε οδό με μια ή δυο λωρίδες κυκλοφορίας, με αναμμένα αλάρμ για την αποβίβαση ή την επιβίβαση των μαθητών

 Επιβάλλεται η ιδιαίτερη προσοχή στους πεζούς και στα άτομα με ειδικές ανάγκες οι οποίοι ετοιμάζονται να διασχίσουν ή που διασχίζουν το οδόστρωμα

 Επιβάλλεται για την προστασία των παιδιών η συμμόρφωση των οδηγών στα σήματα του σχολικού τροχονόμου.

Η ΜΗ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΣΕ ΣΗΜΑΤΑ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΥΡΕΙ ΠΟΙΝΗ ΦΥΛΑΚΙΣΕΩΣ ΜΕΧΡΙ ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ.

Όλοι να βοηθήσουμε στο σημαντικό έργο της πολιτείας. Ο σεβασμός για την ζωή και την υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό για τον άνθρωπο.

Δεν αρκεί να επιβάλλονται οι νόμοι, πρέπει να τους σεβόμαστε και να τους τηρούμε!

ΠΑΚΕΤΟ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι που από αυτούς προκαλούνται πολλά ατυχήματα. Με στατιστικές έρευνες αποδείχτηκε ότι τα περισσότερα ατυχήματα παρουσιάζονται στο δρόμο αλλά και σε άλλα μέρη όπως στο σχολείο.

Κίνδυνος ονομάζεται η άμεση απειλή της ζωής, η πιθανότητα να τραυματιστεί κανείς ή να σκοτωθεί.
Όπως προαναφέραμε, στο δρόμο γίνονται τα περισσότερα ατυχήματα και με τη πρόληψή τους θα ασχοληθούμε παρακάτω. Για να αποφύγουμε λοιπόν τα ατυχήματα πρέπει να ληφθούν από εμάς και από το κράτος κάποια μέτρα ασφαλείας.

Μέτρα ασφαλείας για τους πεζούς

Όταν δεν υπάρχει πεζοδρόμιο, οφείλουμε να βαδίζουμε στην αριστερή άκρη του δρόμου για να βλέπουμε τα οχήματα που έρχονται προς το μέρος μας. Αν είμαστε πολλοί μαζί, βαδίζουμε ο ένας πίσω από τον άλλον. Όταν συνοδεύουμε μικρά παιδιά, πρέπει να τα κρατάμε από το χέρι και από τη σωστή πλευρά. Οι οδηγοί των οχημάτων δυσκολεύονται να μας αντιληφθούν στο σκοτάδι ή όταν έχει άσχημο καιρό. Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι οδηγοί χρειάζονται αρκετό χρόνο για να κόψουν ταχύτητα και τελικώς να σταματήσουν, γι’αυτό πρέπει να περιμένουμε στο πεζοδρόμιο μέχρι να σταματήσει η κυκλοφορία και μετά να διασχίσουμε το δρόμο. Όταν ο δρόμος είναι υγρός και γλιστερός, τα οχήματα χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να μειώσουν την ταχύτητά τους.

Πρέπει να διασχίζουμε τη διάβαση μόνο όταν η κυκλοφορία έχει σταματήσει εντελώς και να συνεχίζουμε να κοιτάμε γύρω και να ακούμε για τυχόν βιαστικούς οδηγούς.

Στις διασταυρώσεις πρέπει να κοιτάζουμε προσεχτικά προς όλες τις κατευθύνσεις και να ακούμε αν έρχονται οχήματα. Δεν πρέπει να διασχίζουμε μια διασταύρωση διαγώνια.

Όταν υπάρχει τροχονόμος που ρυθμίζει τη κυκλοφορία, να περιμένουμε μέχρι να μας δώσει εκείνος το σήμα να περάσουμε.
Τέλος πρέπει να εφαρμόζουμε τους κανόνες διαβάσεως, πρέπει πάντα να ελέγχουμε από την πλευρά που έρχονται τα οχήματα. Να θυμόμαστε ότι σε ένα μονόδρομο μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μια λωρίδες κυκλοφορίας. Ποτέ δεν πρέπει να ξεκινάμε πριν βεβαιωθούμε ότι μπορούμε να διασχίσουμε με ασφάλεια όλες τις λωρίδες κυκλοφορίας. Επίσης πρέπει να γνωρίζουμε όλοι 6 κανόνες διαβάσεως.

ΕΞΙ ΚΑΝΟΝΕΣ :

1. Πρώτα πρέπει να βρούμε ένα ασφαλές μέρος για να διασχίσουμε το δρόμο και μετά να σταματήσουμε

2. Πάντα σταματάμε στην άκρη του πεζοδρομίου

3. Κοιτάμε παντού γύρω μας για κινούμενα οχήματα και ακούμε προσεκτικά

4. Αν έρχονται οχήματα, πρέπει να τα αφήσουμε να περάσουν και κοιτάμε προσεκτικά προς όλες τις κατευθύνσεις

5. Όταν δεν υπάρχουν κοντά κινούμενα οχήματα, πρέπει να διασχίσουμε κάθετα το δρόμο

6. Ακόμα και όταν σιγουρευτούμε ότι δεν υπάρχουν άλλα οχήματα στο δρόμο, πρέπει να συνεχίσουμε να κοιτάμε και να ακούμε για οχήματα ενώ διασχίζουμε το δρόμο

 

ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΟΔΗΓΟΥΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ – ΜΟΤΟΠΟΔΗΛΑΤΟΥ

Πριν ξεκινήσουμε πρέπει να βεβαιωθούμε ότι το ποδήλατο είναι ασφαλές: τα φρένα πρέπει να λειτουργούν κανονικά και τα λάστιχα πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση και φουσκωμένα. Σε κάθε περίπτωση να τηρούμε τη σηματοδότηση, τη σήμανση και γενικώς τους κανόνες οδικής  κυκλοφορίας. Να μην οδηγούμε ποτέ κρατημένοι από άλλο όχημα ή άλλο ποδήλατο. Όταν προσπερνάμε παρκαρισμένα οχήματα, πρέπει να προσέχουμε μήπως ξεκινήσουν, μήπως ανοίξει κάποια πόρτα ή μήπως ξεπροβάλλουν πεζοί. Όταν οδηγούμε δεν πρέπει να ακούμε walkman, διότι η οδήγηση στο δρόμο απαιτεί όλη μας τη προσοχή και γιατί το απαγορεύει ο Κ.Ο.Κ. Όταν οδηγούμε ποδήλατο το βράδυ ή με ομίχλη, πρέπει να έχουμε μπροστά ένα άσπρο ή κίτρινο φανάρι και πίσω ένα κόκκινο φανάρι και έναν ανακλαστήρα. Τέλος πρέπει να φοράμε πάντα ρούχα που να αντανακλούν το φως. Το μοτοποδήλατο πρέπει να χρησιμοποιείται ως μεταφορικό μέσο. Δεν είναι μέσο επιδείξεως ή παιχνιδιού. Το κράνος και τα κατάλληλα ρούχα είναι απαραίτητα για την ασφάλεια του οδηγού μοτοποδηλάτου.

ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΟΔΗΓΟΥΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ

Πρέπει πάντα να φοράμε ζώνη ασφαλείας και όταν το αυτοκίνητο βρίσκεται σε κίνηση πρέπει να κρατάμε τα χέρια μας μακριά από τα χερούλια της πόρτας. Δεν πρέπει να βγάζουμε το κεφάλι ή τα χέρια μας έξω απ’τα παράθυρα και να ΜΗΝ πετάμε τίποτα έξω από το αυτοκίνητο.

ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΩΝ
ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΔΡΑΣΕΩΣ ΣΕ ΤΥΧΑΙΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ
ΑΤΥΧΗΜΑ
ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ
ΑΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΜΗ ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Συνέπεια των ατυχημάτων είναι ο ακρωτηριασμός των άκρων (χεριών – ποδιών) και άλλων μελών του σώματος.