Η κακοποίηση «υπονομεύει για πάντα την υγεία»

Οι επιπτώσεις της κακοποίησης κατά την παιδική ηλικία και της έλλειψης της γονεϊκής αγάπης μπορεί να διαρκέσουν μία ζωή, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Η μελέτη, που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Proceedings» της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), έδειξε ότι υπάρχει ισχυρή βιολογική συσχέτιση ανάμεσα στα αρνητικά βιώματα των αρχών της ζωής και την σωματική υγεία.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA), αξιολόγησαν 18 βιολογικούς δείκτες της υγείας σε 756 ενήλικες, οι οποίοι συμμετέχουν σε μία πολυετή καρδιολογική μελέτη (λέγεται μελέτη CARDIA).

Στους δείκτες που αξιολογήθηκαν συμπεριλαμβάνονται η αρτηριακή πίεση, ο καρδιακός παλμός, οι ορμόνες του στρες, η χοληστερόλη, η περίμετρος της μέσης, η φλεγμονή στον οργανισμό και η ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα.

Επιπλέον, για να αξιολογήσουν την παιδική ηλικία των εθελοντών, τους ζήτησαν να συμπληρώσουν ένα ειδικό ερωτηματολόγιο για οικογένειες υψηλού κινδύνου (Risky Families Questionnaire).

Όπως διαπίστωσαν, όσοι εθελοντές είχαν βιώσει παιδική κακοποίηση διέτρεχαν ιδιαίτερα αυξημένο κίνδυνο να έχουν παθολογικά ευρήματα σε πολλαπλούς δείκτες της καρδιαγγειακής υγείας -και όσο εντονότερη ήταν η κακοποίηση και η έλλειψη αγάπης, τόσο περισσότερους δείκτες είχαν.

Αντιθέτως, η αγάπη και η φροντίδα στην παιδική ηλικία φάνηκε ότι δρούσαν προστατευτικά.

«Τα ευρήματά μας υπογραμμίζουν τον βαθμό στον οποίο οι εμπειρίες νωρίς στην ζωή συσχετίζονται δεκαετίες αργότερα με βιολογικούς κινδύνους που επηρεάζουν ολόκληρο τον οργανισμό», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Τερέσα Σήμαν, καθηγήτρια Ιατρικής στο Τμήμα Γηριατρικής της Ιατρικής Σχολής David Geffen του UCLA.

«Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν πως οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους δίχως αγάπη και με ψυχολογική ή σωματική κακοποίηση, μπορεί να καταστρέφουν για πάντα την υγεία τους», πρόσθεσε η ερευνήτρια δρ Τζούντιθ Ε. Κάρολ, από το Κέντρο Ψυχονευροανοσολογίας Cousins του UCLA.

«Η ελπίδα μας είναι ότι αυτή η είδηση θα ενθαρρύνει τη λήψη μέτρων, ώστε να γίνουν εγκαίρως οι απαιτούμενες παρεμβάσεις για να διασωθούν τα παιδιά», πρόσθεσε.

 

Πηγή: http://ygeia.tanea.gr

Μερικά παιδιά ξεπερνούν τον αυτισμό

Ο αυτισμός είναι μία διαταραχή την οποία μερικά παιδιά καταφέρνουν να ξεπεράσουν, αναφέρει η «Επιθεώρηση Παιδικής Ψυχολογίας & Ψυχιατρικής» (JCPP).

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ μελέτησαν 34 παιδιά σχολικής ηλικίας και νεαρούς ενήλικες, που είχαν διαγνωστεί με αυτισμό νωρίς στη ζωή τους, αλλά τώρα φαίνεται να λειτουργούν φυσιολογικά.

Εξετάσεις έδειξαν ότι αυτή η ομάδα, τα μέλη της οποίας έχουν ηλικία 8 έως 21 ετών, δεν πάσχει πια από τα συμπτώματα του αυτισμού, ο οποίος καθιστά δύσκολη την επικοινωνία και τις κοινωνικές επαφές.

Οι ερευνητές δεν μπορούν να υπολογίσουν πόσα παιδιά με αυτισμό θα κατορθώσουν τελικά να αναρρώσουν από αυτόν, αλλά κρίνοντας από την εξέλιξη των εθελοντών τους πιστεύουν πλέον ότι αυτό είναι εφικτό.

«Αν και η διάγνωση του αυτισμού συνήθως επιμένει στον χρόνο, τα νέα ευρήματα υποδηλώνουν ότι τελικά οι πιθανές εκβάσεις είναι πολλές», δήλωσε ο δρ Τόμας Ίνσελ, διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ψυχικής Υγείας (NIMH) των ΗΠΑ, που χρηματοδότησε τη νέα μελέτη.

«Πρακτικά αυτό σημαίνει πως μόνο ο χρόνος μπορεί να δείξει τι θα συμβεί σε κάθε παιδί με αυτισμό», πρόσθεσε. «Ωστόσο η ανάλυση των στοιχείων από αυτά τα 34 παιδιά και νέους συνεχίζεται και ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να μάθουμε περισσότερα για τον ρόλο της θεραπείας και άλλους παράγοντες που τα οδήγησαν στην ίαση».

Στη νέα μελέτη, οι αρχικές διαγνώσεις των 34 επανεξετάσθηκαν από ομάδα ειδικών ερευνητών για να επιβεβαιωθεί κατ’ αρχήν ότι έπασχαν από αυτισμό, αλλά και από ποια μορφή του.

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως τα 34 παιδιά και νέοι είχαν σχετικά ήπιες κοινωνικές δυσκολίες νωρίς στη ζωή τους, αλλά αυξημένες πιθανότητες να επιδεικνύουν σοβαρά συμπτώματα όσον αφορά την επικοινωνία και τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές.

Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής την δρα Deborah Fein, καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο, συνέκρινε τους 34 με ίδιο αριθμό υγιών συνομηλίκων τους και 44 παιδιά και νεαρούς ενήλικες με επιμένοντα αυτισμό.

Όλες οι ομάδες ήταν παρόμοιες μεταξύ τους όσον αφορά την ηλικία, το φύλο και τον μη λεκτικό δείκτη νοημοσύνης (IQ) τους.

Η ομάδα όσων είχαν ξεπεράσει τον αυτισμό δεν είχε ενδείξεις διαταραχής της γλώσσας, της αναγνώρισης προσώπων, της επικοινωνίας ή της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, παρά την προγενέστερη διάγνωση του αυτισμού.

Οι ερευνητές εξακολουθούν να αναλύουν στοιχεία από τα παιδιά αυτά, αναζητώντας αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου τους.

Ελέγχουν επίσης τους ιατρικούς φακέλους τους για να δουν σε τι είδους θεραπείες είχαν υποβληθεί και να καταλήξουν σε ένα συμπέρασμα για το κατά πόσον αυτές οι θεραπείες συνέβαλλαν στην ίασή τους, αλλά και στο IQ τους.

«Όλα τα παιδιά με αυτισμό είναι ικανά να κάνουν προόδους με εντατική θεραπεία, αλλά απ’ όσο ξέρουμε τα περισσότερα δεν επιτυγχάνουν τον βαθμό της βελτίωσης που βλέπουμε σε αυτά τα 34 παιδιά και νέους», είπε η δρ Fein.

«Ελπίζουμε ότι με μελλοντικές μελέτες θα κατανοήσουμε καλύτερα τους μηχανισμούς της αλλαγής που συντελέσθηκε σε αυτούς, ούτως ώστε να τους προσφέρουμε σε κάθε παιδί με αυτισμό».

Τι είναι ο αυτισμός

Ο όρος «αυτισμός» αναφέρεται σε πλήθος σχετιζομένων αναπτυξιακών διαταραχών, οι οποίες αρχίζουν κατά την παιδική ηλικία και συνήθως επηρεάζουν τους πάσχοντες για όλη τους τη ζωή.

Τα συμπτώματα των διαταραχών αυτών χωρίζονται σε τρεις ευρείες κατηγορίες: στα προβλήματα κοινωνικής αλληλεπίδρασης, στην διαταραχή των γλωσσικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων και στα ασυνήθιστα μοτίβα σκέψης και συμπεριφοράς.

Οι πάσχοντες από αυτισμό μπορεί να είναι επίσης υποευαίσθητοι ή υπερευαίσθητοι στους ήχους, την αφή, τη γεύση, τις μυρωδιές, το φως ή τα χρώματα, ενώ τα συμπτώματά τους μπορεί να κυμαίνονται από ήπια έως σοβαρά. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, προκαλούν άγχος.

Αν και μερικοί πάσχοντες μπορούν να ζήσουν σχετικά ανεξάρτητες ζωές, άλλοι χρειάζονται εντατική φροντίδα για όλη τη ζωή τους.

Προς το παρόν δεν υπάρχει τρόπος ίασης του αυτισμού, αλλά στους ασθενείς προσφέρονται διάφορες θεραπείες που τους βοηθούν να αντιμετωπίσουν καλύτερα τον κόσμο γύρω τους.

Υπολογίζεται ότι από κάποια μορφή αυτισμού πάσχουν ένα στα 100 παιδιά στη Δύση, με τα πάσχοντα αγόρια να είναι τριπλάσια από τα κορίτσια.

«Τα πολλά αντιοξειδωτικά τροφοδοτούν τον καρκίνο»

Τα αντιοξειδωτικά από σούπερ-τρόφιμα και διατροφικά συμπληρώματα «μπορεί να έχουν προκαλέσει περισσότερους καρκίνους απ’ όσους έχουν αποτρέψει, υποστηρίζει ο «πατέρας του DNA».

Ο μοριακός βιολόγος και γενετιστής δρ Τζέιμς Γουάτσον, ο οποίος το 1953 ανακάλυψε μαζί με τον βρετανό επιστήμονα Τζέιμς Κρικ τη δομή του γενετικού υλικού (DNA) και έλαβε το Νόμπελ Ιατρικής του 1962, πιστεύει ότι δεν θα υπάρξει θεραπεία για πολλούς καρκίνους εάν δεν επανεξετασθεί ο ρόλος των αντιοξειδωτικών.

Η πεποίθηση ότι τα αντιοξειδωτικά έχουν ισχυρές αντικαρκινικές ιδιότητες, επειδή καταπολεμούν τα μόρια οξυγόνου που είναι γνωστά ως ελεύθερες ρίζες, είναι ευρέως διαδεδομένη.

Ωστόσο ο δρ Γουάτσον υποστηρίζει ότι οι ελεύθερες ρίζες οξυγόνου μπορεί να είναι το κλειδί για την πρόληψη και την θεραπεία του καρκίνου, και ότι ο περιορισμός τους στο σώμα μπορεί να είναι επιζήμιος.

Οι ελεύθερες ρίζες οξυγόνου, γράφει σε άρθρο του, όχι μόνον διατηρούν υπό έλεγχο τα άρρωστα κύτταρα, αλλά παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αποτελεσματικότητα πολλών αντικαρκινικών φαρμάκων και της ακτινοθεραπείας, που διεγείρουν την παραγωγή τους για να σκοτώσουν τα καρκινικά κύτταρα.

Εάν, συνεπώς, οι ασθενείς με καρκίνο παίρνουν αντιοξειδωτικά, μπορεί να υπονομεύουν άθελά τους τη θεραπεία τους – κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για τον οποίο πρέπει απαραιτήτως να ενημερώνουν τον ογκολόγο τους για οποιοδήποτε συμπλήρωμα, βότανο ή φάρμακο παίρνουν εν όσω κάνουν θεραπεία για τον καρκίνο τους.

Οι απόψεις αυτές δημοσιεύθηκαν χθες στην επιθεώρηση «Open Biology» την οποία εκδίδει η Royal Society– η ακαδημία επιστημών της Βρετανίας που αποτελεί επιστημονικό σύμβουλο της βρετανικής κυβέρνησης και χρηματοδοτείται από το κοινοβούλιο.

Όπως γράφει ο 85χρονος νομπελίστας, τα αντιοξειδωτικά «μπορεί να έχουν προκαλέσει περισσότερους καρκίνους απ’ όσους έχουν προλάβει.

»Από τότε που ασχολούμαι με την θεραπεία του καρκίνου, άνθρωποι με καθ’ όλα καλές προσθέσεις καταναλώνουν αντιοξειδωτικά διατροφικά συμπληρώματα ως προληπτικά του καρκίνου, αν όχι ως αληθινές θεραπείες.

»Υπό το φως όμως πρόσφατων στοιχείων που υποδηλώνουν ισχυρά ότι μεγάλο μέρος του ανιάτου πολλών τελικού σταδίου καρκίνων μπορεί να εγείρεται από την ύπαρξη υπερβολικά πολλών αντιοξειδωτικών σε αυτούς, ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε σοβαρά εάν η χρήση αντιοξειδωτικών είναι πιθανότερο να προκαλεί παρά να προλαμβάνει τον καρκίνο».

Ο δρ Γουάτσον υποστηρίζει ότι μεγάλος αριθμός μελετών έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αντιοξειδωτικά, όπως οι βιταμίνες Α, C και Ε και το ιχνοστοιχείο σελήνιο, δεν έχουν «καμία εμφανή αποτελεσματικότητα» στην πρόληψη του καρκίνου του στομάχου ή στην παράταση της ζωής.

Αντ’ αυτού, φαίνεται να βραχύνουν ελαφρά τη ζωή όσων τα καταναλώνουν και η βιταμίνη Ε ενδέχεται να είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνη.

Ο διακεκριμένος επιστήμονας, ο οποίος χαρακτηρίζει την θεωρία του αυτή ως το πιο σημαντικό έργο του έπειτα από την ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA που του χάρισε το Νόμπελ, προσθέτει πως τρόφιμα όπως τα μούρα μπορεί να είναι νόστιμα, αλλά δεν παρέχουν καμία προστασία εναντίον του καρκίνου.

Ο καθηγητής Νικ Τζόουνς, αρχίατρος του οργανισμού Cancer Research UK και διευθυντής του Κέντρου Έρευνας Καρκίνου του Μάντσεστερ (MCRC), συμφωνεί ότι οι υπάρχουσες μελέτες δείχνουν πως τα αντιοξειδωτικά είναι αναποτελεσματικά στην πρόληψη του καρκίνου στους υγιείς ανθρώπους και ότι μπορεί να αυξάνουν λίγο τον κίνδυνο εκδηλώσεως της νόσου.

Και προσθέτει ότι οι βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία πρέπει να προσλαμβάνονται μέσα από μία υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή.

Στα τρόφιμα που πιστεύεται ότι διαθέτουν ισχυρές αντικαρκινικές ιδιότητες συμπεριλαμβάνονται τα μούρα και το μπρόκολο.

 

Πηγή: http://ygeia.tanea.gr

Ένα παιδί πεθαίνει από πνευμονία κάθε 25 δευτερόλεπτα

Η πνευμονία αποτελεί τη μοναδική κυριότερη αιτία θανάτου παιδιών κάτω των πέντε ετών παγκοσμίως και είναι αιτία για το…18% των περίπου 6,9 εκατομμυρίων θανάτων παιδιών ετησίως ή περίπου 1,3 εκατομμύρια παιδιά. Η πνευμονία μπορεί να προκληθεί από ασθένειες που προλαμβάνονται με εμβολιασμό, όπως η ιλαρά και ο κοκίτης. Αν και η παγκόσμια κάλυψη για τα εμβόλια κατά των ασθενειών αυτών είναι 85% για την κάθε μία, τα φτωχότερα παιδιά συχνά παραμένουν απροστάτευτα.

Το 99% των θανάτων παιδιών από πνευμονία συμβαίνουν στις αναπτυσσόμενες χώρες.

«Το μεγαλύτερο φορτίο στη μάχη κατά της πνευμονίας πέφτει στους φτωχότερους, που ήδη αντιμετωπίζουν πάρα πολλά. Ένα παιδί από φτωχή οικογένεια, σε μια φτωχή χώρα, διατρέχει πολλαπλάσιο κίνδυνο να πεθάνει από πνευμονία, από ότι ένα παιδί στο πλουσιότερο 20% του πληθυσμού.» δηλώνει ο Δρ. Mickey Chopra, υπεύθυνος του Τομέα Υγείας της UNICEF.

Όσον αφορά την Ελλάδα, ο Ηλίας Λυμπέρης από το γραφείο της UNISEF, τονίζει ότι τα ποσοστά εμβολιασμού για τις ασθένειες που προκαλούν την πνευμονία είναι υψηλά, φτάνοντας το 99%, οπότε δεν υπάρχει έδαφος για την ανάπτυξή της.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Πρόληψη Παιδικών Ατυχημάτων

Τα ατυχήματα αποτελούν το σημαντικότερο πρόβλημα υγείας παιδιών και νέων ατόμων. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια τα παιδικά ατυχήματα έχουν πάρει στον τόπο μας διαστάσεις επιδημίας. Όμως, η αντιμετώπισή τους είναι εφικτή και η επιδημία είναι δυνατό να τεθεί υπό έλεγχο, όπως έχει δείξει η εμπειρία άλλων χωρών, που έχουν εφαρμόσει επιτυχή προγράμματα πρόληψης.

Τα μικρά παιδιά αποτελούν μία από τις πιο ευαίσθητες ομάδες έναντι των ατυχημάτων διότι έχουν άγνοια του κινδύνου, φυσική περιέργεια για να εξερευνήσουν τον κόσμο. Επιπλέον διανύουν την φάση της ανάπτυξης του μυϊκού, σκελετικού και νευρικού συστήματος τους, με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε διαρκή κίνηση. Είναι θλιβερό το γεγονός ότι οι περισσότεροι τραυματισμοί συμβαίνουν επειδή οι γονείς αγνοούν ή υποτιμούν τις δυνατότητες των παιδιών τους.

Είναι φρόνιμο να κάνετε το σπίτι σας ασφαλές πριν ξεκινήσει το παιδί σας να περπατάει. Αρχικά ασφαλίστε όλες τις πρίζες με ειδικά προστατευτικά, για να γίνει αποφυγή του κινδύνου της ηλεκτροπληξίας. Στον ύπνο το μωρό πρέπει να είναι ανάσκελα ή στο πλάι για να μειωθεί ο κίνδυνος αιφνιδίου θανάτου. Τα κάγκελα της κούνιας δεν πρέπει να απέχουν περισσότερο από 6 εκατοστά μεταξύ τους και δεν πρέπει να υπάρχει κενό μεταξύ στρώματος και κούνιας. Το στρώμα πρέπει να είναι σταθερό (όχι στρώμα νερού ή μαλακά μαξιλάρια). Μην αφήνετε ένα μωρό να σκαρφαλώνει σε έπιπλα, καρέκλες κλπ. Κρατήστε μακριά μικρά αντικείμενα ή κορδόνια (ότι χωράει στο ρολό του χαρτιού υγείας θεωρείται επικίνδυνο για κατάποση).

Στο μπάνιο ποτέ μην αφήνετε ένα μωρό μόνο του στην μπανιέρα ή κοντά σε πισίνα – θάλασσα ασχέτως το βάθος του νερού• οι περισσότεροι πνιγμοί παιδιών σημειώνονται στα ρηχά και όχι στα βαθιά γιατί οι γονείς τους ήταν επαναπαυμένοι. Όσο νωρίτερα μαθαίνει ένα παιδί να κολυμπάει, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες ατυχημάτων από πνιγμό, αλλά και πάλι δεν πρέπει να μην είναι κάτω από επιτήρηση. Στην άθληση θα πρέπει να τηρούνται όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας (κράνος και επιγονατίδες στο skateboard κλπ).

Στην κουζίνα επίσης δεν πρέπει να μένει ένα παιδί μόνο του χωρίς επίβλεψη διότι υπάρχει ο κίνδυνος να έρθει σε επαφή με κοφτερά αντικείμενα ή με καυτά υγρά. Επίσης, για τον ίδιο λόγο που αναφέρθηκε προηγουμένως,  πρέπει να αποφεύγουμε να το παίρνουμε αγκαλιά την ώρα που μαγειρεύουμε και να υπάρχει η μέριμνα ώστε τα χερούλια των μαγειρικών σκευών να είναι στραμμένα προς τα μέσα.

Στο αυτοκίνητο πάντα να γίνεται χρήση ειδικών καθισμάτων που βλέπουν προς τα πίσω και να είναι σφιχτά δεμένα με τις ειδικές υποδοχές της ασφαλείας. Πάντα να βάζετε τα παιδιά στο πίσω κάθισμα και στην περίπτωση που χρησιμοποιείτε μηχανή να τους φοράτε κράνος.

Στο σχολείο μπορείτε να προστατέψετε το παιδί σας μέσω του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων με προτάσεις προς το σχολείο για λήψη μέτρων ασφαλείας (πυρόσβεση, άσκηση πυρκαγιάς ή σεισμού κλπ). Επειδή όμως τα περισσότερα ατυχήματα στον σχολικό χώρο συμβαίνουν από την επιθετικότητα των μαθητών στο διάλλειμα, θα ήταν συνετό να προειδοποιούσατε το παιδί σας και να το μαθαίνατε τρόπους κόσμιας συμπεριφοράς. Στις παιδικές χαρές πολλές φορές το έδαφος έχει κακοτεχνίες•  για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να προβλέπετε τα επικίνδυνα σημεία που μπορεί να τραυματίσουν το παιδί σας και να φεύγετε από αυτές όταν το φως λιγοστεύει.

Στα μέτρα πρόληψης περιλαμβάνονται ένας αριθμός επείγουσας ανάγκης σε εμφανές σημείο, η εκμάθηση καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης για μικρά παιδιά, σιρόπι ιπεκακουάνας (κατόπιν σύστασης γιατρού σε περίπτωση δηλητηρίασης για την πρόκληση εμετού). Τα μωρά δεν πρέπει να ταρακουνιούνται ή να ασκείται σωματική ποινή• αφενός μπορεί να προκληθεί πολύ σοβαρή βλάβη (έως και παράλυση) και αφετέρου αυτό δεν αποτελεί ορθή παιδαγωγική μέθοδο. Το πιο σημαντικό από όλα είναι να δίνετε εσείς το καλό παράδειγμα στα παιδιά σας τόσο σε ζητήματα ασφάλειας όσο και συμπεριφοράς γενικότερα.

Οδηγό σημείο πρέπει να αποτελέσει η αλλαγή της διαδεδομένης αντίληψης ότι το ατύχημα αποτελεί κατά κανόνα “τυχαίο” και κατά συνέπεια αναπόφευκτο γεγονός. Υπολογίζεται ότι αν στη χώρα μας επικρατούσαν οι συνθήκες που υπάρχουν σήμερα στην Ολλανδία ή την Αγγλία θα μπορούσε να σώζεται ένα στα τρία παιδιά που πεθαίνουν από ατύχημα.
Ο όρος “ατύχημα” περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τις πτώσεις, τα εγκαύματα, τις δηλητηριάσεις, τους πνιγμούς-πνιγμονές και κυρίως τα τροχαία ατυχήματα. Τα υποκείμενα αίτια των ατυχημάτων διαμορφώνονται με βάση το εξελικτικό στάδιο και το είδος των δραστηριοτήτων στις οποίες συμμετέχουν τα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους.

Ατυχήματα σε βρέφη

Δεσπόζουσα αιτία θανατηφόρων ατυχημάτων στα βρέφη είναι οι πνιγμοί-πνιγμονές από εισρόφηση τροφών ή απόφραξη των αεροφόρων οδών από ξένο σώμα και ακολουθούν τα τροχαία ενώ οι πτώσεις αποτελούν την πρώτη αιτία προσέλευσης βρεφών για ατύχημα στα Εξωτερικά Ιατρεία των Νοσοκομείων. Επειδή στην ηλικία αυτή τα ατυχήματα συμβαίνουν συνήθως σε περιβάλλον που ελέγχεται από γονείς η συχνότητά τους μπορεί να μειωθεί τόσο με τη δημιουργία ασφαλέστερων προϊόντων και συνθηκών περιβάλλοντος όσο και με ειδική εκπαίδευση των γονιών για αποτελεσματική εποπτεία.

Για παράδειγμα, τους πρώτους τρεις μήνες φροντίζουμε: 
• να μην υπάρχουν στο κρεβάτι του μωρού αντικείμενα που μπορεί να προκαλέσουν ασφυξία ή πνιγμό
• να κρατάμε πάντα στην αγκαλιά μας το μωρό όταν το ταΐζουμε για να αποφεύγεται
• κίνδυνος της εισρόφησης
• να μην το αφήνουμε ποτέ μόνο του σε υψηλές επιφάνειες, όπως οι αλλαξιέρες και το κρεβάτι γιατί υπάρχει κίνδυνος να συρθεί από μόνο του στην άκρη και να πέσει
• να προμηθευτούμε και να τοποθετήσουμε σωστά στο αυτοκίνητο την ειδική συσκευή ασφαλούς μεταφοράς του μωρού.
Λέγεται ότι η πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων στα παιδιά αρχίζει από το μαιευτήριο.

Στην ηλικία των πέντε μηνών το μωρό αρπάζει και βάζει στο στόμα του διάφορα μικροαντικείμενα, τραβάει τραπεζομάντιλα ή αναποδογυρίζει φλιτζάνια με καυτό ρόφημα.

Γι’ αυτό φροντίζουμε:
 • να φυλάμε μικροσκοπικά παιγνίδια και αντικείμενα μακριά του, αφού μπορεί να πνιγεί με παιγνίδια που είναι ασφαλή για μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά
• να μην πίνουμε καυτά ροφήματα με το μωρό στην αγκαλιά.

Στην ηλικία των εννέα μηνών το μωρό μπορεί να καθίσει… αλλά και να γλιστρήσει στο μπάνιο. Είναι ικανό να μπουσουλίσει και να φθάσει μέχρι το πιατάκι με το φαγητό της γάτας ή τη φωτιά στο τζάκι ή το πλατύσκαλο μιας εσωτερικής σκάλας. Καθώς κρατιέται και στέκεται όρθιο από το ελαφρύ τραπέζι μπορεί να το αναποδογυρίσει και να πέσει μαζί του. Τα καταφέρνει να σκαρφαλώνει πάνω σε έπιπλα με κίνδυνο να πέσει από τις καρέκλες ή το καρότσι του.

Γι’ αυτό φροντίζουμε: 
• να μην αφήνουμε ποτέ το μωρό μόνο του όταν είναι ξύπνιο
• να κρατάμε καθαρό και να απομακρύνουμε από το πάτωμα επικίνδυνα αντικείμενα
• να χρησιμοποιούμε προστατευτικό κάλυμμα στο τζάκι και πόρτα ασφαλείας στην αρχή της εσωτερικής σκάλας
• να είμαστε πάντα μαζί με το μωρό στο μπάνιο
• να μην εμπιστευόμαστε να το προσέχουν μεγαλύτερα παιδιά
• να ελέγξουμε αν το κάθισμα μεταφοράς του παιδιού στο αυτοκίνητο είναι το κατάλληλο για την ηλικία και το βάρος του.

Στα πρώτα του γενέθλια
 το μωρό απολαμβάνει να σκαρφαλώνει εδώ και εκεί… με κίνδυνο να πέσει ακόμη και έξω από το παράθυρο. Χαίρεται να ανοίγει κουτιά και να δοκιμάζει το περιεχόμενό τους.

Γι’ αυτό φροντίζουμε: 
• να είμαστε πάντα μαζί του, όταν το μωρό είναι ξύπνιο
• να ασφαλίζουμε τα ντουλάπια και τις πόρτες με ειδικά κάλυπτρα ασφαλείας ώστε να μην είναι επισκέψιμοι από το παιδί αποθηκευτικοί χώροι όπου φυλάσσονται απορρυπαντικά, φάρμακα, καλλυντικά και άλλες επικίνδυνες χημικές ουσίες
• να τοποθετούμε στις πρίζες του ηλεκτρικού προστατευτικά καλύμματα
• να μαγειρεύουμε στα πίσω μάτια της κουζίνας με τις λαβές των μαγειρικών σκευών στραμμένες προς τον τοίχο για να αποφεύγονται τα εγκαύματα
• να βεβαιωθούμε ότι τα παράθυρα έχουν κλειδαριές ασφαλείας που δεν μπορούν να ανοιχτούν από τα παιδιά
• ενισχύσουμε τα κάγκελα της βεράντας με ειδικό προστατευτικό δίχτυ που φτάνει σε ύψος τα 1.80 μέτρα

Ατυχήματα σε παιδια 1-4 ετών

Το μεγαλύτερο αριθμό θανατηφόρων ατυχημάτων στα ελληνόπουλα της προσχολικής ηλικίας προκαλεί η εμπλοκή σε τροχαίο με την ιδιότητα κυρίως του επιβάτη ή του πεζού ενώ οι πνιγμοί-πνιγμονές από ξένα σώματα εξακολουθούν να είναι σημαντική αιτία θανάτου. Όπως στα βρέφη έτσι και στα παιδιά της προσχολικής ηλικίας οι τυχαίες πτώσεις, τα εγκαύματα και οι δηλητηριάσεις αποτελούν τις συχνότερες κατά σειρά αιτίες επίσκεψης για ατύχημα στα Εξωτερικά Ιατρεία των νοσοκομείων. Στην ηλικία αυτή το παιδί σας τα καταφέρνει να ανοίγει δοχεία και μπουκάλια καθώς και συρτάρια, όπου έχετε αποθηκεύσει αιχμηρά αντικείμενα. “Παίζει” με τους διακόπτες με πιθανότητα να ανάψει το μάτι της κουζίνας ή το ηλεκτρικό σίδερο. Μπορεί να ανάψει σπίρτα… και να προξενήσει πυρκαγιά ή να ανοίξει τη βρύση και να καεί με το ζεστό νερό. Διασκεδάζει να σκαρφαλώνει στα κάγκελα της βεράντας και να κάνει τσουλήθρα στην κουπαστή της σκάλας.

Γι’ αυτό φροντίζουμε: 
• να τηρεί το σπίτι μας τις ειδικές προδιαγραφές ασφάλειας για παιδιά
• να επιτηρούμε το παιδί σωστά και διακριτικά
• να το διδάσκουμε σιγά-σιγά και υπομονετικά θέματα ασφαλούς συμπεριφοράς.

Το παιδί καταλαβαίνει τις οδηγίες, αλλά τις ξεχνά όταν ενθουσιάζεται ή το απορροφά κάτι άλλο.


Ατυχήματα σε παιδιά 5–9 χρόνων

Το μεγαλύτερο αριθμό θανατηφόρων ατυχημάτων στα ελληνόπουλα της πρώτης σχολικής ηλικίας προκαλεί η εμπλοκή σε τροχαίο ατύχημα με αυξημένο το ποσοστό των παιδιών που παρασύρονται από τροχοφόρα. Το γεγονός αντικατοπτρίζει την αυξημένη κινητικότητα και διάθεση των παιδιών για ανεξαρτησία και υπογραμμίζει την ανάγκη συνεχούς επιτήρησης και σωστής εκπαίδευσης στην κυκλοφοριακή αγωγή. Οι πνιγμοί-πνιγμονές περνούν σε δεύτερη θέση και ακολουθούν τα εγκαύματα ενώ τα ατυχήματα από πτώσεις αποτελούν και στην ηλικιακή αυτή ομάδα τη συχνότερη αιτία προσέλευσης για ατύχημα στα Εξωτερικά Ιατρεία των νοσοκομείων. Για την πρόληψη των ατυχημάτων στην ηλικία αυτή χρησιμοποιούνται επίσης προγράμματα ανάπτυξης δεξιοτήτων που θα εξασφαλίσουν την ασφαλέστερη συμπεριφορά του παιδιού.
Τα πεντάχρονα παιδιά μπορούν με τη δική μας επίβλεψη να χρησιμοποιούν το μαχαίρι και να ανάβουν τα σπίρτα. Μπορούν να παίζουν στα διαφορετικά όργανα της παιδικής χαράς… με κίνδυνο κυρίως να πέσουν από ύψος. Ακόμη έχουν μάθει να οδηγούν ποδήλατο, σε περιορισμένο χώρο αλλά όχι στο δρόμο και να κολυμπούν υπό την επίβλεψη ενήλικα. Στην ηλικία αυτή τα παιδιά είναι σε θέση να αντιληφθούν την επικινδυνότητα ορισμένων καταστάσεων. Ωστόσο χρειάζονται την καθοδήγηση-επίβλεψη των ενηλίκων έως ότου η ασφαλής συμπεριφορά γίνει βίωμά τους.

Επίσης οι γονείς θα πρέπει να φροντίσουν: 
• μαζί με το πρώτο του ποδήλατο να αγοράσουν στο παιδί τους και το αντίστοιχο κράνος και να βεβαιωθούν ότι χρησιμοποιείται για τις μετακινήσεις του παιδιού στο αυτοκίνητο το ειδικό υποστηρικτικό κάθισμα
• να μάθουν το παιδί τους κολύμπι… οι χαρές της θάλασσας μπορεί να εγκυμονούν κινδύνους να ενημερωθούν αν γίνεται περιοδικός έλεγχος των οργάνων και υπάρχει σωστή επιτήρηση στην παιδική χαρά που συχνάζει το παιδί σας
• να ενημερωθούν αν γίνεται περιοδικός έλεγχος των οργάνων και υπάρχει σωστή επιτήρηση στην παιδική χαρά που συχνάζει το παιδί σας


Ατυχήματα σε παιδιά 10–14 χρόνων

Με την είσοδο του παιδιού στην εφηβεία, τα τροχαία ατυχήματα στα οποία τα παιδιά συμμετέχουν είτε ως επιβάτες αυτοκινήτων και δικύκλων είτε ως πεζοί αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου. Ακολουθούν οι πνιγμοί που στην ηλικία αυτή αντιπροσωπεύουν κυρίως ατυχήματα στη θάλασσα. Οι πτώσεις αποτελούν και πάλι την πρώτη αιτία προσέλευσης στα Εξωτερικά Ιατρεία των νοσοκομείων, αλλά στις ηλικίες αυτές προκαλούνται σε χώρους εκτός σπιτιού, όπως το σχολείο και οι αθλητικές δραστηριότητες. Στα προγράμματα παρέμβασης δίνεται ειδική έμφαση στη δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος στο σχολείο ή στη γειτονιά και μεγάλη προσοχή στην τήρηση των προδιαγραφών ασφάλειας των αθλητικών εγκαταστάσεων και του αθλητικού εξοπλισμού.
Τα δεκάχρονα παιδιά έχουν μάθει την ασφαλή συμπεριφορά και μπορούν για παράδειγμα να διασχίζουν μόνα τους σχετικά ήσυχους δρόμους. Παρόλα αυτά υπάρχει πιθανότητα να παραβλέψουν ορισμένους κινδύνους και να παρασυρθούν από φίλους ή να οδηγηθούν σε ακρότητες για να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους. Για τα επόμενα χρόνια χρειάζεται να επιμένετε στη λήψη μέτρων ασφάλειας αφήνοντας συγχρόνως το παιδί να ανακαλύπτει την ανεξαρτησία του μέσα στα όρια που καθορίζουν τα μέτρα αυτά. Το δικό σας όμως ζωντανό παράδειγμα είναι εκείνο που μετράει περισσότερο από κάθε συμβουλή.

Πηγή: http://www.neaygeia.gr

Αντιγριπικός εμβολιασμός

 

 

Το εμβόλιο γρίπης της περιόδου 2012 -2013 διαφέρει από τα προηγούμενα, διότι περιέχει διαφορετικά στελέχη Α και Β. Συγκεκριμένα το νέο εμβόλιο περιέχει A/California/7/2009 (H1N1)–like antigen, όπως και το εμβόλιο του 2011-12 καθώς και A/Victoria/361/2011 (H3N2)–like antigen και  B/Wisconsin/1/2010–like antigen.
Έχουν αντικατασταθεί συνεπώς τα αντιγόνα A/Perth/2009 (H3N2) και  B/Brisbane/60/2008.

Συνίσταται ο εμβολιασμός όλων των παιδιών άνω των 6 μηνών και των εφήβων, ιδιαίτερα των παιδιών αυξημένου κινδύνου λόγω υποκείμενου νοσήματος, των εγκύων γυναικών, όσων γυναικών δυνητικά μπορεί να μείνουν έγκυες καθώς και των θηλαζουσών κατά την περίοδο γρίπης (Οκτώβριος- Απρίλιος).

Συνιστώνται δύο δόσεις (με διαφορά 6-8 εβδομάδες) σε παιδιά 6 μηνών έως 8 ετών που δεν έλαβαν δύο δόσεις σε προηγούμενο εμβολιασμό.

Σχήμα εμβολιασμού και αντιδράσεις από το εμβόλιο.

Το εμβόλιο χορηγείται 2 φορές για τα πρωτοεμβολιαζόμενα βρέφη, νήπια και παιδιά ηλικίας <9 ετών με διαφορά ενός μηνός μεταξύ των δόσεων.

Σε παιδιά ηλικίας >9 ετών και σε ενηλίκους το εμβόλιο χορηγείται σε μία δόση επειδή η 2η δόση δεν αυξάνει περαιτέρω τον τίτλο αντισωμάτων.

Παιδιά ηλικίας <9 ετών που σε προηγούμενη εμβολιαστική περίοδο έχουν λάβει έστω μία δόση εμβολιάζονται εφάπαξ.

Η δόση του εμβολίου για τις ηλικίες 6-36 μηνών είναι 0,25 ml και για τις μεγαλύτερες ηλικίες 0,5 ml. To εμβόλιο χορηγείται ενδομυϊκά, στα 6ρέφη και τα μικρά νήπια στην προσθιοπλάγια θέση του μηρού με βελόνα μήκους 7/8-1 ίντσα, και στα μεγαλύτερα παιδιά στο δελτοειδή με βελόνα 7/8-1  1/4 ίντσες.

Σχήμα εμβολιασμού και αντιδράσεις από το εμβόλιο.

Το εμβόλιο χορηγείται 2 φορές για τα πρωτοεμβολιαζόμενα βρέφη, νήπια και παιδιά ηλικίας <9 ετών με διαφορά ενός μηνός μεταξύ των δόσεων.

Σε παιδιά ηλικίας >9 ετών και σε ενηλίκους το εμβόλιο χορηγείται σε μία δόση επειδή η 2η δόση δεν αυξάνει περαιτέρω τον τίτλο αντισωμάτων.

Η δόση του εμβολίου για τις ηλικίες 6-36 μηνών είναι 0,25 ml και για τις μεγαλύτερες ηλικίες 0,5 ml. To εμβόλιο χορηγείται ενδομυϊκά, στα 6ρέφη και τα μικρά νήπια στην προσθιοπλάγια θέση του μηρού με βελόνα μήκους 7/8-1 ίντσα, και στα μεγαλύτερα παιδιά στο δελτοειδή με βελόνα 7/8-1  1/4 ίντσες.

Σκόπιμο είναι να αναφερθούν και τα άτομα εκείνα στα οποία αντενδείκνυται ο εμβολιασμός. Εδώ περιλαμβάνονται:

 

  •     άτομα με ιστορικό σοβαρών αλλεργικών αντιδράσεων στο αυγό
  •     άτομα με ιστορικό σοβαρής αντίδρασης σε προηγούμενο εμβολιασμό
  •     άτομα που ανέπτυξαν σύνδρομο Guillain-Barre εντός 6 εβδομάδων από προηγούμενο αντιγριπικό εμβολιασμό
  •     βρέφη ηλικίας <6 μηνών  (Δεν ανταποκρίνονται στον εμβολιασμό)
  •     άτομα με μέτρια – σοβαρή εμπύρετη λοίμωξη (προσωρινή αναστολή εμβολιασμού).

 

Πηγή: http://paidiatros.gr

Γιατί μπορεί να μας σκοτώσει ένα ισχυρό σοκ

Ένα ισχυρό σοκ μπορεί στ’ αλήθεια να αποβεί μοιραίο – και δεν έχει καμία σημασία αν οφείλεται στον χαμό ενός αγαπημένου ανθρώπου ή στον ενθουσιασμό από τον πρώτο αριθμό στο λαχείο, αναφέρουν γερμανοί επιστήμονες.

Σε μελέτη που πραγματοποίησαν κατόρθωσαν να βρουν για ποιον ακριβώς λόγο μπορεί μία απρόσμενη, συγκλονιστική, θετική ή αρνητική είδηση να θέσει σε κίνδυνο την υγεία.

Επιπλέον, ανακάλυψαν ότι εκείνες που κινδυνεύουν περισσότερο είναι οι γυναίκες που έχουν μπει ή έχουν περάσει την κλιμακτήριο.

Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, τα πολύ μεγάλα σοκ κάνουν τον οργανισμό να παράγει πολύ μεγάλες ποσότητες των ορμονών του στρες, συμπεριλαμβανομένης της αδρεναλίνης, με συνέπεια να συστέλλονται οι κύριες αρτηρίες που τροφοδοτούν με αίμα την καρδιά.

Η στένωση αυτή μπορεί να διαταράξει τον κύριο θάλαμο της καρδιάς, την αριστερά κοιλία, προκαλώντας απότομη αλλαγή του καρδιακού ρυθμού – σαν κι αυτήν που συμβαίνει όταν παθαίνει κάποιος έμφραγμα.

Όταν συμβεί αυτό, ο ασθενής αισθάνεται ξαφνικά ότι δυσκολεύεται να αναπνεύσει, αρχίζει να εκδηλώνει οξείς πόνους στο στήθος και μπορεί να αισθάνεται πάρα πολύ αδύναμος.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεπερνούν αυτή την κρίση όταν υποβληθούν σε επείγουσα θεραπεία, αλλά κάποιοι χάνουν τη ζωή τους.

Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και αρκετά καιρό ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν επειδή «ραγίζει» η καρδιά τους, συνήθως εξαιτίας πένθους. Παρ’ ότι, όμως, είχαν αναγνωρίσει το σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς, όπως το αποκαλούν, δεν ήξεραν που ακριβώς οφείλεται.

Ωστόσο, οι ερευνητές του Universitätmedizin Rostock, στη βόρειο Γερμανία, βρήκαν μία πιθανή εξήγηση, μελετώντας ομάδα ασθενών. Ανακάλυψαν επίσης πως το σύνδρομο δεν εκδηλώνεται απαραιτήτως εξαιτίας του πένθους, αλλά μπορεί να συμβεί και όταν κάποιος κερδίσει πολλά χρήματα ή ακόμα έχει έναν άγριο καυγά.

«Οι ασθενείς που μελετήσαμε βρέθηκαν κάτω από τεράστια ψυχική ένταση, είτε θετική είτε αρνητική», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Κριστόφ Νίναμπερ, διευθυντής του Καρδιολογικού Τμήματος της πανεπιστημιακής κλινικής.

«Η καρδιά τους είχε σπάσει σε χίλια κομμάτια, μέσα σε λίγα λεπτά έως μία ώρα από τη στιγμή που άκουσαν τα νέα. Οι περισσότεροι είχαν ακούσει κακές ειδήσεις, αλλά κάποιοι είχαν ακούσει εξαιρετικά καλές».

Και συνέχισε: «Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν γυναίκες που είχαν μπει ή είχαν περάσει την εμμηνόπαυση – είχαν ηλικία μεταξύ 50 και 70 ετών όταν αρρώστησαν.

»Προς το παρόν, δεν ξέρουμε γιατί αυτή η ομάδα είναι πιο ευάλωτη στο σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς. Ενδεχομένως παίζει ρόλο το ότι το γυναικείο σώμα αντιδρά μετά την εμμηνόπαυση εξαιρετικά έντονα στις ορμόνες του στρες».

Υπολογίζεται ότι το 2% των ανθρώπων που παθαίνουν έμφραγμα ετησίως, πάσχουν από σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς.

Τα καλά νέα, κατά τον δρα Νίναμπερ, είναι πως οι περισσότεροι πάσχοντες από το σύνδρομο αναρρώνουν, αρκεί να λάβουν την απαιτούμενη θεραπεία.

 

Πηγή: http://ygeia.tanea.gr

Υγεία: Οι άνθρωποι που ζουν μόνοι κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από κατάθλιψη

Οι άνθρωποι που ζουν μόνοι, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο έως 80% να πάθουν κατάθλιψη, σε σχέση με όσους έχουν οικογένεια, σύμφωνα με μια νέα φινλανδική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές του Φινλανδικού Ινστιτούτου Επαγγελματικής Υγείας, με επικεφαλής τη Λάουρα Πούλκι-Ράμπακ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο ιατρικό περιοδικό BioMed Central, σύμφωνα με το BBC, ερεύνησαν τη χρήση των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων σε 3.500 άτομα με μέση ηλικία 45 ετών και συμπέραναν ότι η μοναξιά φέρνει κατάθλιψη, είτε λόγω των πιο άσχημων συνθηκών στέγασης (αφορά κυρίως τις γυναίκες), είτε λόγω έλλειψης κοινωνικής υποστήριξης (ιδίως για τους άνδρες), είτε άλλων αιτίων.

Οι επιστήμονες επισήμαναν ότι τα νοικοκυριά του ενός ατόμου έχουν αυξηθεί σημαντικά στις δυτικές χώρες κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, με συνέπεια σε αρκετές χώρες, όπως στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, περίπου ο ένας στους τρεις ανθρώπους να ζει πια μόνος.

Οι Φινλανδοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι που ζουν μόνοι τους, αγόρασαν 80% περισσότερα αντικαταθλιπτικά φάρμακα στη διάρκεια της δεκαετίας που κράτησε η μελέτη, σε σχέση με όσους ζούσαν με οικογένεια. Μάλιστα οι επιστήμονες εκτίμησαν ότι ο πραγματικός κίνδυνος για την ψυχική υγεία των μοναχικών ατόμων μπορεί να είναι ακόμα μεγαλύτερος στην πραγματικότητα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η ζωή σε μία οικογένεια και γενικότερα μαζί με άλλους ανθρώπους προσφέρει συνήθως συναισθηματική υποστήριξη και αίσθημα κοινωνικής ένταξης, καθώς και άλλα ψυχικά οφέλη που μειώνουν τους παράγοντες κινδύνου για την υγεία. Η έρευνα επισημαίνει την ανάγκη οι μοναχικοί άνθρωποι να βρουν διεξόδους προκειμένου να μιλήσουν για τα προβλήματά τους, αντί να εξαρτιούνται από τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

 

Πηγή: http://www.agelioforos.gr

Ο καθημερινός άνθρωπος είναι ‘ψυχικά δυνατός’;

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν λανθασμένα ότι δεν είναι ‘ψυχικά δυνατοί’. Άλλοι μπορεί να φοβούνται μήπως δεν ‘φανούν’ ψυχικά δυνατοί στο περιβάλλον τους.

Η αυτοεικόνα μας ‘σχηματίζεται’ ως ένα σχετικά σταθερό νοητικό σχήμα από τον εγκέφαλο, μέσα από δύο παράγοντες. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς για τον εαυτό μας, μέσα από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, και από αυτό που αντιλαμβανόμαστε από μικρή ηλικία, ότι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς (γονείς, οικογένεια). Όσο έξυπνο δηλαδή και αν είναι ένα παιδί, αν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που το αποκαλούν ‘μέτριο’, το μυαλό του δεν θα μπορέσει λόγω του περιβάλλοντος να αναπτύξει τις ικανότητές του. Το ίδιο, μπορούμε να πούμε, ότι ισχύει για τις συναισθηματικές αντιδράσεις μας. Ένας άνθρωπος μπορεί να μάθει να αντιδρά ‘δυναμικά’ απέναντι στα εξωτερικά γεγονότα, και άλλος να τα δέχεται με θλίψη ή παθητικά, θεωρώντας λανθασμένα τον εαυτό του ‘αδύναμο’. Επειδή όμως πρόκειται για μάθηση, το άγχος, η θλίψη ως συναισθηματικές αντιδράσεις, μπορούν να απομαθευτούν σε οποιαδήποτε ηλικία. Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι άνθρωποι μαθαίνουμε συνεχώς και γινόμαστε σε όλη μας την ζωή ‘ψυχικά δυνατοί’, δεν γεννιόμαστε με κάποιο ‘χάρισμα’ ψυχικής δύναμης, το οποίο άλλοι έχουν και άλλοι όχι.

Τι θεωρεί όμως μία κοινωνία ως ψυχική δύναμη;

  • Ένα λανθασμένο στερεότυπο, είναι ότι ο άνθρωπος που δεν ‘εξωτερικεύει’ τα προβλήματά του, δεν δείχνει τις ‘αδυναμίες’ του στους άλλους, είναι ‘δυνατός ψυχικά’. Υπάρχει ο παντοδύναμος αυτός άνθρωπος; Ο άνθρωπος που δεν φοβάται; Φυσικά και όχι, ο άνθρωπος διαθέτει το έμφυτο συναίσθημα του φόβου, για προστασία του οργανισμού. Οι άνθρωποι που ‘έχουν μάθει’ να φέρονται έτσι, να ‘κλείνονται’, είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσουν το άγχος, την μελαγχολία και την πτώση της ψυχικής διάθεσης. Γίνονται πιο ‘ευάλωτοι’ σε αυτά, διότι ‘έχουν μάθει’ λανθασμένα, ότι είναι ‘αδυναμία’ το να εξωτερικεύουν σκέψεις και συναισθήματά τους. Πιο ‘ευάλωτοι’ διότι δεν μιλούν για τις ‘ανησυχίες’ τους σε άλλους, δεν ‘συγκρίνουν’ με σωστό τρόπο τις σκέψεις τους με άλλων ανθρώπων και νομίζουν ότι μόνο αυτοί νιώθουν ‘αδύναμοι’, ενώ στην πραγματικότητα κανένας άνθρωπος δεν είναι ‘παντοδύναμος’. Μπορεί αυτό το ‘κλείσιμο’ στον εαυτό να αλλάξει; Η απάντηση είναι φυσικά και μπορεί.
  • ‘Ψυχική δύναμη’ συχνά θεωρείται λανθασμένα, το να αντεπεξέλθει κάποιος μόνος του, σε δύσκολες καταστάσεις που του δημιουργούν άγχος ή θλίψη. Παρατηρείται το γεγονός, ότι ένας άνθρωπος δεν νιώθει ‘ψυχικά αδύναμος’ αν τον πονά το στομάχι του και απευθυνθεί σε έναν γαστρεντερολόγο. ‘Δεν νιώθει ότι οφείλει’ να γνωρίζει τα πάντα για το στομάχι ως όργανο.Το άγχος ή ή θλίψη όμως, λόγω άγνοιας, εκλαμβάνονται από το άτομο ως χαρακτηριστικά ενός ‘αδύναμου μυαλού’ και όχι ως ‘φυσιολογικές αντιδράσεις’ του, οι οποίες αντιμετωπίζονται οριστικά με την καθοδήγηση ειδικού.
  • Ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι πολύ σημαντικό να δείχνει ψυχικά ‘δυνατός’ στους άλλους. Συχνά υπάρχει ο ασυνείδητος φόβος του, ότι ειδάλλως θα χάσει την εκτίμηση των άλλων αν ‘αυτοί’ αντιληφθούν κάποια ‘αδυναμία’ του. Στην πραγματικότητα συχνά ‘φοβάται’ και θεωρεί ο ίδιος, ότι ‘υπάρχει κίνδυνος’ να πέσει η αυτοεικόνα του στα ‘μάτια’ του, όπως την κρίνει με βάση το τι θεωρεί μία κοινωνία ως ‘δύναμη’. Αυτό το έχει ασυνείδητα ‘ενσωματώσει’ στα ‘κριτήρια αυτοεκτίμησής του’ από την ανατροφή του. Αυτός ο φόβος για παράδειγμα είναι πολύ μεγαλύτερος στο ανδρικό φύλο. Η γυναίκα η οποία έχει ανατραφεί με το στερεότυπο ότι είναι πιο ευαίσθητη, άρα επιτρέπεται να εκδηλώνει την ευαισθησία της, κρίνει λιγότερα αυστηρά τον εαυτό της και ‘ανοίγεται’ πιο εύκολα στο περιβάλλον της ή σε έναν ειδικό. Το περιβάλλον συχνά επίσης, θεωρεί ότι είναι πιο φυσιολογικό να εκδηλώνεται συναισθηματικά μια γυναίκα.
  • Ο άνθρωπος συχνά θεωρεί λανθασμένα ότι όλοι οι άλλοι άνθρωποι είναι ψυχικά ‘παντοδύναμοι’. Αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος ως καθημερινός ψυχολόγος δεν κάνει ‘επιστημονική ανάλυση’ της συμπεριφοράς του και των άλλων. Έτσι μία συμπεριφορά των άλλων, μπορεί να δείχνει πλασματικά ως ψυχική δύναμη, πχ η χρήση αλκοόλ, μπορεί να εκλαμβάνεται ως ανδρισμός και όχι ως ένα βλαβερό ‘αγχολυτικό’. Πολλοί άνδρες πχ προσπαθούν να κρύψουν από τις συντρόφους τους το άγχος τους για την επιβίωση. Κάποιες φορές μπορεί να θεωρούν ότι δεν θα αρέσει στην σύντροφό τους να τους δει ‘έτσι’. Πιθανά και οι σύντροφοί τους να συνειδητοποιούν αυτό το ‘θέατρο’, επειδή όμως η καθημερινότητα είναι ήδη δυσάρεστη λόγω της οικονομικής κρίσης, αποφεύγουν ασυνείδητα, όχι από κακία, να συζητούν οτιδήποτε δυσάρεστο. Σε τέτοιες καταστάσεις, αντί να υπάρχει επικοινωνία, ο καθένας ‘κλείνεται’ στον εαυτό του, ή ψάχνει ‘αγχολυτικό’ σε ‘ξέγνοιαστες’ επιφανειακές επαφές, διαφεύγοντας από την πιο δύσκολη επίλυση του πραγματικού προβλήματος στη σχέση. Το ανθρώπινο μυαλό ασυνείδητα, ψάχνει την πιο εύκολη λύση.
  • Πολλοί άνθρωποι, έφηβοι ή ενήλικοι, που λανθασμένα δεν θεωρούν τον εαυτό τους ‘ψυχικά δυνατό’, έχουν μεγαλώσει σε ένα ‘δύσκολο’ ή ‘ψυχρό’ οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο χωρίς κακή πρόθεση, επηρέασε την εικόνα για τον εαυτό τους. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να ‘κλείνονται’ πολύ στον εαυτό τους. Μπορεί να θεωρούν ότι δεν είναι, και ότι δεν μπορούν να γίνουν ψυχικά δυνατοί όπως οι άλλοι. Το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση να παρατηρήσει τέτοιες συμπεριφορές, καθώς μπορεί να απειλήσουν ακόμη και τη ζωή του δικού τους ανθρώπου. Η καθημερινή συμπεριφορά των ανθρώπων θα μπορούσε να παρομοιαστεί κάποιες φορές, με ένα ‘θεατρικό έργο’. Αν ‘κρύψει’ αυτά που τον φθείρουν, οι άλλοι δεν θα καταλάβουν τίποτα. Αυτό ικανοποιεί και το άτομο στο να συντηρεί την λανθασμένη εικόνα που έχει για την ψυχική δύναμη. Ας ‘ταλαιπωρείται’ μόνος του, η ‘εικόνα’ που δείχνει είναι ‘καλή’. Έτσι μπορεί να εξωτερικεύεται πιο εύκολα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε αγνώστους, καθώς εκεί δεν ‘θίγεται’ η αυτοεικόνα του. Παραμένει όμως κλεισμένος στον εαυτό του και ουσιαστικά μόνος του στην καθημερινότητά του, καθώς οι γύρω του αφού δεν ‘ξέρουν’ πώς νιώθει, δεν τους νιώθει κοντά του πραγματικά. Γενικότερα, το διαδίκτυο λειτουργεί για πολλούς ανθρώπους ως ένας ‘κακός εξομολογητής’, καθώς ο άνθρωπος μπορεί να αναβάλλει ασυνείδητα κάποιες φορές να μάθει να μιλάει το ίδιο ‘ανοιχτά’ σε πραγματική ανθρώπινη επαφή.
  • Οι άνθρωποι συχνά κρίνουν λανθασμένα την ‘ψυχική δύναμη’, ακόμη και από την εξωτερική εμφάνιση

Έτσι, ένας υπέρβαρος άνθρωπος μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του ψυχικά αδύναμο, και να θεωρεί ‘παντοδύναμο’ τον λεπτό σωματικά άνθρωπο, στον οποίο απλά το μυαλό αντιδρά με έναν διαφορετικό τρόπο στο άγχος ή τη στενοχώρια, με το ‘κλείσιμο της όρεξης’. Πρόκειται όμως για δύο διαφορετικού τύπου ‘αντιδράσεις’ του μυαλού, οι οποίες μπορούν να απομαθευτούν και όχι κάποια έμφυτη αδυναμία.

 

Τι συνέπειες έχει ο λάθος φόβος ότι δεν είμαστε ‘ψυχικά δυνατοί’;

 

Αν για παράδειγμα, ένας άνδρας απολυθεί από την εργασία του, και πιστεύει ότι έτσι μειώνεται το κύρος και η αξία του, συχνά θα θεωρήσει ότι αυτό βλέπουν και οι άλλοι. Είναι πιθανό να θεωρήσει ότι ‘πέφτει’ στα μάτια της συντρόφου του, ενώ αυτό δεν έχει συμβεί. Θεωρεί δηλαδή ότι τη σκέψη που κάνει ο ίδιος για τον εαυτό του την κάνουν οι άλλοι. Πρόκειται για έναν ασυνείδητο ‘μηχανισμό’ που διαθέτει το μυαλό μας. Τον ξέρουμε πιο απλοϊκά, ότι αν πχ δεν μας αρέσει μία ελιά στο πρόσωπό μας, νομίζουμε ότι δεν αρέσει στους άλλους και όλοι κοιτάνε αυτήν με ‘ενόχληση’. Ονομάζεται ‘προβολή’, καθώς προβάλλουμε σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας, ότι τις κάνουν άλλοι για εμάς. Πρέπει να τονίσουμε επομένως ότι ο άνθρωπος συχνά φοβάται όχι μόνο εξωτερικά αίτια, αλλά και ‘εσωτερικά’, όπως την ‘μείωση’ της αυτοεικόνας του, παρότι, η ‘μείωση’ γίνεται μόνο στο δικό του μυαλό.

Ένας άνθρωπος που έχει μία αρνητική ‘εικόνα’ για τον εαυτό του, δεν μπορεί να αντιληφθεί (να ‘αναλύσει’ αντικειμενικά ως ειδικός) ότι πιθανά ευθύνονται εξωτερικοί παράγοντες οι οποίοι φέρνουν τις αρνητικές σκέψεις και τη μελαγχολία. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η προσωπικότητά του έχει μάθει (αθέλητα, σε μικρή ηλικία), να ‘ρίχνει’ το ‘φταίξιμο’ προς τον εαυτό του, και καθώς αυτό το κάνει ‘αυτοματοποιημένα’, η ‘πραγματικότητα’ που ‘βλέπει’, θεωρεί ότι είναι η μία και μοναδική, απόλυτα σωστή, δεδομένη πραγματικότητα. Έτσι μπορεί να έχει την ‘τάση’ να ερμηνεύει αρνητικές καταστάσεις της ζωής που του τυχαίνουν ως αποτέλεσμα δικής του ευθύνης και υπαιτιότητας και την κακή ψυχική διάθεση του, ως ‘πρόβλημα’ και δική του ‘αδυναμία’. Αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί εύκολα να οδηγεί σε μελαγχολική ή καταθλιπτική συναισθηματική διάθεση.

Ο άνθρωπος όμως προκειμένου να νιώθει πραγματικά ‘δυνατός’, πρέπει να μάθει να μην φοβάται να δείχνει τις ‘αδυναμίες’ του, το ότι είναι άνθρωπος, και ότι δεν είναι ‘ντροπή’ να ‘μαθαίνει’ όταν χρειάζεται, το πώς να τις ξεπερνά. Δεν τις ‘αρνείται’, καθώς θα ήταν σαν να αρνείται την ανθρώπινη φύση του. Η ‘δύναμη’ βρίσκεται στο να τις ‘αναγνωρίζει’, να τις ‘παραδέχεται’, και να προσπαθεί όταν χρειάζεται να ‘μάθει’ πώς να τις ‘ξεπεράσει’.

Ο φόβος απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις, είναι ένα έμφυτο συναίσθημα με σκοπό την προστασία μας. Όλοι οι ήρωες στην ιστορία, ένιωθαν φόβο, απλά ‘έμαθαν’ με τη λογική σκέψη να τον σταματούν, μία ικανότητα που διαθέτει το ανθρώπινο μυαλό. Το συναίσθημα του φόβου το νιώθουμε όμως και όταν ανησυχούμε ότι έχουμε κάτι να ‘χάσουμε’, ακόμη και αν αυτό είναι το αυτοκίνητό μας και όχι η ζωή μας.

Είναι σημαντικό, ότι αυτή η μάθηση απομαθαίνεται, και δεν πρέπει να βάζει κάποιος ‘ταμπέλες’ ψυχικής ασθένειας στον εαυτό του. Είναι χαρακτηριστικό, ότι όταν τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για αύξηση της κατάθλιψης την εποχή της οικονομικής κρίσης, δημιουργείται μία εικόνα στο κόσμο σαν να ‘προσβάλλονται’ από κάποιον ιό ‘οργανικής ασθένειας’ μη αντιμετωπίσιμης. Είναι δεδομένο ότι δεν είναι έτσι. Πρόκειται συχνά για έναν ‘μαθημένο’ τρόπο συναισθηματικής αντίδρασης, ο οποίος μπορεί να αλλάξει.

 

Πηγή: http://www.iatronet.gr

Ιατρικής άρθρο – ΟΓΚΟΛΟΓΙΑ

Πηγή: http://7gym-kerats.att.sch.gr

 

του μαθητή Αντώνη Τσιστράκη

Η Ογκολογία είναι ο κλάδος της ιατρικής που ασχολείται με τους όγκους και είναι ένας από τους σημαντικότερους. Από την εποχή του Έλληνα ιατρού Γαληνού (2ος αιώνας μ.Χ.) στο έργο του “Περί αιτιών συμπτωμάτων”  χρησιμοποιείται ο όρος “όγκος”, υποδηλώνοντας μέχρι σήμερα την παθολογική μάζα κυττάρων. Ωστόσο, η ογκολογία δεν ασχολείται σήμερα μόνο με τους όγκους κυρίως λόγω νέων μεθόδων ανεύρεσης παθολογικών αθροίσεων κυττάρων. Στην ογκολογική προσέγγιση περιλαμβάνονται και οι κακοήθεις νόσοι του αίματος.

Ο μεγαλύτερος όγκος του κόσμου

Όροι όπως καρκίνος, νεόπλασμα, μάζα, κακοήθεια, εξαλλαγή καθώς και ονομασίες όπως “επάρατη νόσος” χρησιμοποιούνται για τις ογκολογικές νόσους προκαλώντας πολλές φορές σύγχυση τόσο σε ιατρούς όσο και σε ασθενείς.

 Κατηγορίες

Οι όγκοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.Τους καλοήθεις και τους κακοήθεις.

  • Οι καλοήθεις είναι αυτοί που δεν διαιρούνται αλόγιστα.Οι μεταστάσεις είναι συνήθως το χαρακτηριστικό που ενδιαφέρει κλινικά για την καλύτερη πρόγνωση της νόσου.Οι μεταστάσεις γίνονται συνήθως μέσω του αίματος (αιματογενείς) μέσω της λέμφου(λεμφογενείς) ή κατά συνέχεια των ιστών.
  • Οι κακοήθεις είναι εκείνοι που τα ανώμαλα κύτταρά τους πολλαπλασιάζονται χωρίς κάποιον έλεγχο. Όγκος με χαρακτηριστικά κακοήθειας (μετάσταση, αλόγιστη διαίρεση παθολογικών κυττάρων) ονομάζεται Καρκίνος.

Τα είδη των καρκίνων που έχουν αναγνωριστεί ως τώρα ξεπερνούν τους 100 αλλά στους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν από Ογκολογία, γίνονται αντιληπτά συνήθως σαν ένας.

Ένας άλλος ελληνικός όρος που χρησιμοποιείται και θα πρέπει να διευκρινιστεί είναι ο όρος Νεοπλασία. Ο όρος αυτός είναι συνώνυμος με τον όγκο και αναφέρεται στο χαρακτηριστικό της αλόγιστης διαίρεσης νέων κυττάρων χωρίς κάποιο ρόλο στην λειτουργία του οργανισμού.

Ταξινόμηση

Η ταξινόμηση των όγκων γίνεται αναλόγως της θέσης αλλά και της ιστικής προέλευσης του ογκολογικού κυττάρου.Έτσι μπρορούμε να έχουμε

  • όγκο του πνεύμονα
  • του μαστού
  • του προστάτη κ.ά.
Καρκίνος του μαστού

Αιτιολογία

Η αιτιολογία των όγκων πολλές φορές έχει αποδειχθεί, άλλες φορές εικάζεται, άλλες διερευνάται.Το σίγουρο πάντως είναι ότι είναι πολυπαραγοντική.Μέχρι σήμερα έχουν συσχετισθεί διάφοροι γενετικοί παράγοντες π.χ. το κάπνισμα,τοαλκοόλλοιμώξεις, φύλο, ηλιακή έκθεση, ηλικία, έκθεση σε ακτινοβολία κ.ά. ¼ θανάτους υπολογίζεται στις ΗΠΑ για το 2010 να οφείλεται σε κάποιον όγκο.Μέσα σε ένα μόνο έτος θα νοσήσουν πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι και την ζωή τους θα χάσουν πάνω από το 1/3.

Θεραπεία

Η θεραπεία μπορεί να διαχωριστεί περαιτέρω σε θεραπευτική, παρηγορική και επικουρική.

  • Με την έννοια θεραπευτική εννοούμε την θεραπεία που στόχο έχει να θεραπεύσει τον όγκο αυξάνοντας κατά το μέγιστο το προσδόκιμο επιβίωσης αλλά και την ποιότητα ζωής.
  • Με τον όρο παρηγορική θεραπεία ορίζεται η φροντίδα των ασθενών που δεν ανταποκρίνεται πλέον στην θεραπευτική αγωγή ή δεν επιδέχονται θεραπείας. Στόχος η καλύτερη δυνατή ποιότητα ζωής, συμπτωματική αντιμετώπιση των προβλημάτων που ανακύπτουν (πόνος, ναυτία κτλ.) καθώς και η ψυχολογική υποστήριξη των ασθενών και των οικογενειών τους.
  • Επικουρική ορίζεται η θεραπεία που χορηγείται σε απουσία μακροσκοπικών ενδείξεων μεταστάσεων σε ασθενείς που βρίσκονται σε κίνδυνο υποτροπής από μικρομεταστάσεις.

Χημειoθεραπεία

Η χημειοθεραπεία σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να είναι η μοναδική δυνατή θεραπεία. Με τον όρο χημειοθεραπεία στην ιατρική εννοούμε την χορήγηση φαρμακευτικής ουσίας, αλλά έχει καθιερωθεί στην συνείδηση των περισσοτέρων ως η φαρμακευτική θεραπεία πού δίνεται σε καρκινοπαθείς.

Η ύπαρξη σοβαρών επιπλοκών από την χορήγηση των φαρμάκων αυτών μπορεί να τα μετατρέψει από σωτήρια σε καταστρεπτικά.

Εγκεφαλικός όγκος

Ακτινοθεραπεία

Μεγάλη σημασία δίδεται τελευταία στην αντιμετώπιση της ογκολογικής νόσου με ιονισμένη ακτινοβολία, κυρίως με υψηλές δόσεις ακτινοβολίας-Χ. Η θεραπευτική αξία της ακτινοβολίας είναι γνωστή πάνω από εκατό χρόνια αλλά τα τελευταία χρόνια με την περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας και της δημιουργίας πρωτοκόλλων τεκμηριώθηκε και χρησιμοποιείται ακόμα και στο 50% των ογκολογικών ασθενών.

Όπως και η χημειοθεραπεία δεν είναι άμοιρη παρενεργειών και αξιολογείται πάντα σε σχέση με το όφελος. Μπορεί και αυτή να είναι θεραπευτική ή παρηγορική, να προηγείται ή να έπεται χειρουργικής εξαίρεσης.

Ψυχολογική υποστήριξη

Από την διάγνωση της νόσου ο ασθενής και το περιβάλλον του υποβάλλονται σε μία έντονη αγχωτική κατάσταση. Η επικοινωνία με τους ασθενείς αποτελεί θεμελιώδη αρχή της κλινικής πρακτικής, είναι όμως μείζονος σημασίας στον ογκολογικό ασθενή. Η ψυχολογική υποστήριξη είναι δυνατή από διάφορους φορείς, με την προϋπόθεση να υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των εμπλεκομένων στην φροντίδα του ασθενούς.

Η κοινωνική ζωή, η εμφάνιση του ασθενούς είναι ζητήματα που από την αρχή της διάγνωσης θα πρέπει να τεθούν στον ασθενή για την καλύτερη διαχείρισή τους.

Α=Κανονική διαίρεση κυττάρων.
Β = καρκινική διαίρεση κυττάρων.
1 = απόπτωση.