Δελτίο Τύπου

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πρόληψης και Συμπαράστασης Ανηλίκων Θυμάτων Τροχαίων Ατυχημάτων ανακοινώνει ότι εδώ και καιρό, και ακολουθώντας το ευρύτερο πνεύμα αλληλεγγύης που πρέπει να διέπει φιλανθρωπικούς οργανισμούς λόγω της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, δέχεται προσφορές σε ρούχα, παιχνίδια και τρόφιμα στα γραφεία του στην Εγνατίας 67 στον 2ο όροφο,τα οποία διαθέτει σε οικογένειες αναξιοπαθούντων, ανέργων και άπορων.
Παρακαλούμε την αγάπη σας να μας βοηθήσετε όπως μπορείτε για να τείνουμε χείρα βοηθείας στους ατυχέστερους συμπολίτες μας.

Read More

Δραστηριότητες Συλλόγου

Από το 2003 έως και σήμερα (2012), ο Σύλλογος στηρίζει το έργο του με τις ακόλουθες δραστηριότητες:

Ενημερωτικά

-Τυπώνουμε και διανέμουμε φυλλάδια και εφημερίδες ανά την επικράτεια σε αριθμό πολύ πάνω από 500.000 αντίτυπα σε ετήσια και σταθερή βάση

-Το ενημερωτικό υλικό μοιράζεται σε σχολεία, Πανεπιστήμια και αστυνομικά τμήματα (εντός και εκτός Λεκανοπεδίου) καθώς και σε δημόσιους χώρους και πολίτες.

-Διοργανώνουμε σεμινάρια και ημερίδες σε σχολεία σε όλη την Ελλάδα  με θέματα του ΚΟΚ και γενικότερης οδικής συμπεριφοράς

 

ΝΕΟ!!! Νέα σειρά σεμιναρίων ξεκινάει από τις 12-11-12 στις κεντρικές βιβλιοθήκες της Θεσσαλονίκης με θέμα ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΟΧΗΜΑ – ΟΔΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Υποστηρικτικά

-επί σειρά ετών προσφέρουμε δώρα (Πασχαλινά και Χριστουγέννων) σε νοσοκομεία και σε σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες καθώς επίσης δώρα, ρούχα και ημερολόγια στα παιδιά στο ΚΑΑΠ Βούλας.

-διοργανώσαμε θεατρική παράσταση και συναυλία με γνωστούς καλλιτέχνες τα έσοδα των οποίων εκδηλώσεων πήγαν προς στήριξη οικογενειών θυμάτων

-παρέχουμε ουροκαθετήρες κάθε μήνα σε κοριτσάκι ανάπηρο (από τροχαίο ατύχημα)στην Κέρκυρα

-καλύπτουμε τα έξοδα φυσιοθεραπευτή ο οποίος ανέλαβε την αποκατάσταση παιδιού στο Κιλκίς για όσο καιρό κρατήσει η θεραπεία του

-μέσω συνεργατών μας νομικών, προσφέραμε νομική κάλυψη σε 8χρονο αγοράκι στην Αλεξανδρούπολη το οποίο είχε παρασυρθεί από μηχάνημα ενώ οδηγούσε το ποδήλατό του. Το παιδάκι ήδη μεταφέρεται στο εξωτερικό για περαιτέρω εξετάσεις και εγχείρηση, αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων των νομικών μας συνεργατών με την ασφαλιστική εταιρία, χωρίς να επιβαρυνθεί η οικογένειά του

-καλύπτουμε τα έξοδα εργοθεραπείας 4χρονου αγοριού στην Θεσσαλονίκη για όσο καιρό χρειαστεί

-παρέχουμε ρούχα, τρόφιμα και αναλώσιμα είδη σε οικογένειες που έχουν χτυπηθεί από την οικονομική κρίση, οικογένειες απόρων και ανέργων

Read More

H βία στο σχολείο, ο εκφοβισμός και πώς μπορεί να γίνει αντιληπτός;

Επιμέλεια Βικτωρία Πολύζου, συμβουλευτική ψυχοθεραπεύτρια
Ο εκφοβισμός είναι μακροχρόνια σωματική ή ψυχολογική βία που ασκείται από ένα άτομο ή ομάδα ατόμων εναντίον ενός ατόμου που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του στη συγκεκριμένη κατάσταση. Ο σωματικός εκφοβισμός μπορεί να περιλαμβάνει κλωτσιές, σπρωξίματα ή ξύλο ενώ οι πιο συνηθισμένοι τρόποι ψυχολογικού εκβιασμού είναι τα πειράγματα και ο αποκλεισμός

Θα πρέπει να διακρίνουμε τις εκφοβιστικές πράξεις από τις απλές εκφράσεις επιθετικότητας μεταξύ των μαθητών, επισημαίνοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εκφοβισμού, διότι, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω, οι εμπλεκόμενοι στην εκπαιδευτική διαδικασία, παρά τους ορισμούς των ειδικών, συχνά δυσκολεύονται να καθορίσουν ποιες συμπεριφορές είναι εκφοβιστικές. Για να χαρακτηριστεί, λοιπόν, μια επιθετική πράξη εκφοβισμός θα πρέπει να υπάρχει διαφορά δύναμης μεταξύ δράστη και θύματος, που καθιστά το θύμα αδύναμο να αμυνθεί και το τοποθετεί σε μειονεκτική θέση έναντι του δράστη. Η διαφορά δύναμης μπορεί να είναι είτε σωματική είτε ψυχολογική. Οι δράστες είναι πολύ ικανοί στο να αναγνωρίζουν τους μαθητές που δεν διαθέτουν τις δεξιότητες, τις ικανότητες ή τα προσωπικά χαρακτηριστικά για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Η διαφορά δύναμης μπορεί να αφορά από τη μεριά του δράστη ή των δραστών σε μεγαλύτερη σωματική ή αριθμητική δύναμη, περισσότερη αυτοπεποίθηση, σιγουριά, διεκδικητικότητα, μεγαλύτερη γλωσσική επιδεξιότητα, που δίνει τη δυνατότητα στο δράστη να πληγώσει ή να απειλήσει το θύμα με την επιλογή των λέξεων που κάνει ή τον τρόπο ομιλίας, ανώτερες κοινωνικές ή χειριστικές δεξιότητες (π.χ. ικανότητα να στρέψει κάποια άτομα εναντίον κάποιου ή να αποκλείσει κάποιον από μια ομάδα), υψηλότερη κοινωνική θέση και αντίστοιχη ικανότητα επιβολής. O εκφοβισμός διαφοροποιείται από άλλα είδη επιθετικότητας, όπως η αντιδραστική επιθετικότητα, η οποία προκαλείται ως αντίδραση σε κάτι ή η προμελετημένη επιθετικότητα, η οποία έχει ένα συγκεκριμένο στόχο, από το γεγονός ότι δεν υπάρχει άλλος προφανής στόχος πέρα από την απόκτηση κυριαρχίας.

Μπορούμε να διακρίνουμε δύο είδη εκφοβισμού: τον άμεσο που εκφράζεται με ευθείες σωματικές ή λεκτικές επιθέσεις προς το θύμα και τον έμμεσο, που περιλαμβάνει τη συκοφαντία, τη χειραγώγηση των φιλικών σχέσεων και τον σκόπιμο αποκλεισμό από μια ομάδα. Το cyber bullying, δηλ. ο εκφοβισμός που πραγματοποιείται μέσω ηλεκτρονικών μέσων, όπως είναι τα κινητά τηλέφωνα, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, οι δικτυακοί τόποι και τα chat rooms, αποτελεί ένα πρόσφατο και ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο. Ως «ρατσιστικός εκφοβισμός» ή «φυλετική παρενόχληση» χαρακτηρίζεται η επιθετική πράξη που κατευθύνεται προς ένα άτομο που ανήκει σε διαφορετική φυλή ή εθνικότητα, εφόσον αποδειχθεί ότι ο εκφοβισμός προέκυψε ακριβώς λόγω της διαφοράς εθνικότητας μεταξύ του δράστη και του θύματος.

Ο «σεξουαλικός εκφοβισμός» αναφέρεται στη χρήση λεκτικών εκφράσεων με σεξουαλικά υπονοούμενα. Μια άλλη μορφή εκφοβισμού λαμβάνει χώρα όταν μια ομάδα σε ένα πλαίσιο προβαίνει σε πράξεις επιβολής στα νεοφερμένα άτομα, σαν ένα είδος τελετών μύησης ή καψονιών. Σ’ αυτή την περίπτωση, οι δράστες φαίνεται να απαλλάσσονται από το αίσθημα προσωπικής ευθύνης καθώς η πρακτική του εκφοβισμού βασίζεται σε μια παράδοση.

Το ποσοστό των αγοριών που συμμετέχουν σε εκφοβιστικά περιστατικά, κυρίως άμεσου τύπου, είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό των κοριτσιών. Αγόρια και κορίτσια είναι θύματα του έμμεσου ή σχεσιακού εκφοβισμού σε παρόμοιο ποσοστό.

Στην χώρα μας περιστατικά βίας μένουν στην αφάνεια είτε γιατί θεωρείται ότι η δημοσιοποίησή τους θα στιγματίσει τους θύτες ή/και τα θύματα είτε γιατί θα μειώσει το κύρος του σχολείου. Έχει βρεθεί, επίσης, ότι συμπεριφορές του τύπου «δράση συμμοριών» βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα στη χώρα μας, ενώ πιο συχνά είναι τα περιστατικά επιθέσεων και ξυλοδαρμών μεταξύ μαθητών, με μεγαλύτερη συχνότητα στο Γυμνάσιο απ’ ό, τι στο Λύκειο. Βρέθηκε, επίσης, ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό παιδιών δεν ζητούν βοήθεια από τους εκπαιδευτικούς για προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο χώρο του σχολείου.

Έχει υποστηριχθεί ότι και το ίδιο το σχολείο ως θεσμός ασκεί βία, μέσω της χειραγώγησης, της συναίνεσης, του προσεταιρισμού και της εσωτερίκευσης των κανόνων και προτύπων συμπεριφοράς, συμμετέχοντας σ’ έναν ευρύτερο κοινωνικό έλεγχο της εκπαίδευσης.

Μπορούμε να υποψιαστούμε ότι ένα παιδί εκφοβίζεται με βάση κάποια δευτερεύοντα σημάδια θυματοποίησης:

– ένα ασυνήθιστα ήσυχο παιδί γίνεται όλο και πιο απόμακρο
– ένα παιδί, που, συνήθως, είναι συγκρατημένο, γίνεται επιθετικό (ως αποτέλεσμα της 
απογοήτευσης και της ανικανότητας να αντιμετωπίσει τη θυματοποίηση με άλλο 
τρόπο)
– πτώση της σχολικής επίδοσης χωρίς προφανή λόγο
– απροθυμία συμμετοχής σε εξωσχολικές δραστηριότητες
– ασθένεια πριν από ομαδικές δραστηριότητες
– στις ομαδικές σχολικές δραστηριότητες κανείς δεν θέλει να σχηματίσει ζευγάρι μ’ 
αυτό το παιδί
– απουσίες από το σχολείο χωρίς πειστικές εξηγήσεις
– τα προσωπικά αντικείμενα του παιδιού είναι μονίμως κατεστραμμένα ή έχουν χαθεί.

Οι συμβουλευτικές τηλεφωνικές υπηρεσίες της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.) στις οποίες απαντούν ειδικοί Ψυχικής Υγείας. Για γονείς, εκπαιδευτικούς, ειδικούς ψυχικής υγείας: 801-801-1177.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Read More

Πώς διαβάζουμε ή αφηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά

Γράφει ο Δρ. Στέλιος Πελασγός – ιστορητής, παιδαγωγός, συγγραφέας και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Αφήγησης και Τεχνών του Λόγου Κοζάνης
Το παραμύθι και η ανάγνωσή του πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού μας προγράμματος με το παιδί. Τα παραμύθια παραδοσιακά ξεκινούν με το υποσχόμενο «Μια φορά και έναν καιρό» και τελειώνουν με το αισιόδοξο «Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Ανάμεσα στα δυο υπάρχει ένα πλήθος από νοήματα, μηνύματα και οφέλη για τον μικρό αναγνώστη.

Φροντίζουμε η γλώσσα και τα νοήματα του να είναι πλούσια  και όχι «παιδικά» και απλοποιημένα.

Για την αφήγηση μιας ιστορίας στο παιδί έχουμε τις εξής εναλλακτικές επιλογές: την προφορική αφήγηση ή την μεγαλόφωνη ανάγνωση.

– Προφορική αφήγηση είναι η διήγηση παραδοσιακής, λόγιας ή αυτοσχεδιαστικής ιστορίας χωρίς την παρουσία βιβλίου ή άλλου βοηθήματος.
– Μεγαλόφωνη ανάγνωση είναι η ανάγνωση του βιβλίου, έτσι ώστε να ακούγεται, με δυνατή φωνή.

Η τέχνη της αφήγησης

Μια αφήγηση γίνεται ιδιαίτερη με την αγάπη και την τρυφερότητα του αφηγητή. Ακόμα και στην περίπτωση που το παραμύθι μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό και να προκαλεί φόβο στο παιδί, με την αγάπη και την τρυφερότητα όλα θα ξεπεραστούν και θα «ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».

Πώς διαβάζουμε ή αφηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά

– Zούμε τη χαρά, τον φόβο, την ανασφάλεια και τον ενθουσιασμό κάθε ήρωα, καλού ή κακού. Με την ταύτιση αυτή, τα ίδια συναισθήματα θα μεταδίδονται και στον ακροατή.

– Δεν χρειάζεται ούτε να κραυγάζουμε, ούτε να φοράμε περίεργα καπέλα. Οι τεχνικές είναι για όσους δεν έχουν σχέση με το κοινό τους.

– Δεν διαβάζουμε το παραμύθι για πρώτη φορά εκείνη τη στιγμή. Το έχουμε διαβάσει μόνοι μας προτού ξεκινήσουμε την αφήγηση.

– Στην περίπτωση που χρειαστεί να διαβάσουμε ένα παραμύθι από βιβλίο, φροντίζουμε έτσι ώστε η γλώσσα και τα νοήματα του να είναι πλούσια και όχι «παιδικά» και απλοποιημένα.

– Διαλέγουμε ειδικό χρόνο και τόπο. Μια γωνιά απόλυτα ήσυχη και μισοσκότεινη. Μια στιγμή της ημέρας ήρεμη. Καθιερώνουμε τον τόπο και τον χρόνο της αφήγησης ή της ανάγνωσης. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά λατρεύουν την επανάληψη.

– Μετά την αφήγηση, σιωπούμε. Μόνο στη σιωπή μπορεί να δράσει το ίδιο το παραμύθι και τα σύμβολά του, η ενίσχυση της σχέσης γονιού-παιδιού, η τρυφερότητα της αφήγησης. Κάθε άλλη ενέργεια μετατρέπει τον γονιό σε δάσκαλο και το παιδί σε μαθητή, κλονίζει τη σχέση τρυφερότητας και την εμπιστοσύνη του παιδιού και διαφθείρει τη σχέση με το κυνήγι του χρήσιμου και του αποδοτικού.

Η ώρα του παραμυθιού

Το παραμύθι και η ανάγνωσή του πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού μας προγράμματος με το παιδί. Πρέπει να υπάρχει η ώρα του παραμυθιού. Η ώρα αυτή είναι η ώρα που

μετατρέπεται σε σύμβολο κάθε καλό και κακό συμβάν της μέρας, η ώρα της αναπόλησης, της ψύχραιμης αναφοράς.

Υπάρχουν κατάλληλες ώρες για την ανάγνωση ενός παραμυθιού;

Δεν υπάρχουν κατάλληλες ώρες για την ανάγνωση του παραμυθιού. Συνήθως οι πιο κατάλληλες ώρες είναι οι απογευματινές ή οι βραδινές πριν τον ύπνο. Πριν τον ύπνο όμως, δεν μπορούμε να πούμε πολύ τρομακτικά παραμύθια (χρειάζονται οπωσδήποτε και αυτά, αλλά άλλη ώρα).

Πώς επιλέγουμε παραμύθια;

Δεν επιλέγουμε ποτέ ένα παραμύθι επειδή αρέσει σε εμάς, επειδή διαφημίζεται στην τηλεόραση ή έχει γίνει της μόδας. Η επιλογή πρέπει να γίνει από κοινού με το παιδί μας. Έτσι, όχι μόνο θα ικανοποιηθεί από το αποτέλεσμα, αλλά και θα καλλιεργηθεί η μεταξύ μας σχέση.

Υπάρχουν ακατάλληλα παραμύθια ή παιδικά βιβλία;

Ακατάλληλα μπορεί να θεωρηθούν τα παραμύθια ή τα βιβλία που δεν έχουν αίσιο τέλος. Παραμύθια που το τέλος τους δεν είναι «ευτυχισμένο», είναι ακατάλληλα για παιδιά κάτω των δώδεκα ετών. Βιβλία εμπορικά που χρησιμοποιούν την γλώσσα της τηλεόρασης και βιβλία που βαραίνουν τα παιδιά με γνώση χωρίς να τους προσφέρουν στην ουσία τίποτα, θεωρούνται επίσης ακατάλληλα.

Αρκετές φορές οι ηλικίες που αναγράφονται στο οπισθόφυλλο ενός βιβλίου δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστες για την επιλογή μας. Το καλύτερο μέρος για να αποκτήσουμε κριτήρια επιλογής είναι οι δημόσιες παιδικές βιβλιοθήκες. Από τις βιβλιοθήκες μπορούμε να μάθουμε να επιλέγουμε όταν θα πάμε στο βιβλιοπωλείο.

Ποια είναι τα οφέλη του παραμυθιού;

– Διασκέδαση: Το παιδί μαθαίνει από μικρό πώς μπορεί μέσα από την όμορφη και ευφάνταστη χρήση του λόγου να λαμβάνει απόλαυση και να διασκεδάζει.

– Άγχη και φοβίες: Μέσα από την πλοκή του παραμυθιού και συνήθως την μάχη μεταξύ καλού και κακού, το παιδί διαβεβαιώνεται πως ακόμα και οι πιο μικροί και ασήμαντοι μπορούν με βοήθεια και σωστή δράση να αντιμετωπίσουν ακόμα και τους…δράκους.

– Οδηγός ψυχικής ολοκλήρωσης: Ο ήρωας ή η ηρωίδα μέσα από περιπέτειες ή και σφάλματα, ακολουθούν τα απαραίτητα στάδια για την ψυχική ολοκλήρωση. Μέσω αυτών, οδηγείται και το παιδί με τη σειρά του στην ψυχική του ολοκλήρωση.

– Φαντασία: Το παραμύθι με τις λίγες λέξεις του και τα σύμβολα του χωρίς πολλές εικόνες και ήχους αναπτύσσουν την μυθοπλαστική και εικονοπλαστική ικανότητα των παιδιών.

– Σχέση γονέα–παιδιού: Μέσα από τα σύμβολα του παραμυθιού λέγονται πράγματα που το παιδί θα δίσταζε πιθανόν να εκφράσει. Αποδεικνύεται πως ο γονιός μπορεί να αποδεχτεί και να κατανοήσει κάθε φόβο ή ενθουσιασμό του παιδιού του.

– Αξίες: Το παιδί αρχίζει να αναπτύσσει την εμπιστοσύνη του στις ηθικές και τις κοινωνικές αξίες.

Ευχαριστούμε για την συνεργασία του το Εργαστήρι Μαιρηβή

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Read More

Το σύνδρομο των παιδιών χωρισμένων γονέων

Τί είναι το Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης; Πρόκειται για μια κατάσταση, κατά την οποία το παιδί εξαναγκάζεται να αποξενωθεί από τον… γονέα, που δεν έχει την επιμέλεια ή την γονική μέριμνα.

Αναφερόμενος στα χαρακτηριστικά του Συνδρόμου, ο πρόεδρος του Συλλόγου για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια («ΣΥ.Γ.Α.Π.Α.»), Νίκος Σπιτάλας, υπογραμμίζει ότι το παιδί δεν θέλει να μιλήσει ούτε τηλεφωνικά με τον αποξενωμένο γονέα και σε ακραίες περιπτώσεις, δεν θέλει καθόλου να τον δει διότι τον φοβάται.

«Η μέθοδος αποξένωσης εξαρτάται από το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο του γονέα-δράστη, από την ηλικία του παιδιού και από τις συνθήκες» εξηγεί.

Όπως υπογραμμίζει, «τα δικαστήρια αδυνατούν να βρουν την αλήθεια και στέλνουν το ‘μπαλάκι’ στους παιδοψυχιάτρους οι οποίοι με τη σειρά τους στον εισαγγελέα ή το δικαστή».

«Εν τω μεταξύ, ο χρόνος κυλά, το παιδί αποξενώνεται ακόμη περισσότερο και στην εφηβεία ή και ενηλικίωση, έχει ήδη αποξενωθεί τελείως και έχει αποκτήσει ανυπέρβλητα προβλήματα» τονίζει χαρακτηριστικά. Η λύση στο πρόβλημα, προσθέτει, πρέπει να προέλθει από την Πολιτεία με την αλλαγή των νόμων, με την εκπαίδευση των γονέων, των δικαστών και άλλων λειτουργών και με τη δημιουργία κοινωνικών υπηρεσιών.

«Θα πρέπει να δίδεται από κοινού επιμέλεια/γονική μέριμνα και οι δικαστικές αποφάσεις να ισχύουν ισότιμα για άνδρες και γυναίκες και να μην είναι δογματικές» προτείνει ο κ. Σπιτάλας.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Read More

Ιατρικός Σύλλογος: Ταφόπλακα τα νέα μέτρα

H χαριστική βολή στο ημιθανές Σύστημα Υγείας δίνεται με το συζητούμενο Σχέδιο Νόμου που κατατέθηκε στη Βουλή…«Έγκριση Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016», με το οποίο η ζωή των ασθενών, εν δυνάμει παίζεται «κορώνα-γράμματα» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών.

«Η κυβέρνηση δέσμια των εντολών της Τρόικα, έρχεται νομοθετικά να επισφραγίσει την πλήρη διάλυση του Συστήματος Υγείας και τη μετατροπή του σε “Ξέφραγο Αμπέλι”, ανοίγοντας πεδίο δόξης λαμπρό στο επί θύραις “Καρτέλ” της Υγείας», προσθέτει ο Ιατρικός Σύλλογος.

Ειδικότερα, στην ανακοίνωσή του ο Ιατρικός Σύλλογος σημειώνει:

• Με τις αντιεπιστημονικές διατάξεις περί υποχρεωτικής συνταγογράφησης της δραστικής ουσίας επιφυλάσσει για τους λειτουργούς υγείας το ρόλο του «εκτελεστικού αποσπάσματος» λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο.

• Εξακολουθεί να μεταχειρίζεται του ασφαλισμένους ως «οικονομικά υποζύγια» επιβαρύνοντας επιπλέον στις άδειες τσέπες τους 1 ευρώ ανά εκτελούμενη συνταγή και 25 ευρώ για κάθε εισαγωγή σε νοσοκομείο παρά τα αμέτρητα χαράτσια που έχουν προηγηθεί. Έτσι τους φορτώνει την ανικανότητα της επίσημης πολιτείας να προστατέψει την υγεία του .

• Παράλληλα επιχειρείται πέρα και πάνω από την απελευθέρωση του Ιατρικού Επαγγέλματος, το ξεχαρβάλωμα και η πλήρης κατάργηση του χαρακτήρα των Ιατρικών Εταιρειών Π.Φ.Υ.

Ο Ι.Σ.Α. είναι κάθετα αντίθετος στην κατάργηση υφιστάμενων βασικών διατάξεων και προϋποθέσεων που διασφαλίζουν τον ειδικό σκοπό και χαρακτήρα αυτών των Ιατρικών Εταιρειών, που αφορούν ιδιωτικούς φορείς Π.Φ.Υ. και εν τέλει τη Δημόσια Υγεία.

Κανένας δικαιολογητικός λόγος δεν υφίσταται, ώστε να καταργηθεί ο ειδικός και αποκλειστικός σκοπός, καθώς και να απαλειφθεί η υποχρεωτική αναφορά στην επωνυμία της εταιρείας του όρου «Ιατρική».

Και οι δύο καταργούμενες διατάξεις, αποτελούν ασφαλιστικές δικλείδες που επιτρέπουν την ορθή εποπτεία και τον έλεγχο των Ιατρικών Φορέων και των Ιατρικών Εταιρειών, που δεν είναι απλά εμπορικές εταιρείες, αλλά αντίθετα έχουν ως αντικείμενο το ύψιστο αγαθό της Υγείας.

Ο στόχος είναι προφανής και απροκάλυπτος, τείνουν να καταργήσουν τους ισχύοντες κανόνες άσκησης του Ιατρικού Λειτουργήματος στη χώρα μας.

Αν όλα αυτά δεν αποτελούν ντροπή και αίσχος για την Ελλάδα του 2012, ας μας πουν τι είναι.

Για τις συνέπειες και τους κινδύνους που επιφυλάσσουν τα νομοθετούμενα μέτρα για την Υγεία των πολιτών, την ευθύνη θα φέρνουν στο ακέραιο, ως ηθικοί αυτουργοί, όσοι με την ψήφο τους τα εγκρίνουν.

Ως Ιατροί και Λειτουργοί της Υγείας καταδικάζουμε τα συγκεκριμένα μέτρα και την προσπάθεια μετάθεσης των ευθυνών στις πλάτες μας.

Ας γνωρίζουν όλοι, ότι όπως μας επιβάλλει ο Όρκος μας, θα αντιδράσουμε με κάθε τρόπο και μέσο για να προστατεύσουμε, σε καθημερινή βάση, το πολύτιμο αγαθό της Υγείας που μας εμπιστεύονται οι συμπολίτες μας, από τα Υγειοκτόνα μέτρα, που ελαφρά τη καρδία, νομοθετούνται αυτές τις μέρες στη Βουλή των Ελλήνων.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Read More

5 καλοί λόγοι να οδηγείς πιο αργά και πώς να το κάνεις

Προσπαθώ να οδηγώ πιο αργά αυτές τις μέρες. Ενώ συνήθως έτρεχα σαν τρελή (ρωτήστε τον άντρα μου), περνώντας τους πάντες και πατώντας το γκάζι στο τέρμα…
Πολλές φορές μάλιστα σάστιζα όταν οι άλλοι οδηγούσαν αργά και εμπόδιζαν εμένα να οδηγώ γρήγορα, ή μου έκοβαν το δρόμο. Η οδήγηση ήταν μια σούπερ αγχωτική εμπειρία.

Όχι πια. Αυτές τις μέρες, η οδήγηση μου είναι πολύ πιο ήρεμη σαν εμπειρία, και την ευχαριστιέμαι πολύ περισσότερο.

Κοιτάζω τους υπόλοιπους οδηγούς γύρω μου και αναρωτιέμαι αν πραγματικά χρειάζεται να πάνε τόσο γρήγορα εκεί που θέλουν, και αν τελικά θα σταματήσουν να βιάζονται όταν φτάσουν. Αναρωτιέμαι αν πραγματικά αξίζει να καις όλη αυτή τη βενζίνη και να σπάνε τα νεύρα σου και να ρισκάρεις τόσες πολλές ζωές. Κι έπειτα σκέφτομαι και άλλα πράγματα, γιατί η οδήγηση για μένα έχει γίνει ώρα περισυλλογής.

Συνιστώ ανεπιφύλακτα να οδηγείς πιο αργά – για πολλούς λόγους. Ένας από τους καλύτερους λόγους για μένα είναι ότι με κάνει πιο ευτυχισμένη.Είναι ένα πανεύκολο βήμα που μπορείς να κάνεις, αλλά κάνει τεράστια διαφορά.

Διάβαζα κάπου το παρακάτω που έγραφε κάποιος για την ταχύτητα:

Πρόσφατα απέκτησα ένα GPS navigator. Ανάμεσα στις διάφορες καταπληκτικές λειτουργίες του, έχει μια ένδειξη για την εκτιμώμενη ώρα άφιξης της διαδρομής σου… Το περίεργο της υπόθεσης: Εγώ συνήθως οδηγούσα παντού στο 130% του ορίου ταχύτητας … Σκεφτόμουν ότι έτσι ήμουν πάντα σε εγρήγορση και παράλληλα κέρδιζα χρόνο. Το navigator μου παρόλα αυτά είχε διαφορετική άποψη. Βασικά, όπου κι αν πήγαινα (και κάνω πάνω από 100 χιλιόμετρα τη μέρα) κέρδιζα μόνο 5-10 λεπτά από την εκτιμώμενη ώρα άφιξης!

Απ’ όταν το είδα αυτό, υιοθέτησα ένα νέο τρόπο οδήγησης. Δεν τρέχω.

Μου άρεσε πολύ αυτό το σχόλιο. Συχνά νομίζουμε πως κερδίζουμε χρόνο όταν οδηγούμε πιο γρήγορα, αλλά αυτός ο χρόνος δεν είναι πολύς, και δεν αξίζει την ασφάλεια και την ψυχική σου ηρεμία.

Να απλά 5 λόγοι για να οδηγείς πιο αργά:

Εξοικονομείς καύσιμα. Οι καλύτεροι τρόποι για να εξοικονομήσεις καύσιμα (πέρα από το να οδηγείς λιγότερο, ή να οδηγείς ένα αυτοκίνητο που “από τη μάνα του” ξοδεύει λιγότερη βενζίνη), είναι να αποφεύγεις να το έχεις άσκοπα στο ρελαντί, να επιταχύνεις και να επιβραδύνεις σταδιακά, και να οδηγείς πιο αργά. Με τις τιμές της βενζίνης να βρίσκονται στα ύψη πια, τη σπατάλη βενζίνης που κάνουμε όσο οδηγούμε αδικαιολόγητα γρήγορα, δεν είμαστε σε θέση να την αντέξουμε οικονομικά – λάβε το σοβαρά υπόψη.

Σώζεις ζωές. Η γρήγορη οδήγηση μπορεί να σκοτώσει – άλλους ή/και τον οδηγό. Τα τροχαία ατυχήματα είναι η κύρια αιτία θανάτου για παιδιά ηλικίας 12 – 16 ετών. Η γρήγορη οδήγηση σου δίνει λιγότερο χρόνο να αντιδράσεις σε κάτι που θα βρεθεί στο δρόμο σου, όπου ακόμα κι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Οδήγησε πιο αργά για την ασφάλεια σου, και την ασφάλεια των άλλων γύρω σου… Ακόμα περισσότερο, οδήγησε αργά όταν υπάρχουν ποδηλάτες γύρω, μηχανάκια, σχολεία, και γειτονιές με παιδιά έξω στους δρόμους.

Εξοικονομείς χρόνο? Όπως ωραία ειπώθηκε στο παραπάνω σχόλιο, ενώ νομίζεις πως γλιτώνεις χρόνο οδηγώντας πιο γρήγορα, δεν είναι πολύς τελικά ο χρόνος αυτός. Και δεν αξίζει ο λίγος χρόνος που γλιτώνεις, αν λάβεις υπόψη σου τους υπόλοιπους παράγοντες αυτής της λίστας. Ξεκίνα λίγα λεπτά νωρίτερα, και θα φτάσεις την ίδια ώρα με κάποιον που οδηγούσε πιο γρήγορα αλλά ξεκίνησε αργά. Όταν φτάσεις πάντως, θα είσαι πολύ πιο ευτυχισμένος σε σύγκριση με τον άλλο.

Σώζεις την ψυχική σου υγεία. Οι παραπάνω λόγοι είναι πολύ σημαντικοί, αλλά για μένα η πιο αξιοπρόσεκτη διαφορά είναι η απίστευτη πτώση στα επίπεδα του στρες μου όταν οδηγώ. Από εκεί που ήταν μια νευρωτική διαδικασία, η οδήγηση τώρα είναι μια ήρεμη και ευχάριστη εμπειρία. Δε με πιάνει τρέλα πια στο δρόμο, γιατί πολύ απλά δε με νοιάζει αν οι άλλοι οδηγοί πηγαίνουν αργά ή μου κόβουν το δρόμο.

Απλοποιείς τη ζωή σου. Αυτό έχει σχέση με το αμέσως προηγούμενο – ας του δώσουμε όμως μια μεγαλύτερη έκταση. Πέρα από το να κρατήσεις χαμηλά τα επίπεδα του στρες, το να οδηγείς πιο αργά μπορεί να μειώσει πολλά άλλα μπλεξίματα επίσης – τον πονοκέφαλο απ’ τα ατυχήματα και τις κλήσεις ταχύτητας, το να πηγαίνεις στο βενζινάδικο κάθε τρεις και λίγο, αλλά και όλο αυτό τον ταχύτατο ρυθμό της ζωής που επηρεάζεται από τέτοιες συνήθειες. Γιατί πρέπει να βιαζόμαστε στη ζωή μας? Χαλάρωσε τους ρυθμούς σου και απόλαυσε τη ζωή σου περισσότερο. Αν είμαστε συνέχεια σε μια βιασύνη να φτάσουμε κάπου, πότε τελικά θα φτάσουμε και θα είμαστε χαρούμενοι? Η ζωή είναι ένα ταξίδι – κάντο ευχάριστο.

Ok, αν υποθέσουμε ότι θέλεις να οδηγείς πιο αργά, να κάποιες από τις συμβουλές που λειτούργησαν καλύτερα σε μένα:

Βάζεις χαλαρωτική μουσική. Εμένα μου αρέσει πολύ η Tori Amos, αλλά ότι κι αν σε χαλαρώνει καλό είναι: Otis Redding, Aretha, Radiohead, Prince, Sade… Ότι κι αν διαλέξεις, απόλαυσε το, και χαλάρωσε.

Αγνοείς τους άλλους οδηγούς. Αυτό μάλλον ήταν πρόβλημα για μένα στο παρελθόν. Ασχολούμουν πολύ με το τι έκαναν οι άλλοι οδηγοί, και αυτό μου προκαλούσε στρες. Κάποιες φορές αυτό με έκανε να οδηγώ πιο γρήγορα για να διαολίσω άλλους οδηγούς (απαίσιο, το ξέρω). Τώρα, απλά τους αγνοώ. Εννοείται πως προσέχω να μην πέσω πάνω σε κανέναν τους, αλλά δε με απασχολεί τι κάνουν ή πόσο χαζά φέρονται.

Φεύγεις νωρίτερα. Αν τρέχεις επειδή έχεις αργήσει, κάνε συνήθεια σου να ετοιμάζεσαι νωρίς και να φεύγεις νωρίς. Έτσι δεν έχεις να ανησυχείς ότι θα είσαι καθυστερημένος, και μπορείς να ευχαριστηθείς τη βόλτα.

Κατεβάζεις ιδέες. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ το χρόνο οδήγησης για να σκεφτώ. Μου έρχονται ιδέες για posts, σκέφτομαι τη μέρα μου (είτε αυτή που έρχεται, είτε τη μέρα που πέρασε κάνοντας μια ανασκόπηση), σκέφτομαι τη ζωή μου συνολικά και το που θέλω να πάω.

Μένεις δεξιά. Αν οδηγείς πιο αργά από τους άλλους τρελούς οδηγούς εκεί έξω, είναι σοφό να μη χώνεσαι στο δρόμο τους όσο το δυνατόν, και να μένεις στη δεξιά λωρίδα. Ανεξάρτητα απ’ το ότι μπορώ πλέον να αγνοώ όσους οδηγούς νευριάζουν μαζί μου όταν οδηγώ αργά, η ευγένεια δε βλάπτει.

Απολαμβάνεις τη βόλτα. Πάνω απ’ όλα, κάνε την οδήγηση σου μια ευχάριστη εμπειρία – είτε μέσα από τη μουσική, τις σκέψεις, ή οτιδήποτε άλλο σου αρέσει να κάνεις για να ευχαριστιέσαι τη βόλτα σου, θυμήσου ότι η βόλτα έχει τόση σημασία όση και ο προορισμός.

 

Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr


Read More
Share: