Παιδική ζήλια

Δημοσιεύτηκε 03.08.2011

Συχνά ακούμε το ένα ή το άλλο παιδάκι να παραπονιέται για το αδελφάκι του: «Μαμά, αυτή εξακολουθεί να με ενοχλεί! Δεν την αντέχω πια!» ή «Σ’ εκείνον δίνεις πάντοτε ό,τι 8έλει και σ’ εμένα τίποτα!» ή «Το ξέρουν όλοι ότι αυτόν προτιμάς!» ή «Όλο εγώ πρέπει να τακτοποιώ τα παιχνίδια! Εκείνος ποτέ!»

Με αυτά τα λόγια, το παιδί εκφράζει τη ζήλια του για το αδελφάκι του. Σε κάδε περίπτωση, εκφράζει ταυτόχρονα και το πόσο σας αγαπά, αλλά και το φόβο μήπως χάσει την αγάπη σας. Αντί να το μαλώσετε ή να το τιμωρήσετε, είναι καλύτερα να σκεφτείτε πώς να αμβλύνετε τα συναισθήματα του.

 

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε:

Αφιερώνετε καθημερινά λίγο χρόνο μόνο για εκείνο. Το παιχνίδι ή η αφήγηση παραμυθιών είναι ένα άριστο κανάλι διεξόδου και εκτόνωσης για τα συναισθήματα που βιώνει.

Όταν ασχολείστε με το μικρότερο, δείχνετε στο μεγαλύτερο ότι δεν το έχετε ξεχάσει. Μιλάτε μαζί του, ζητήστε του κάποια μικρή βοήθεια, ανταλλάξτε μαζί του τις εντυπώσεις σας.

Μην υπερβάλλετε στο να του ζητάτε βοήθεια και να του δίνετε ευθύνες. Και καθώς σιγά σιγά το μικρότερο μεγαλώνει, μοιράστε τις «εντολές» σας και στους δύο.

Μην του λέτε ότι είναι κακό παιδί αν κάνει πείσματα στο μικρότερο αδελφάκι του ή αν τύχει να το χτυπήσει. Nα είστε σε επαγρύπνηση, ώστε κάτι τέτοιο να αποφεύγεται στο μέτρο του δυνατού.

Αποφεύγετε συγκρίσεις όπως: «Αυτός που είναι τόσο μικρός, κοίτα πόσο καλά τα καταφέρνει, τι καλό παιδάκι είναι!» «Εσύ, που είσαι πιο μεγάλος…»

Ξεφυλλίστε μαζί το άλμπουμ των πρώτων του φωτογραφιών. Θα καταλάβει ότι και εκείνο ήταν μωρό, όπως είναι το αδελφάκι του τώρα, και έχει ήδη δεχτεί τις φροντίδες που εισπράττει τώρα το μικρό από τη μητέρα.

 

«Μαμά, ποιον αγαπάς πιο πολύ, εμένα ή τη Νόρα;»

Οι γονείς του πεντάχρονου Ιάσονα και της τρίχρονης Νόρας αναφέρουν ότι ο Ιάσονας εκφράζει μεγάλη ζήλια προς την αδελφή του. Αυτό που τους ανησυχεί, όμως, περισσότερο είναι οι συνεχείς ερωτήσεις του Ιάσονα κυρίως προς τη μητέρα του: «Μαμά, ποιον αγαπάς πιο πολύ, εμένα ή τη Νόρα;»

Κατά κανόνα, βιάζεστε να απαντήσετε: «Για μένα είστε και οι δύο το ίδιο. Σας αγαπώ το ίδιο».

Αλλά, όπως έχετε διαπιστώσει, αυτό δε φτάνει για να καθησυχάσει το παιδί. Υπάρχει, λοιπόν, «σωστή» απάντηση; Δεν υπάρχει μια φόρμουλα που να ισχύει για όλους.

 

Τι θα πρέπει να κάνετε:

Πάρτε αφορμή από τις ερωτήσεις του παιδιού για να το ρωτήσετε:

«Γιατί ρωτάς; Υπάρχει κάτι που σε απασχολεί;»

Αφήστε το να σας εκφράσει ό,τι αισθάνεται.

Προσπαθήστε να καταλάβετε ποιο είναι το συναίσθημα από το οποίο γεννήθηκε η ερώτηση.

Αναρωτηθείτε αν η συμπεριφορά σας είναι διαφορετική στο ένα παιδί, μήπως είστε πιο ελαστικοί, το επαινεί

τε περισσότερο κ.λπ.

Η απάντηση «για μένα είστε το ίδιο» δεν τα καθησυχάζει, γιατί τα παιδιά δεν αποζητούν την απόλυτη ισότητα, αλλά την αποκλειστική αγάπη της μαμάς και του μπαμπά.

Λέγοντας τους ότι τα αγαπάτε με τον ίδιο τρόπο, για τα παιδιά σχεδόν πάντοτε σημαίνει ότι τα αγαπάτε λιγότερο.

Όταν, λοιπόν, το παιδί σάς ρωτάει: «Ποιον αγαπάς περισσότερο;» πρέπει να το κάνετε να νιώσει ότι είναι μοναδικό.

Μπορείτε να του πείτε: «Για μένα είσαι μοναδικός. Σε αγαπώ, όπως δε θα μπορούσα να αγαπήσω κανέναν άλλο».

Κάθε γονιός ξέρει καά ότι δεν πρόκειται για περισσότερη ή λιγότερη αγάπη, αλλά για αγάπη διαφορετική.

Αφού και τα δύο παιδιά σας είναι πολύτιμα, πρέπει κι εκείνα να το γνωρίζουν.

 

Πρέπει να παρεμβαίνουμε όταν τα παιδιά τσακώνονται;

Όταν ακούτε τα παιδιά σας να μαλώνουν, συχνά έχετε ενστικτωδώς την τάση να παίρνετε το μέρος του μικρότερου, που θεωρείτε ότι είναι το πιο αδύνατο.

Αλλες φορές επεμβαίνετε στον καβγά εκτοξεύοντας κριτικές: «Είσαι πάντοτε εγωιστής και απαιτητικός… Κάνεις τόση φασαρία γιατί σου πήρε ένα παιχνιδάκι» ή «Το ξέρεις ότι η αδελφή σου είναι μικρή και αρχίζει τη φασαρία αν της πάρεις κάτι από το χέρι».

 

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε:

• Αν πάρετε το μέρος του ενός ή του άλλου παιδιού σας, οπωσδήποτε θα αδικήσετε κάποιο από τα δύο.

• Αυτό συμβαίνει γιατί εκείνο που σας καθοδηγεί πάντοτε στην προσπάθεια να ελέγξετε τη σύγκρουση είναι τα συναισθήματα σας.

• Το μικρότερο παιδί σάς φαίνεται «αδύναμο και κλαψιάρικο». Το μεγαλύτερο είναι λίγο «απαιτητικό και πεισματάρικο».

• Επεμβαίνοντας σε έναν καβγά, θα πρέπει, ανεξαρτήτως των χαρακτηριστικών του καθενός, να επαναλαμβάνετε τον κανόνα που οφείλουν να σέβονται -«δε θέλω να χτυπιέστε»- αλλά χωρίς να διατυπώνετε σχόλια ή απόψεις που οξύνουν τα πνεύματα αντί να φέρνουν ηρεμία.

• Αν, για παράδειγμα, τα παιδιά μαλώνουν για ένα παιχνίδι, μπορείτε να συνοψίσετε τους λόγους του ενός και του άλλου: «Το αρκουδάκι είναι δικό σου. Δε σου το παίρνει κανείς. Η αδελφή σου θέλει μόνο να παί ξει λίγο. Έπειτα, θα σου το ξαναδώσει».

 

Πηγή: users.sch.gr

Add your comment