ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ

Δημοσιεύτηκε 28.04.2011

Στις 25 Δεκεμβρίου 2005, η ζωή μου άλλαξε για πάντα όταν ένας οδηγός πέρασε στο αντίθετο ρεύμα και με χτύπησε μετωπικά. Ήμουν πολύ τυχερή γιατί οι νοσοκόμοι που βρέθηκαν στον τόπο του ατυχήματος δεν ακολούθησαν το πρωτόκολλο αλλά με πήγαν κατευθείαν στα επείγοντα. Αυτό το γεγονός καθώς και ο άγγελος που είχα στο πλευρό μου με έσωσαν. Καθότι ήταν η περίοδος των Χριστουγέννων και επειδή οι αστυνομικοί δεν μπορούσαν να ρθουν σε επικοινωνία με την οικογένειά μου, πέρασα τις κρίσιμες πρώτες ώρες του ατυχήματος μ’έναν ιερέα. Η οικογένειά μου με βρήκε ανήμερα των Χριστουγέννων αργά το απόγευμα.

Απο τότε η ζωή μου κυλάει πολύ αργά. Η πρώτη μου επίσκεψη στο νοσοκομείο διήρκησε 1 μήνα, τον οποίο και πέρασα στη ΜΕΘ. Απο τότε μπαινοβγαίνω συχνά στο νοσοκομείο. Στην αρχή ήμουν πολύ χαρούμενη που ήμουν ΖΩΝΤΑΝΗ και ήμουν σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά.

Έχουν περάσει σχεδόν 3 χρόνια απο τότε και έχω αρχίσει να κουράζομαι. Συνέβησαν τόσα πολλά και πλέον μου είναι δύσκολο να παραμείνω αισιόδοξη. Έχω κάνει ήδη 10 εγχειρήσεις. Πονάω συνέχεια μετά το ατύχημα. Όλα τα κόκκαλα του προσώπου μου έσπασαν και όσες διορθωτικές επεμβάσεις και αν έχω κάνει, το πρόβλημα δεν φαίνεται να διορθώνεται. Δεν αναγνωρίζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Ξέρω ότι πρέπει να μαι ευγνώμων γιατί ζω ακόμα αλλά μερικές φορές νιώθω ξένη στο ίδιο μου το σώμα. Νιώθω ότι παρακολουθώ τη ζωή μου και όχι οτι τη ζω. Κάποιες μέρες συμφιλιώνομαι με όλες αυτές τις αλλαγές αλλά κάποιες άλλες όχι. Αυτό που έχω καταφέρει να εκτιμήσω είναι οι σχέσεις με τους δικούς μου ανθρώπους. Νιώθω πραγματικά ευλογημένη. Αγαπώ πολύ την οικογένειά και τους φίλους μου και τον σκύλο μου τον Floyd. Είναι ο λόγος που ξυπνάω κάθε πρωί.

Τον δειλό που πέρασε το αντίθετο ρεύμα και με χτύπησε τον έπιασαν 6 μήνες μετά το ατύχημα. Έβαλε έναν ακριβό δικηγόρο να αναλάβει την υπόθεση και τα τελευταία 2 χρόνια παίζει νομικά παιχνίδια. Δήλωσε ένοχος και περιμένουμε να γίνει η δίκη. Εγώ δεν θα μαι ποτέ η ίδια. Έχω υποστεί εγκεφαλική κάκωση, το πρόσωπό μου έχει παραμορφωθεί, πονάω συνέχεια και είμαι ψυχολογικά ράκος. Η πιο μεγάλη ποινή για τον ένοχο θα είναι 2 χρόνια κατ’οίκον περιορισμός. Πού είναι η δικαιοσύνη? Πως μπορεί κάποιος να σ’αφήσει να πεθάνεις στην άκρη του δρόμου? Πού πήγε η ανθρωπιά?

troxaia atiximata

Add your comment