Ιαβέρης: “Δεν ξέρουμε ότι δεν ξέρουμε να οδηγούμε”

Δημοσιεύτηκε 27.04.2011

Με αφορμή την παρουσία του στη Ναύπακτο, για την ημερίδα που διοργανώνει η Ένωση Επαγγελματιών Ασφαλιστών, Ασφαλιστικών πρακτόρων & ασφαλιστικών συμβούλων Ναυπακτίας, η “Ν” μίλησε με τον πάντα… ορμητικό Τάσο Ιαβέρη.

Έχετε χαρακτηρίσει γενοκτονία αυτό που συμβαίνει στην ελληνική άσφαλτο.
Όταν τα θύματα απ’ τα τροχαία τα τελευταία 50 χρόνια έχουν ξεπεράσει τις 100.000 και οι μόνιμα ανάπηροι τις 300.000 χιλιάδες πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί; Γνωρίζετε ότι τα τροχαία ατυχήματα είναι η πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες 18 έως 44 ετών, μιας ηλικίας απ’ τις πλέον αναπαραγωγικές; Μιλάμε για ανθρώπους που χάνονται στην άσφαλτο και οι οποίοι δεν θα κάνουν οικογένειες, παιδιά και εγγόνια, που σημαίνει, βάσει υπολογισμών, ότι το 2040 δεν θα υπάρχουν στην Ελλάδα 2.500.000 Ελληνόπουλα.

Η γενοκτονία όμως είναι κάτι σχεδιασμένο. Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο σχέδιο ή μήπως τελικά μιλάμε για “γενοκτονία εξ αμελείας”;
Δεν πιστεύω ότι υπήρξε σχεδιασμένο έγκλημα, όπως το εννοείτε. Θα έλεγα όμως ότι απ’ τη στιγμή που τόσο η πολιτεία όσο και η ίδια η ελληνική οικογένεια δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος του προβλήματος, πιστεύω σίγουρα ότι υπάρχει έγκλημα. Βαφτίστε το όπως θέλετε, το αποτέλεσμα, σας ξαναλέω, είναι τραγικό.

Γιατί γίνονται τα ατυχήματα κύριε Ιαβέρη; Μήπως οι Έλληνες δεν ξέρουν να οδηγούν;
Τα ατυχήματα δε γίνονται επειδή ο Έλληνας δεν ξέρει να οδηγεί, αλλά επειδή δεν ξέρει ότι δεν ξέρει να οδηγεί. Το σύστημα εκπαίδευσης “παρκάρισμα – ξεκίνημα- οπισθογωνία” σου δίνει την δυνατότητα να πάρεις ένα αυτοκίνητο και να το μετακινήσεις αλλά σε καμία περίπτωση δεν σου μαθαίνει να οδηγείς. Η οδήγηση δεν είναι τόσο θέμα εκπαίδευσης όσο θέμα γενικότερης παιδείας Όταν το παιδί βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητο και βλέπει έναν εγκληματία πατέρα να οδηγεί λυμένος, ξαπλωμένος με κινητό και φραπέ, να παραβιάζει σηματοδότες και να μουτζώνει σε κάθε ευκαιρία, τι περιμένετε απ’ αυτό;
Μεγαλώνοντας το παιδί βγαίνει στον κόσμο και βλέπει τους γείτονες, τους φίλους, το δήμαρχο, αστυνομικούς μέσα στα περιπολικά χωρίς ζώνες ασφαλείας, βλέπει στην τηλεόραση βουλευτές και υπουργούς χωρίς κράνος και ζώνη, πληρώνει ο μπαμπάς για να κάνει “παρκάρισμα – ξεκίνημα- οπισθογωνία”, λες και το ζητούμενο είναι να βγάλουμε παρκαδόρους, του αγοράζουν και ένα αυτοκίνητο και όποιον πάρει ο Χάρος….

Τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας πως τον βλέπετε;
Ο τριπλασιασμός των προστίμων που έφερε ο νέος ΚΟΚ ουσιαστικά απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή, λέγοντας στον κάθε Έλληνα ότι η ζωή του είναι ήσσονος σημασίας σε σχέση με τα λεφτά του. Δηλαδή όταν τα χρήματα και όχι η ζωή σε συγκρατούν απ’ το να διαπράξεις μια απόπειρα φόνου παραβιάζοντας έναν κόκκινο σηματοδότη, τότε το μήνυμα που παίρνεις είναι ότι όλα εξαγοράζονται. Μέγα λάθος. Ρωτήστε ένας απ’ τους 300.000 ανάπηρους, ή ακόμα καλύτερα ρωτήστε τους συγγενείς των 100.000 νεκρών αν μπόρεσαν με τα χρήματα να τους έχουν ξανά κοντά τους.

Αυτό το πάθος σας για την ασφαλή οδήγηση από που πηγάζει;
Απ’ το 1969 που ξεκίνησα να τρέχω στους αγώνες γνώρισα πολλούς ανθρώπους που γνώρισα πολύ κόσμο με πάθος με το αυτοκίνητο. Σήμερα ένα μεγάλο μέρος αυτών των ανθρώπων δε ζει πια όχι γιατί έτρεχε μέσα σε μια ελεγχόμενη πίστα, αλλά γιατί οδηγούσε στη γειτονιά του. Πηγή του του πάθους μου που διακρίνετε είναι η θέλησή μου να μοιραστώ με τους ανθρώπους τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς γιατί σαν οδηγός αγώνων προσωπικά τρέμω και φοβάμαι στο δρόμο ενώ οι συμπολίτες μου μένουν απαθείς…

Είναι όμως και ζήτημα υποδομών. Αν κάποιος θέλει να ευχαριστηθεί το αυτοκίνητό του σε μια πίστα, θα πρέπει να πάει στις Σέρρες. Δεν είναι λογικό να το ευχαριστηθεί σε έναν επαρχιακό δρόμο;
Υπάρχει πρόβλημα υποδομών, αλλά δεν αποτελεί άλλοθι για το έγκλημα που συντελείται στην ελληνική άσφαλτο. Κάποιος που έχει συνειδητοποιήσει ότι η αδρεναλίνη της ταχύτητας είναι πιο γλυκιά μέσα στις συνθήκες ασφάλειας μιας πίστας δεν πρόκειται να οδηγήσει επιθετικά σε έναν επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο. Είναι θέμα συνειδητοποίησης.

Η στατιστική των τροχαίων ατυχημάτων καταδεικνύει ότι το 82% αυτών γίνεται με ταχύτητα λιγότερη των 60 χιλιομέτρων και σε απόσταση μικρότερη από 40 χιλιόμετρα από τον τόπο κατοικίας, το 8% στην Εθνική οδό με μεγάλη ταχύτητα και το 10% στους επαρχιακούς δρόμους.

Πηγή:www.nafpaktia.com/interviews/1472/iaberis-den-kseroyme-oti-den-kseroyme-na-odigoyme

σύλλογος τροχαίων ατυχημάτων

Add your comment